Marco Pantani als de redder

Soms flitst hét ongeluk zomaar ineens weer aan zijn ogen voorbij: op 18 oktober 1995 botst de dan 25-jarige Marco Pantani knalhard op een jeep....

MARCEL VAN LIESHOUT

Van onze verslaggever

Marcel van Lieshout

LE CREUSOT

Drie jaar later, vele operaties aan het linkerscheenbeen en rechterkuitbeen later, en ook nog eens vele valpartijen later, heet Marco Pantani de redder van het mondiale cyclisme.

Redder? Het kale klimmertje heeft al vele bijnamen (de kleine duivel, Chiappucci was de grote, de piraat, olifantje) en dan nog eentje? Il salvatore heeft daaraan helemaal geen behoefte.

Het winnen van een grote wielerronde, hij won er twee in een tijdsbestek van een paar maanden, is namelijk tot op zekere hoogte simpel. 'Een mens moet objectieven hebben en zich daarop volledig richten', vindt Marco Pantani (28). 'Mijn objectief was dit seizoen het winnen van de Giro. Toen dat eenmaal was gebeurd ging ik aan een tweede objectief denken.'

De gedachte dat hij ook maar eens moest proberen een goede Tour te rijden, komt pas halverwege juni op. Tijdens de begrafenis van Luciano Pezzi, de baas van Mercatone, besluit Pantani dat hij naar de Tour afreist. Het hoofd is nog moe van de Giro-winst - een mooiere zege bestaat er voor een Italiaanse renner niet - maar het lichaam wil alweer.

Een week traint hij intensief: drie dagen van 300 kilometer en drie van 130, 140 kilometer. Giuseppe Martinelli, zijn ploegleider: 'Een trainingsschema heb ik niet gemaakt. Marco weet precies wat zijn lichaam nodig heeft.'

De gedachte dat hij ook maar moest proberen de Tour te winnen komt pas op wanneer het peloton op dinsdag 21 juli vanuit Pau vertrekt. Marco Pantani, de man die tijdens de proloog in Dublin slechts acht renners achter zich hield, vindt dat er te weinig wordt aangevallen. Van Pau naar Luchon leidt de weg voor het eerst écht omhoog; zijn benen jeuken.

Vermoedelijk heeft hij die ochtend kersenjam gegeten. Martinelli: 'Als-ie dat eet weet ik dat hij zich goed voelt.'

Zaterdag 1 augustus, in een miezerig mijnstadje in de Morvan, kijkt Marco Pantani terug op zijn Tour. Hij somt op: 'Ik heb drie kansen gehad: van Pau naar Luchon, de etappe naar het Plateau de Beille en de eerste Alpen-etappe. Drie keer heb ik aangevallen. Als ik dat niet had gedaan zou het niemand zijn opgevallen dat Ullrich zwakheden had. Dan had Ullrich rustig de Tour gewonnen en iedereen zou zeggen dat hij een groot kampioen is'.

Zeker, Ullrich ís een groot kampioen, maar hijzelf is toch ook niet een van de minsten. De eerste Italiaanse Tourwinnaar sinds 1965 (Gimondi), de eerste Italiaan sinds 1952 (Coppi) die in hetzelfde jaar én de Giro en de Tour wint. De winnaar van de wrede Galibier-etappe, een van de mooiste etappes uit de Tour-geschiedenis. En het jaar is nog niet om, er lonkt wellicht nog een objectief.

De Vuelta, volgende maand? 'Pas als mijn baardje grijze haren krijgt' (of misschien toch al volgend jaar klinkt het even later). Het WK in Valkenburg, in oktober? 'Stephen Roche won in 1987 de Giro, de Tour én het WK. Pantani plukt eens aan zijn ringbaardje; zijn ogen glimmen; zijn aderen in zijn kaalgeschoren hoofd worden plots weer staalkabels.

Marco Pantani uit Cesenatico (een badplaatsje aan de Adriatische Zee) is een gifkikker als hij bergen ziet. Als hij praat is hij juist de vleesgeworden kalmte. Maakt lange zinnen, maakt vooral veel lange zinnen. Zinnen ook zonder zang. Passie bewaart hij voor de bergen. Dan kolkt het bloed en blijkt het lichaam (56 kilo zwaar) tot onwaarschijnlijke inspanningen in staat.

Vooral ook in zijn hoofd schuilt grote kracht. De man die op 22-jarige leeftijd de Giro d'Italia voor amateurs wint, ziet zijn progressie vaak gestuit door tegenslag. Maar moedeloosheid krijgt nimmer greep op hem.

Bij zijn eerste profploeg, Carrera, treft hij in 1992 Claudio Chiappucci. Die publiekslieveling - net zo'n vechter als hijzelf - laat zich niet zomaar opzij zetten en dwingt Pantani tot een schaduwrol. Het duiveltje overvleugelt evenwel de duivel: in 1994 laat Pantani zowel in de Giro (tweede) als in de Tour (derde) zijn kopman achter zich. Nadien wordt de grimpeur (klimmer) - vaak vergeleken met Gaul en Bahamontes - achtervolgd door pech.

Zijn ernstigste valpartij in Milaan-Turijn lijkt een einde te maken aan zijn carrière. Voortgedreven door wilskracht en de steun van zijn grote supportersschare keert hij niettemin onweerstaanbaar terug. Zaterdag, in Creusot, zegt Marco Pantani dat het een hele zware Tour is geweest. 'Vooral in psychologisch opzicht.' De nervositeit in het peloton, de angst voor de politie. Pantani vindt dat 'er geen sport bestaat waarin zo'n intense competitie te zien is.'

Hij is de eerste klimmer sinds Van Impe (1976) die de Tour in het geel besluit. Tot zijn spijt kon vader Fernandino zondag niet in Parijs zijn. Er moest gewerkt worden in de broodjes- annex pizza-winkels in Cesenatico.

De inwoners van dat plaatsje moeten nog even geduld hebben. Marco Pantani blijft vermoedelijk nog een paar dagen in Parijs. Hij heeft geen angst voor de Franse politie. Straks, op het strand van Cesenatico, zal hij de in meer dan een opzicht historische Tour van 1998 in alle rust evalueren.

Zo hem die rust gegeven is. De jacht op Marco Pantani is ingezet en het zijn niet alleen tifosi (fans) die op hem uit zijn. Mapei-baas Squinzi wil de piraat wegkapen bij Mercatone. Pantani ziet wel wat hij doet. Zijn 'objectief' is dat zijn twee trouwe helpers Podenzana (37) en Conti (33) bij hem blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden