Reportage Liverpool

Liverpool is een carrousel van voetbalvreugde

Georginio Wijnaldum van Liverpool viert het scoren van zijn derde doelpunt tijdens de UEFA Champions Leaugue halve finale tegen Barcelona. Beeld Getty Images

Nergens wordt voetbal zo intens beleefd als op Anfield, het stadion van wereldkampioen Liverpool, bedevaartoord voor duizenden voetbaltoeristen. De eerste landstitel sinds 1990 lonkt. 

Liverpool zien voetballen is vaak een traktatie voor de zintuigen. De sfeer in stadion Anfield is hallucinerend. Het spel dampt van energie. Klasse druipt van getrainde lijven. De tegenstander lijdt onder de voortdurende omsingeling. Verwurging haast. De rode machine blaast tegenstanders omver. 

Het is totaalvoetbal 2.02, om de entree in 2020 te omschrijven. De rechtsback kan zomaar even linksbuiten zijn. Aanvallers verdedigen mee en scheppen ruimte voor vleugelverdedigers en andere buitenlui. Spelsysteem 4-3-3 schakelt simpel naar 3-5-2 of 4-4-2. Iedereen draait mee op de carrousel van voetbalvreugde. ‘Onze identiteit is intensiteit’, stelt assistent-trainer Pepijn Lijnders trots.

Op de eerste donderdag van het jaar voorkomt invaller Divock Origi een tegentreffer in de weinige minuten die hem zijn gegeven tegen Sheffield United (2-0). Mo Salah en Sadio Mané zijn kroonprinsen met de nederigheid van lakeien. Niemand verzaakt. Alleen schieten, dat zou vaker mogen.

Kunstig

Georginio Wijnaldum is gespierde functionele techniek, tactisch slim. Kunstig, hoe hij ontsnapt aan drie man. Virgil van Dijk is de beste verdediger van de wereld, zeggen ze in koor in Engeland. De 1-0 ontstaat uit een pass van hem, al krijgt hij hulp van een uitglijdende tegenstander. Andrew Robertson zet voor, Salah scoort.

Kan de titel Liverpool nog ontglippen? Eigenlijk niet. 20 gespeeld, 58 punten. Leicester staat op 21-45 en Manchester City op 21-44. Trainer Jürgen Klopp is benoemd tot half-heilige. Zie hem schreeuwen met dat lange lijf, onder de onafscheidelijke pet. Hij discussieert met de arbitrage, zet spelers met wilde gebaren op scherp na een fout en omhelst ze na gedane zaken.

Na afloop zoeken zijn ogen familie op de tribune. In het museum hangt een tekst van de Duitser. ‘Ik houd niet van sereen voetbal. Ik houd van vechtvoetbal. Wat we in Duitsland Engels voetbal noemen. In andere woorden: regenachtige dagen, zware velden, iedereen met modder op het gezicht en als de spelers naar huis gaan, kunnen ze vier weken niet voetballen.’

Alleen: in Engeland voetballen ze om de drie dagen. Liverpool had elf duels in 34 dagen, mede door de (ook al gewonnen) wereldbekerstrijd in Qatar. De blessurelijst is lang. Wat te doen bijvoorbeeld met de bekerwedstrijd tegen Everton, op zondag? De FA Cup laten schieten, nu de titel lonkt en de prolongatie van de Champions League een ultiem doel is? Kan, maar de opponent is uitgerekend de afgunstige stadgenoot Everton.

Grappen

Over Everton vertellen Liverpool-mannen grappen. ‘Weet je dat vannacht is ingebroken in de trofeeënkamer van Everton? Ze hebben de tapijten meegenomen.’ Daarbij: wie valt te wisselen, met al die blessures. Virgil van Dijk: ‘Dit is nu eenmaal de Premier League, dit is Engels voetbal.’ Belangrijkste medicijn? ‘Goed slapen, goed eten, goed drinken, goed laten behandelen. En heel veel dingen laten.’ Uiteindelijk wint een veredelde jeugdploeg van Liverpool zondag met 1-0 van Everton, dat bijna op volle sterkte is, met een schitterend doelpunt van de 18-jarige Curtis Jones.

Intussen overspoelt de wereld Liverpool, stad van Beatles en voetbal. Al die duizenden komen af op de geur van succes. Ze wachten in kringelende rijen voor een rondleiding door het stadion. ‘Het is de drukste dag van het jaar’, aldus de suppoost vrijdag. ‘Sluit maar aan.’ Drieduizend kaarten zijn verkocht. Voor één dag.

Nee, dan het museum. Ook stampvol. Overal uitspraken van beroemde coaches als Bob Paisley en Bill Shankly, mozaïeken, bekers, shirts, legenden, wedstrijden, rampen. Van Hillsborough, toen de supporters van Liverpool slachtoffer waren en, kleiner herdacht, die van Heizel, toen ze daders waren. Liverpool is een geschiedenisboek waarin leven en dood nooit alleen lopen.

Ook de voetbaltoeristen laten zich meedragen door de zang van de beroemdste tribune, de Kop. Songs over Van Dijk en Salah. De passie tijdens You’ll never walk alone, als de spelers net op het veld zijn, trilt door het stadion. Duizenden telefoons gaan omhoog als crucifixen voor het filmpje van de persoonlijke ervaring.

Mannensport

Soms, als het even stil is tijdens de wedstrijd, hoor je aanvoerder Jordan Henderson schreeuwen. Yes, bij een gewonnen duel. Na een wilde tackle blijft zijn tegenstander liggen. Hij geeft twee tikken op diens dijbeen. Kom jongen, opstaan. Mannensport. 

Van Dijk is slim. Hij geeft lichte, onbestrafte duwtjes, precies genoeg om een tegenstander uit evenwicht te brengen. Kort voor rust verijdelt hij een doorbraak met een drieste tackle. ‘Dat is zo’n situatie die je snel moet beoordelen. Ik moest repareren.’

Trainer Chris Wilder van Sheffield, de verrassing van de Premier League, is lyrisch over de aanstaande kampioen. ‘Honger, wilskracht, de hele basis van voetbal. Duels winnen, naar voren rennen, naar achteren rennen, naar voren spelen, verdedigen als team, aanvallen als team. Alle briljante aspecten van voetbal zitten in hun spel.’

Liverpool is ook de magneet van supercommercie. De kern van puurheid en traditie is verpakt in verkooptechnieken. Iedereen koopt. Een kaartje voor de wedstrijd. Een sjaal. Een plastieken Kerstman die een omhaal doet. Een slabbetje. Een muismat. Een shirt van een legende uit het verleden. Een slaapplaats.

Zwervers

Een sjofel hotelletje noemt zich Klopps Guest House, met een prachtig beschilderde gevel. Zwervers dringen door tot de portalen van de rijkdom om een aalmoes te vragen. Die tegenstelling is schrijnend. De sjofele straatjes, al is een deel van de wijk opgeknapt, contra de gevel van Anfield, de tempel van hedendaags geloof.

Overal is ook Hillsborough, de ramp met de 96 doden van 15 april 1989, vertrapten door de plotse toevloed van supporters, bij de halve finale van de beker tegen Nottingham Forest in Sheffield. Jarenlang kregen de supporters de schuld, totdat werd bewezen dat vooral de overheid had gefaald. Zelfs op de stoeltjes in de taxi staan teksten over gerechtigheid: ‘We kenden de waarheid en die hebben we nu bewezen.’

Vlak na Kerst ligt het monument nog voller dan normaal met bloemen, sjaals, bidprentjes, briefjes. In de pub zegt de 66-jarige Phil Ellis: ‘Ik stond bovenaan op de tribune. Mijn zoon was nog een jongen. We hebben allebei psychische last, tot traumatisch toe. Maar we zijn van de club blijven houden.’

Ellis is gepensioneerd, waardoor hij 650 pond in plaats van 800 pond betaalt voor een seizoenkaart. Alleen competitieduels. Nee, dat is hem niet te duur. ‘Voetbal is een race. We moeten spelers kopen, salarissen betalen. Virgil van Dijk is mijn favoriete aankoop sinds Mo Salah.’ 

Zijn vrouw Paula: ‘Mijn held is Sami Hyypia, een van de winnaars van de Champions League in 2005. Stel dat Sami en Virgil samen hadden gespeeld. Dat was het beste duo aller tijden geweest.’

Na de wedstrijd hebben de bedelaars zich in een deken gewikkeld. Soms hoor je een stem uit een portiek. Of je nog wisselgeld hebt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden