FC Emmen-watcher Peter Middendorp

Luciano Slagveer heeft de piekerziekte, de infectie van het mentale ongerief

Na zes nederlagen en een gelijkspel richtte Emmen zich tegen SC Heerenveen weer op als fonkelnieuw (2-0). Te midden van al het vrolijke aanvalsspel, het geluk en het opgeleefde geloof in een goede afloop, leek Luciano Slagveer ook een wedstrijd met, voor of tegen zichzelf te spelen, het lag dicht bij elkaar.

Ik lette erop omdat ik in het Dagblad van het Noorden een interview had gelezen dat me bijzonder voor hem innam. ‘De rappe vleugelaanvaller’ (26) ging van Emmen naar Heerenveen, Lokeren en Twente weer naar Emmen. Overal ging het een tijd goed, vertelde hij, waarna bij iedere club een periode volgde waarin hij veel werd gewisseld en op de bank belandde. Ook bij Emmen leek dit aanvankelijk te gebeuren.

Vroeger voelde hij zich nog weleens zo vrij dat hij zich achteraf maar weinig van wedstrijden herinnerde, tegenwoordig loopt hij de hele tijd te denken. Na te denken, over zichzelf en over het denken. Halverwege het vraaggesprek zette hij de vingers tegen de slapen en zei: ‘Nu denk ik alweer veel te lang over dat ik teveel nadenk.’

De interviewer vroeg of hij weleens had overwogen om met een sportpsycholoog te praten, maar daar geloofde hij niet zo in.

Luciano heeft de piekerziekte, lijkt het wel, dat heb ik zelf ook gehad, het is de infectie van het mentale ongerief: als je er iets aan doet, is het zo weg, maar doe je niks dan vreet-ie je op. Nadenken over nadenken over nadenken, de hele tijd, tot je vanzelf het domein van de vervreemding betreedt, waar alles licht is, helder, te helder, ijl.

Emmen speelde geweldig – van de hak van Anco Jansen mag wat mij betreft een gipsafdruk naar het Emmen-museum. Slagveer was bij veel aanvallen betrokken. Meteen al in de eerste paar minuten trapte hij van dichtbij langs de bal, zoals hij later, in de tweede helft, ook een keer net iets te laat of te vroeg een been naar een voorzet uitstak.

Ergens rond de 20ste minuut rende hij de diepte in, bal aan de voet, verdedigers achter zich aan. De loopactie was goed, de snelheid ook, maar toen doemde het moment op dat er keuzes moesten worden gemaakt. Hij keek op, het denken dreigde, ik wilde wel schreeuwen: gewoon schieten, Luciano! – maar hij zou me niet horen, en het was ook al te laat. De bal werd hem afgenomen en hij viel langzaam voorover, bijna vertraagd.

Ik moet natuurlijk oppassen dat ik mezelf niet al te zeer in de schoenen van Slagveer projecteer, dat ik teveel zie, bijvoorbeeld dingen die er niet zijn, maar zelfs aan de langzame val leek enig denkwerk vooraf te zijn gegaan. Alsof hij zichzelf wilde overtuigen dat hij tot het uiterste was gegaan. Al kan het dus ook gerust iets anders zijn geweest. Teleurstelling vertraagt ook.

Eén geweldige overwinning en in de zon zag de wereld er ineens heel anders uit. Na de ereronde liepen de spelers feestelijk naar de kleedkamers. Alleen het gezicht van Slagveer bleef neutraal. Het was ook stom, een catch 22 of een soort chasse-patate. Een doelpunt zal hem bevrijden, maar om te scoren heb je het vertrouwen nodig dat je krijgt als je een doelpunt hebt gemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden