Marianne Vos faalt tijdens WK: is de veelvraat verzadigd?

Ze stond acht jaar achter elkaar op het podium na het WK. Zaterdag eindigde Marianne Vos als tiende. Normaliter is ze in zo'n geval niet te genieten, deze keer reageerde ze gelaten. Dat roept vragen op.

Marianne Vos na de finish.Beeld belga

Marianne Vos zegt na afloop van het WK in Ponferrada dat het in elk geval een mooie top-10 is geworden. Bijna alle wielrensters die er dit seizoen toe deden, hebben er een plaats in gevonden. Dat is mooi toch, in de belangrijkste wedstrijd van het jaar? Zij zit er ook bij, als tiende.

Het is de conclusie, beter gezegd een vaststelling, na een hopeloze sprint waarin Vos zichzelf uitschakelt. Toch gaat het drie kwartier later niet meer over haar resultaat, maar over het resultaat. Marianne Vos maakt een gelaten indruk, eigenlijk valt dat nog het meest op.

Wie haar een beetje kent, weet hoe anders dat kan zijn na een nederlaag. Juist dan openbaart zich de kampioen in Vos. Meubilair kan maar beter een veilig heenkomen zoeken, bemoedigende schouderklopjes zijn aan het verkeerde adres. Marianne Vos heet namelijk een veelvraat te zijn.

Twee jaar geleden ging de Amerikaanse Evelyn Stevens haar net voor op de finish de Waalse Pijl. De Muur van Huy was op dat moment een vulkaan.Marianne Vos schreeuwde en weende en ze beukte met haar vuisten op het fietsstuur. 'Laat Marianne maar even', zei moeder Vos nadat haar dochter de deur van de camper met een knal had dichtgesmeten. Moeder Vos rolde een sjekkie, alsof er helemaal niets aan de hand was.

Niets daarvan deze zaterdag in Ponferrada, waar regen in de plaats komt van zonneschijn en Marianne Vos voor het eerst sinds 2005 naast het erepodium van het WK staat. Voor haar doen heeft ze een atypische wedstrijd gereden.

Normaal gesproken neemt Vos als sterkste vrouw het initiatief. Nu wacht ze af. Maar de ervaring is natuurlijk groot genoeg om te reageren als concurrente Emma Johansson dat in haar plaats doet. De Zweedse demarreert in de laatste beklimming. Daaruit ontstaat een kopgroep van vier. Na de afdaling geeft de Britse Lizzie Armitstead het goede voorbeeld door het tempo hoog te houden. De laatste kilometers liggen voor de wielen. Dan komt Vos op kop.

Ze aarzelt, kijkt om naar een naderende groep, houdt even in, kijkt nog eens om en houdt definitief in. Waarom? Vos zegt na afloop dat ze zichzelf niet vertrouwde in de eindsprint met dat viertal. En dat achtervolgende groepje, aangevoerd door de Duitsen, had er nog flink de sokken in. 'Ik besloot dus in te pikken.' Het is een verkeerde inschatting.

Marianne Vos (tweede van rechts) tijdens de race.Beeld anp

Op zichzelf aangewezen

Ze hoopt op een ploeggenoot, maar Vos is op zichzelf aangewezen. Vanuit haar positie, links van de weg, ziet ze aan de rechterkant een Italiaanse in actie komen. Het is dan nog een paar honderd meter naar de finish.

Ze denkt dat het Bronzini is, een te duchten rivaal. Het blijkt Ratto, te verwaarlozen in een eindsprint. Daardoor komt Marianne Vos veel te vroeg aan de leiding en is ze vanaf dat moment voer voor de roofvogels.

Ze lanceert haar Franse ploeggenoot Ferrand-Prevot naar de wereldtitel. 'Nee, dat was niet de bedoeling.' Bij mannelijke wielrenners levert zo'n dienst financieel nog wat op. Voor vrouwen telt weinig meer dan de eer en die is zaterdag niet voor haar weggelegd. 'Moest een keer gebeuren', stelt ze vast. De vanzelfsprekendheid waarmee ze dat doet, is verbijsterend.

Is hier slechts sprake van een bedrijfsongeval of keren de kansen? De vorm in Spanje was duidelijk niet je dat. Daarmee is ook de behoudende tactiek van de ploeg verklaard. Alles is er op gericht de boel intact te houden en de kopvrouw in een goede positie naar de finale te loodsen.

Wanneer dat is gelukt, rijst bij Vos het besef dat ze het niet kan waarmaken. Het kost haar de grootste moeite de aanval van Johansson te pareren. En daarna weet ze het niet meer.

Vos' ploegleider Koos Moerenhout heeft het huidige onvermogen in verband gebracht met haar ijver de sport in het algemeen te dienen. Er is Marianne Vos veel aan gelegen om het wielrennen voor vrouwen op te krikken. Zie haar inspanningen dit jaar onderdeel te worden van de Tour de France. Hoor haar zeggen dat het WK zo'n mooi klassement heeft opgeleverd.

Hoe zou zoiets werken in het hoofd van een topsporter? Twaalf keer wereldkampioen geweest, in drie verschillende disciplines. Twee keer olympisch kampioen geworden. Kan de lol er ook van afgaan? Kan een veelvraat voldaan raken?

Toen Miguel Indurain 18 jaar geleden in Den Bosch, de geboorteplaats van Marianne Vos, aan de start van de Tour de France stond, was iedereen overtuigd van zijn zesde zege. Maar de Tour was nog niet halverwege of Indurain kon het wel vergeten.

Een paar maanden later dacht de Spanjaard zich op eigen bodem te revancheren in de Vuelta. Opnieuw was hij halverwege al kansloos. Ergens op het parcours sloeg hij rechtsaf en ze hebben hem nooit meer teruggezien in het peloton. Het was tijd voor de familie Indurain.

Miguel Indurain was op dat moment al 32 jaar, Marianne Vos is pas 27. En nog een belangrijk verschil: de familie Vos, inclusief poes Sjekkie, is nooit ver weg als ergens een startschot valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden