NIEUWSWK Veldrijden

Lucinda Brand rekent in het mulle zand van Oostende af met WK-spook

Lucinda Brand (blauwe helm) en Denise Betsema met op de achtergrond de opkomende Annemarie Worst op het strand van Oostende. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Lucinda Brand (blauwe helm) en Denise Betsema met op de achtergrond de opkomende Annemarie Worst op het strand van Oostende.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

De arm gestrekt, de vuist gebald. Het is het triomfantelijke gebaar waarmee Lucinda Brand (31) uit Rotterdam in een kil en regenachtig Oostende de last van vier voorgaande deelnames aan wereldkampioenschappen naar de vergetelheid verwijst. De vijfde keer is het raak. ‘Er is een last van mijn schouders gevallen.’

Zaterdagmiddag komt ze met een voorsprong van acht seconden op Annemarie Worst (25) uit Nunspeet en 19 op Denise Betsema (28) uit Den Burg, Texel, op de drafbaan als eerste over de finish, na loodzwaar geploeter op het strand en de renbaan. Zo kleurt het podium geheel oranje in de koningin van de Belgische badplaatsen, deze dag gehuld in alle denkbare tinten grijs.

Ze was al vaak zo dichtbij geweest. Een keer vierde, drie keer brons, een keer zilver. De tweede plek in het Deense Bogense, in februari 2019, deed het meest zeer. Toen had ze zich telkens naar voren teruggeknokt. Ze leek het met de Belgische Sanne Cant te gaan uitvechten, totdat een fietswissel dramatisch uitpakte. Haar vader greep haar fiets net iets te vroeg vast, waardoor ze onderuit werd getrokken. Met het zilver om de hals viel een tranenvloed niet te stelpen.

Er was druk en er waren verwachtingen geweest, dit WK. In Oostende moest het maar eens een keer haar kant opvallen, voor het eerst reed ze dit seizoen in het veldrijden een volledig programma. Zij had in het pelotonnetje van Nederlandse kanshebbers de afgelopen weken in het veld de meeste indruk gemaakt. Ze boekte elf zeges in 23 wedstrijden, liefst 22 keer stond ze op het podium. Ze leidt drie klassementen. Na de wedstrijd voert ze nog een argument aan dat nog een keer misgrijpen haar wel heel slecht was uitgekomen. ‘Er komen zoveel heel goede jonge renners aan.’

Onder begeleiding van de manager van haar team Trek Baloise Lions, de ervaren ex-veldrijder Sven Nys, investeerde ze veel tijd aan het rijden en het lopen in het zand. Bijna een vierde van het parcours in Oostende voert over het strand. ‘Ik voelde me bijna Belg, zolang verbleef ik hier. Het is niet voor niets geweest.’

Het latere podium ploegt door het mulle zand. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Het latere podium ploegt door het mulle zand.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Het betaalt zich in de wedstrijd niet zomaar uit. Pas in de allerlaatste ronde wordt het slopende gevecht in een glibberige bocht op de renbaan beslist. Worst, onverwacht sterk, rijdt aan kop, Brand rukt aan haar binnenkant rakelings langs de dranghekken op en als Worst naar rechts stuurt, raken ze elkaar met de ellebogen. De Gelderse komt ten val. Na afloop is er een omhelzing. ‘Sorry’, zegt Brand. Later: ‘Ik geloof niet dat ze er een punt van maakte. Het had ook andersom kunnen zijn.’

Worst: ‘Ik ben er niet gelukkig mee, nee. Het kostte mij mijn titel. Maar dit soort dingen kunnen gebeuren.’

De Nederlandse selectie domineerde de hele wedstrijd, ondanks een val van uittredend wereldkampioen Ceylin del Carmen Alvarado in de allereerste bocht – ze zou verder geen rol van betekenis meer spelen, ze wordt zesde op 1.12. Het is Betsema die meteen afstand neemt. Zij weet als bewoner van een Waddeneiland wel raad met het zand. Brand en later Worst sluiten aan. Ze geven elkaar weinig toe. Enkele duikelingen op het strand of de renbaan leiden niet tot grote verschillen. Brand spreekt zichzelf voortdurend moed in. ‘Ik ben een paar keer boos op mezelf geweest. Je gaat het deze keer doen!’ Coach Nys had het haar ook ingeprent: niet opgeven. ‘Tien seconden is hier niet veel. Een foutje van de ander en je bent weer terug.’ Ook Worst plooit niet. ‘Ik ben rustig gebleven. Het gaf me vertrouwen dat ik er telkens weer bij kwam.’

Annemarie Worst en Lucinda Brand nemen in de laatste ronde afstand nemen van Denise Betsema. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Annemarie Worst en Lucinda Brand nemen in de laatste ronde afstand nemen van Denise Betsema.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Betsema haakt in de laatste ronde af. Ze voelt dat ze in de looppassages de mindere is; een eerder opgelopen knieblessure begint op te spelen. Ze heeft gemengde gevoelens, bekent ze na de race. ‘Ik ben blij met mijn eerste WK-medaille, maar ik was ook dicht bij de wereldtitel, dat maakt het ook een beetje zuur.’

Worst heeft vrede met haar tweede plek, hetzelfde resultaat als vorig jaar in het Zwitserse Dübendorf. Toen kon ze haar chagrijn over het verlies in de sprint van Alvarado niet verbergen, nu voelt het zilver als een kroon op een wat minder seizoen. Ze kampte lang met de naweeën van een val met de mountainbike in de zomer, waarbij er pezen in haar schouders scheurden. ‘Ik wilde het goed afsluiten, mijn doel was dit WK.’

Dat Brand nu toch echt met de regenboogtrui om de schouders zit, maakt haar in eerste instantie vooral trots, maar, zegt ze, zonder de toejuichingen van het publiek zijn de emoties toch wat minder intens. ‘Misschien dat ik me komende week nóg beter gaan voelen.’

Net als vorig jaar een Nederlands WK-podium. Goud voor Lucinda Brand, zilver voor Annemarie Worst en brons voor Denise Betsema. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Net als vorig jaar een Nederlands WK-podium. Goud voor Lucinda Brand, zilver voor Annemarie Worst en brons voor Denise Betsema.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden