Maand van uitersten voor Italië

Strafschoppenseries hebben Italië in de WK-historie meer tranen van verdriet dan van geluk bezorgd. Maar in de finale tegen Frankrijk stonden daar dan toch echt juichende Italianen op het veld, na een incidentrijke eindstrijd die vooral zal beklijven vanwege de beschamende rode kaart van de scheidende meester Zidane....

Van onze verslaggever Charles Bromet

De Franse invaller Trezeguet miste als enige in de beslissende reeks penalty’s, die de Italianen met 5-3 wonnen nadat beide ploegen elkaar na verlenging op 1-1 hadden gehouden. Na wereldtitels in 1934, 1938 en 1982 mag Italië zich voor de vierde keer de beste van de wereld noemen.

Net als in 1982 viert Italië het succes in een fase dat het land gebukt gaat onder een fraudeschandaal in de nationale competitie. Destijds ging een omkoopaffaire aan het WK vooraf. Nu doorkruisen beide uitersten elkaar in dezelfde periode.

Twaalf jaar nadat Italië verloor in de enig andere WK-finale die werd beslist door strafschoppen, is er nu dus succes. Toen, in 1994 in de VS, misten grootheden als Baresi en Baggio een strafschop in de finale tegen Brazilië.

Acht jaar geleden, in Frankrijk, ging Italië in de kwartfinale op dezelfde wijze onderuit tegen de gastheer. Maar op deze avond in Berlijn is Trezeguet dus de schlemiel, uitgerekend de speler die Italië in de finale van Euro 2000 velde met een golden goal.

In zijn honderdste interland voor Italië beleefde aanvoerder Cannavaro zijn finest hour toen hij de wereldbeker omhoog hield. De door hem geleide verdediging was tegen Frankrijk voor de 25ste keer op rij ongeslagen gebleven.

Dat telt in het land dat het verdedigen als geen ander beheerst, maar zich in Duitsland vooral onderscheidde met goed verzorgd voetbal. In de finale bleef dat goede spel overigens uit. Al waren daarvoor tal van oorzaken aanwijsbaar, die hun oorsprong hadden in de warrige eerste helft.

Dat waren met afstand de merkwaardigste 45 minuten van het toernooi. Wat begon met een ongelukkige botsing tussen Henry en Cannavaro in de eerste minuut, eindigde met een mislukte ingooi van verdediger Abidal, die de bal uit zijn handen liet glippen.

In deze twee ogenschijnlijk onbetekenende momenten kwam veel van wat er misging in de eerste helft samen, want oponthoud en misverstand leken hand in hand te gaan. Het was alsof een onzichtbare regisseur continu met zijn vinger aan de pauzeknop van de wedstrijd zat, zodat de toeschouwers niet de kans kregen volledig op te gaan in de voorstelling.

Ook scheidsrechter Elizondo trof blaam. Vooral vanwege een inschattingsfout na vijf minuten. De Argentijn kende een strafschop toe na een geacteerde val van Malouda in een duel met Materazzi. De verdediger besloot juist zijn been in te trekken, toen Malouda op Buffon afging. De theatrale duik verschafte Frankrijk een makkelijke ingang in het duel, want Zidane benutte de strafschop.

De manier waarop hij dat deed, was ronduit magnifiek. Met een baldadige stiftbal, die via de onderkant van de lat achter de lijn belandde en daarna weer het veld insprong, verschalkte hij Buffon.

Het doelpunt leek de ploeg van Lippi te verlammen. Want uit verzorgd veldspel ontstond geen fatsoenlijke aanval. Maar een ander wapen, de spelhervattingen van Pirlo, bood uitkomst. Liefst drie keer brak er blinde paniek uit in de Franse defensie na een hoekschop van Pirlo, vooral vanwege de aanwezigheid van Materazzi.

Met een krachtige kopbal uit een hoekschop van Pirlo maakte de 32-jarige voorstopper na negentien minuten gelijk, toen hij Vieira versloeg in een luchtduel.

Als de eerste helft het moest hebben van dit soort momenten dan was de tweede helft toch veel aardiger als schouwspel. En dan vooral vanwege de opmerkelijke gedaanteverwisseling van de Fransen ten opzichte van hun halve finale tegen Portugal. De relatief oude ploeg, die in dat duel twijfels had opgeroepen over de fitheid, voetbalde nu avontuurlijker.

Zidane leek zich ook veel moois te hebben voorgenomen. Prachtig was het moment in de laatste minuut van de eerste vijftien minuten toegevoegde tijd. Zidane zette de aanval op, gaf Sagnol de bal op de rechterflank en liep door naar het strafschopgebied. Toen de voorzet kwam, stond hij klaar om in te koppen, maar Buffon redde.

Als dat moment coach Domenech hoop moet hebben gegeven, dan waren de volgende minuten een gruwel voor hem. Eerst viel Henry geblesseerd uit. En in de 110de minuut kon Zidane met rood inrukken na een brute overtreding op Materazzi, die hij een kopstoot in de borststreek verkocht. De Fransen reageerden furieus, toen nog onwetend van het vergrijp van hun held.

De verloren serie strafschoppen zag Zidane vanuit de catacomben. Een droeviger einde van een grootse carrière was niet denkbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden