Luis Castro, stemgeluid van 'Rrrradio Caracol'

Colombia is het België van Zuid-Amerika: een land bezeten van wielrennen. Luis Afredo Castro, de stem van 'Rrrrradio Caracol', is de opgewonden stem van de Tour....

Castro houdt zijn telefoon twintig centimeter voor zijn mond, telt tot vijf en barst los in een monoloog die op de lachspieren werkt van een groepje Franse agenten. In een razend tempo verlaten de woorden zijn mond, op opgewonden toon, alsof de koninginnenrit van deze Tour een miraculeuze ontknoping kent.

Victor Hugo Pena, zo lijkt de radioman in rad Spaans te zeggen, heeft zijn kopman Lance Armstrong gelost, minuten voorsprong genomen en gaat nu niet alleen de geschiedenis in als eerste Colombiaanse geletruidrager, nee, hij doet wat Luis Herrera, de heilige Lucho, een kleine twintig jaar geleden al deed: winnen in de bergen, lichtvoetig en dartel, zoals alleen Colombianen kunnen.

In werkelijkheid vertelt de zwaarlijvige Castro slechts wat hij ziet op de zes televisieschermen die achter de finish staan opgesteld voor de pers. Geen van de drie Colombiaanse renners in de Ruta del Tour maakt deel uit van de kopgroep. Pena, Santiogo Botero en Ivan Parra zitten in het peloton.

Castro laat zich niet uit het veld slaan door de positie van zijn landgenoten. Waarom zou hij ook? In Colombia is wielerkoorts uitgebroken nadat Pena woensdag, na de sterke ploegentijdrit van US Postal, de gele trui veroverde. Radio Caracol is voor veel Colombianen de belangrijkste informatiebron. Castro is de stem van de Tour.

De gekte is verklaarbaar, legt Castro uit als Colombia naar een plaatje luistert. De telefoonlijn blijft onderwijl openstaan; hij is bang dat hij geen verbinding meer kan krijgen als hij ophangt.

Dertig jaar geleden debuteerde de eerste Colombiaan in de Tour, Martin Rodriguez. Twintig jaar geleden nam de eerste ploeg deel, een team van amateurs. En nu is, na de ritzeges waarmee Herrera en Fabio Parra in de jaren tachtig faam verwierven, een nieuwe mijlpaal bereikt. De president belde Pena woensdag meteen op met felicitaties.

'Het heeft dertig jaar geduurd voordat we het geel pakten', zegt Castro trots. 'De Duitsers hebben er veel langer over gedaan.'

Pena mag dan een volksheld zijn in Colombia, in de etappe naar Morzine (waar Herrera en Parra eens zegevierden) ziet Castro met lede ogen dat niet iedere geletruidrager met egards wordt behandeld.

Armstrong kent mededogen met zijn knecht. Hij moet bidons halen voor zijn ploeggenoten. 'Daar gaat onze Victor, deze magnifieke renner', houdt Castro zijn luisteraars voor. 'Deze prachtige coureur kent zijn plaats en offert zich op voor een hoger doel.'

Natuurlijk verliest Pena de gele trui vandaag, zegt Castro buiten de uitzending. Hij weet na twintig jaar Tour de France heus wel hoe het werkt. Pena rijdt hard op het vlakke. Hij is geen klimmer, zoals Herrera en Parra. Castro's luisteraars mogen echter hopen op een wonder. Hij zal ze niet eerder dan noodzakelijk uit de droom helpen.

Castro zelf verwacht deze dag meer van Botero, die na zijn vierde plaats vorig jaar in Parijs als kopman is aangetrokken door Telekom. (De pr-man van de ploeg ondervindt dagelijks de gevolgen. Als de telefoon midden in de nacht gaat, weet hij dat Colombia aan de lijn hangt: 'Aqui, Rrrrrradio Caracol'). Botero won in 2002 een tijdrit en later de bergetappe naar Les Deux-Alpes.

'Santiogoooooo Boterooooo!!', klinkt het opgewonden als hij de Telekomrenner ontwaart in de groep van Armstrong. Maar even later slaat de twijfel toe. Is dat wel zijn troef voor het eindklassement? Hij roept de hulp in van een Colombiaanse collega van RCN-radio, die vijf meter links van hem zit, en de etappe beduidend minder opwindend verslaat. Botero of Vinokourov? Vinokourov?

De beelden geven even later uitsluitsel. Botero moet 25 kilometer voor de finish lossen uit de kopgroep. Hij is er belabberd aan toe. 'Onze renner kan het moordende tempo niet aan', roept Castro door de telefoon. Al er een plaatje wordt gedraaid, velt hij zijn definitieve oordeel. 'Hij is dood.'

Bijna twee uur later rondt Castro zijn uitzending af, monter vooruit blikkend naar volgende etappes. Maar Pena is het geel voorgoed kwijt, en Botero kan het klassement vergeten. In Colombia is het elf uur 's ochtends. Een historische dag is ten einde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden