COLUMNWillem Vissers

Marcus Rashford is symbool voor de onvervangbare kracht van de jeugd

Op zijn nieuwe kicksen staat een boodschap van zijn idool Muhammad Ali. In vertaling: ‘Onderken hoe elk moment van onze reis een belangrijk markeringspunt is in de groei van onze ziel.’ Marcus Rashford is profvoetballer in Engeland, bij Manchester United. Een razendsnelle aanvaller. Zondag speelde hij tegen België, in de Nations League.

Hij zou typerend gedrag kunnen vertonen voor een jongeman van 22 jaar met geld in overvloed. Bankhangen. Uitspattingen met vrouwen en drank in beroemde nachtclubs, breed uitgemeten in boulevardkranten. Maar nee: Rashford is symbool voor de onvervangbare kracht van de jeugd, die het over het algemeen zwaar te verduren heeft in coronatijd. Luister alleen naar alle klaagverhalen over jongeren die het zo nauw niet nemen met de regels, met hun feestjes, met de oplopende cijfers van besmetting tot gevolg.

Ga eens kijken op straat en elders. Vaak zijn het juist geen jeugdigen die het te makkelijk opvatten met de nieuwe mores. Wist u trouwens dat duizenden jongeren op de Nederlandse universiteiten al ruim een half jaar louter online les krijgen? Dat dit land van beschaving blijkbaar niet in staat is oplossingen te vinden voor deze mentale kaalslag van contactloosheid in een cruciale levensfase. Het is verbazingwekkend dat de jeugd nog niet in opstand is gekomen tegen dit wanbeleid, dat zo veel jeugdigen zich schikken in het stopzetten van hun leven voor wie weet hoelang.

Marcus Rashford is een vertegenwoordiger van de jeugd aller landen. Een gewone jongen uit de buurt van Manchester. Hij ging, als trotse zwarte man, aan het werk in coronatijd, omdat hij dacht in oplossingen en niet in problemen. Hij ziet de verarming om zich heen grijpen, de apathie en onmacht van de politiek. Hij kreeg van de Britse regering gedaan dat arme kinderen ook tijdens de lockdown schoolmaaltijden kregen. Hij verleidde de politiek tot een beleidswijziging en hij is nog lang niet klaar, want hij wil dat het programma doorgaat in de herfstvakantie, met uit te delen vouchers voor voedsel. Hij zal pas stoppen met zijn inspanningen als honger onder jeugd in het zogenaamd rijke Engeland voorbij is, want, zo luidt zijn motto: ‘Geen toegang krijgen tot voedsel is nooit de schuld van kinderen.’

Rashford is vooral opgevoed door zijn moeder, in soms armoedige omstandigheden, met een voortdurende strijd om eten. Hij kreeg inmiddels een eredoctoraat van de Universiteit van Manchester. Eind vorige week ontving hij een lintje, voorgedragen als hij was door premier Boris Johnson. Bondscoach Gareth Southgate stelde in het trainingskamp van de Engelse ploeg dat het ‘een fenomenale prestatie is, dat iemand van Rashfords leeftijd het verschil maakt. En het was hem niet te doen om deze erkenning, hij voelde gewoon dat het nodig was wat hij deed.’

Medespelers en stafleden van de Engelse ploeg gaven hem een ovationeel applaus. In het sportjaar waarin het ongewone al bijna gewoon is geworden, zou het mooi zijn als Marcus Rashford een internationale prijs krijgt als sportman van het jaar. Opdat niemand vergeet hoe belangrijk de oerkracht van de jeugd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden