Column Peter Winnen

Marieke snapt ook wel dat een negenjarige niet ingezet mag worden voor de trots van gezin, clan en vaderland

De afgelopen twee maanden moest ik twee maal denken aan T. Wat is er uiteindelijk van hem terechtgekomen? Leeft hij überhaupt nog? De eerste keer was toen ik de documentaire Turn! zag van maakster Esther Pardijs die haar eigen rol als opvoedster en geluksgenerator van zoontje Roman, een turntalent van negen, onder de loep nam en zichzelf (goddank) niet spaarde.

De tweede keer was zaterdag jongstleden toen ik mijn boekwerkdikke weekendkranten doorworstelde en in NRC een interview tegenkwam met Marieke van der Plas, afgestudeerd in de Pedagogische Wetenschappen, en sinds 2017 directeur van de Koninklijke Nederlandse Gymnastiek Unie.

Een turnverleden heb ik niet, maar in het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw was T. een serieuze concurrent van mij in de categorie aspiranten van de Nederlandse Wielren Bond. Hij was lang, slank en charismatisch. Een kampioen in de dop. T. was de zoon van een begrafenisondernemer, en hij was naar eigen zeggen heel goed in het afleggen van lijken, een tegenprestatie welke zijn pa van hem verlangde die hem elk weekend naar de koersjes reed en daarbovenop als materiaalsponsor optrad. We waren veertien.

Dat wisselgeld was niet genoeg: ook op de fiets moesten er lijken worden afgelegd. Wanneer T. naar de zin van zijn oude heer de pedalen niet vurig genoeg beroerde moest hij voor straf op de fiets naar huis. Wat vaak een pokkeneind was, zeker voor een veertienjarige.

Het was me toen al duidelijk: de vader verlangde ernaar dat zoonlief een groter geluk tegemoetging dan het geluk naast een perfecte baar. De vader was bereid hem dat geluk in te schoppen.

Ik heb mijn kinderen nooit de topsport in willen schoppen. Eén idioot in het gezin volstond volgens mij. Pas als een van de kinderen de idiotie hartstochtelijk omarmd zou hebben zou ik uit de startblokken gesprongen zijn, maar dat gebeurde niet.

Terug naar Turn!, de documentaire van Esther Pardijs, en terug naar het interview met Marieke van der Plas. Dat de documentaire ogen opende heeft me verbaasd. Waren de ogen er dan zo lang voor gesloten dat in het turnen met een haast sektarische eenvoud de lichaampjes van negenjarigen geplooid, gerekt en verrekt moeten worden om later te kunnen schitteren? En was het ook al lang niet zo de ouders van de turnkindjes moreel geplooid, gerekt en verstrekt zichzelf zagen schitteren?

Marieke van der Plas zegt in het interview in NRC: ‘Ik begrijp echt wel dat dit mensen heeft geraakt in hun gym-sporthart. Wie de sport niet kent vraagt zich af wat voor praktijken dit zijn’.

Marieke is goed. Ze snapt ook wel dat een negenjarige niet ingezet mag worden voor de trots van gezin, clan en vaderland. Volgens mij mogen zelfs de ouders van die negenjarigen hiervoor niet worden ingezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden