Maas neemt direct afscheid na debuut

Cheryl Maas viel, en ze viel nog een keer. In de halfpipe maakt dat niet uit. Je krijgt er bij de uitgang geen medaille voor, dat is alles....

Het scheelde voor Maas dat ze niet drie jaar lang naar deze dag in Bardonecchia had toegewerkt. Het was een leuk tussendoortje en bij tussendoortjes moet je het nemen zoals het komt. ‘Het was alles of niets’, zei Maas na haar debuut en tevens definitieve afscheid van de Olympische Spelen.

Niemand kende haar, van Maas werd niets verwacht. Dus moest ze iets bijzonders doen om op te vallen. Daar was ze voor gekomen, om op te vallen. Als ze deed wat al die andere meiden deden, zou ze zichzelf verloochenen. Doorsnee snowboarders waren er al genoeg.

De elfde plaats was uiteindelijk mooi meegenomen. In de kwalificatie had ze de wereld, en ‘Nederland ook een beetje’, laten zien waartoe ze in staat was. ‘Dat gevoel overheerst’, zei ze na haar twee mislukte runs in de finale.

Twee keer ging het bij de eerste sprong, een zogenoemde frontside rodeo seven, mis. Ze landde met haar achterwerk op de ijzige rand. Maas kreeg een waardering van 16,5. Vijftig punten is het maximum.

In de kwalificatie beloonde de jury haar acrobatiek nog met 38,6 punten. Daarmee plaatste ze zich verrassend als vierde voor de finale, die werd gedomineerd door Amerikanen, en leek ze op een sensatie af te stevenen. Enthousiaste concurrentes stoven de piste op om Maas te feliciteren met haar optreden.

In de halfpipe telt de algemene impressie, het is voor een buitenstaander een ongrijpbaar begrip. De sport lijkt daarin op turnen en kunstrijden, alleen kan de jury daar terugvallen op een vaste waardering van de sprongen. In het snowboarden is dat, vanwege het repertoire een onmogelijke opgave. Vijf juryleden, verzameld in een keet, geven hun punten op basis van uitvoering, hoogte en moeilijkheidsgraad.

Bekendheid en afkomst van de atleet spelen daarbij ook een belangrijke rol, zoals altijd bij jurering. Bij de mannen won zondag Shaun White. The flying tomato kon na alle voorpublicaties al niet meer verliezen. Tenzij hij alle ronden op zijn gat zou liggen, iets wat het negentienjarige fenomeen zelden overkomt.

Maar het waren geen zaken die in het voordeel van Maas speelden. Ze is de eerste Nederlandse die op olympisch niveau op de halfpipe in actie komt. En omdat ze haar gezicht nauwelijks heeft laten zien in bij door de internationale skifederatie georganiseerde wedstrijden, kostte het extra moeite de jury te overtuigen.

Marcel Looze, topsportcoördinator van de Nederlandse Ski Vereniging (NSkiV), probeerde in Bardonecchia te lobbyen voor ‘dat Nederlandse meisje’. Het is niet in te schatten of het effect heeft gehad. Maas zei dat de jury haar goed genoeg kende. En in de training had ze haar best gedaan om indruk te maken.

Daarin werkte ze, samen met haar vrienden, vooral hard aan de openingssprong, een combinatie die ze tot vorige week niet beheerste. Maar ze vond het het risico waard die voor het eerst op olympisch niveau te laten zien. Het getuigde van lef.

Maas overrompelt graag. Een jaar geleden wilde ze nog niet eens olympiër worden. Wat had het voor zin? Haar specialiteiten, de big air en de slopestyle, zijn door het IOC (nog) niet erkend als officiële sport. Maar een vriendin haalde haar over het in de halfpipe te proberen, een discipline waarover ze maar niet kan beslissen of ze dat nou wel of niet leuk vindt.

Nu stond ze ineens in Bardonecchia bovenaan de halfpipe te dansen op Men at Work, Opus en The Black Eyed Peas. Op muziek van 2 Unlimited gleed ze zichzelf op gang voor haar vijf sprongen: de frontside rodeo 7, de Haakon flip, de backside air, de frontside air en de alley oop mctwist. Dat ze in staat was die combinaties te landen in één run, verbaasde haar. ‘Dit heb ik nooit gedaan.’

Vandaag vertrekt ze naar Frankrijk voor een korte vakantie. Ze heeft er toestemming voor gekregen van NOC*NSF. Ze reist wel met de ploeg per olympische trein terug naar Zwolle. Haar lichaam heeft rust nodig voordat ze zich weer in allerlei commerciële activiteiten stort, zegt ze. Maas verdient haar geld met het acteren in snowboardfilms en het poseren voor de fotocamera.

In het wedstrijdcircuit zien ze haar voorlopig niet meer terug. Of ze moet toevallig in de buurt zijn. Over deelname aan de Spelen van Vancouver gaat ze over vier jaar wel eens nadenken. Reken er niet op. Maas gaf toe te hebben genoten. Maar dat had ze ergens anders ook wel gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden