Lijn 16, de tram van de snelste atleet ter wereld

Het is nog steeds feest op St. Kitts en Nevis. De bewoners van het eilandje krijgen maar geen genoeg van het goud dat hun Kim Collins bij de WK veroverde op de 100 meter....

Een wereldkampioen sprint die in Amsterdam woont en traint? `Ja', zegt Collins (27), `ik houd van deze stad, van de relaxte sfeer. Het is bovendien een veilige plaats.' Toen sponsor Adidas een appartement voor tijdelijk gebruik beschikbaar stelde, hapte hij onmiddellijk toe.

In het seizoen, zo vanaf mei, tijdens de grote wedstrijden, verblijft hij in de stad. Schiphol ligt om de hoek, de meeste Grand Prix-wedstrijden zijn op één, twee uur vliegen.

Hij was van plan ook vandaag te komen trainen, maar merkte tot zijn schrik dat het stadion in gebruik is genomen door grote groepen schoolkinderen. `Dan maar een dagje niet trainen', zegt hij even later in etablissement Vak Zuid, terwijl hij een glaasje appelsap drinkt.

Hij kan wel een training overslaan. Na zijn spectaculaire overwinning in Parijs, waar hij op de 100 meter alle grote favorieten achter zich liet, is het seizoen eigenlijk toch al voorbij.

Hij zou morgen een graag geziene gast zijn in Brussel, tijdens de jaarlijkse Ivo van Damme-Memorial, maar die wedstrijd zegde hij af. Als alles volgens plan verloopt, zit hij op hetzelfde moment aan de lunch in restaurant Yabu, op zijn geboorte-eiland St. Kitts.

Hij móet wel terug, zegt hij, want sinds zijn zege in Parijs ligt het openbare leven op het uit twee vulkaaneilandjes bestaande land geheel overhoop.

Met een glimlach: `Wij van St. Kitts zijn toch al niet van die harde werkers, en als er een excuus is om het nog wat rustiger aan te doen dan wordt dat met beide handen aangegrepen. Het feest is sinds vorige week niet meer opgehouden.'

Hij verwacht dat hij de komende drie dagen weinig aan slaap zal toekomen. Er wonen 45 duizend mensen op de twee eilandjes, die in 1493 door Columbus werden ontdekt - de gehele bevolking had vorige week tweemaal in Stade de France gepast. Hij vreest dat hij met de meeste van hen de handen gaat schudden. `Ik ken iedereen. Als ik 's avonds een schim voorbij zie komen, kan ik aan de houding zien wie het is.'

Hij komt van St. Kitts zelf, niet van buureilandje Nevis, dat onlangs nog in het nieuws kwam omdat het onafhankelijkheid nastreefde. Hij glijdt met z'n vinger over een meegebrachte kaart. `Dit is hoofdstad Basse-Terre, daar heb ik ook nog gewoond. Nu woon ik bij Monkey Hill. Ja, daar zijn apen.'

De eilandengroep, gelegen net ten zuiden van Saba en St. Eustatius, is twintig jaar onafhankelijk van Groot-Brittannië. Nooit viel er groot nieuws te halen. Tot vorige week, toen Kim Collins het landje op de wereldkaart zette. `Ik hoorde op de radio de minister van Toerisme zeggen dat het aantal hits op hun website sinds de finale is verviervoudigd.'

Helemaal onbekend was Collins niet. In Sydney bereikte hij al de olympische finale. Hij werd laatste, maar stond achteraf in zijn eentje een feestje te vieren, zo blij was hij dat hij in de finale had gelopen, tegen Ato Boldon en Maurice Greene.

Vorig jaar won hij goud bij de Gemenebestspelen in Manchester, in 2001 was er bij de WK in Edmonton een bronzen medaille op de 200 meter. En nu een gouden medaille op het koningsnummer van de atletiek, de 100 meter.

Soms is het alsof hij droomt. `Ik heb vlak voor de finale nog een tukje gedaan. Toen ik de ochtend erná wakker werd in het atletendorp, vreesde ik even dat ik alles van die tussenliggende periode gedroomd had.'

Hij komt uit een gezin van elf kinderen. Hij is de zesde - `of wacht even, is het toch de zevende?' - in de rij. Moeder Collins voedde de kinderen in haar eentje op. Hij deed aan cricket en voetbal, maar dat werd niks. `Voetbal bij ons is hard schoppen in het wilde weg, ook als de bal helemaal niet in de buurt is. Er worden flink wat benen gebroken.'

Het werd hardlopen op de middelbare school. `If you can run fast, you get the girls.' De jongeman, die geld verdiende als dee-jay en daarnaast fietsen repareerde, had talent. Met geld van een sportfonds kon hij in 1995 naar Jamaica om verder te trainen. In 1996 haalde hij al de kwartfinale van de Spelen van Atlanta.

In 1998 kon Collins met een sportbeurs naar een universiteit in Arizona, hij verbeterde zich van 10,27 naar 10,18. In 2000 vertrok hij naar Forth Worth, naar de Texas Christian University, waar hij psychologie studeert. Gecoacht door Monty Stratton heeft hij inmiddels al driemaal 9,98 gelopen.

De meeste sprinters zijn tegenwoordig enorm gespierde mannen, een trend die werd ingezet door Ben Johnson. Maurice Greene, Donovan Bailey, Ato Boldon en Maurice Greene. Zij waren, en zijn, krachtmensen.

Zo niet Kim Collins, die zichzelf `a natural sprinter' noemt. De atleet, die oogt als een 800 meter-loper, heeft een broertje dood aan gewichten. Hij slikt, in tegenstelling tot andere atleten, ook geen supplementen. Hij `eet veel bananen'.

Als student psychologie mag hij met interesse kijken naar zijn concurrenten in de voorbereiding van een wedstrijd. `Aan lichaamstaal kun je zien of iemand gaat winnen.

`Sommigen proberen je met hun blikken te intimideren, anderen spugen expres op jouw baan. En als ze met je proberen te praten, is het de truc om niets terug te zeggen. Dat geeft de ander een rottig gevoel. Yeh, in de callroom worden races gewonnen.'

Hij voelt zich, zegt hij eerlijk, niet zo thuis in dat machowereldje. `Ik zal nooit tegen Maurice Greene zeggen dat zijn tijd is gekomen. We zullen allemaal die weg eens moeten gaan, zo is het toch? Anderen hebben geen respect, die roepen keihard dat Mo on his way down is. Waar hij bij is.'

Nu Greene niet meer zo hard loopt en wereldrecordhouder Tim Montgomery ook met zijn vorm worstelt, is de sprint een loterij geworden. Het is niet te voorspellen wie volgend jaar in olympisch Athene de snelste zal zijn. `Het wordt interessant, ik denk dat de sprinters uit het Caraïbisch gebied leuke dingen gaan doen in Athene.'

In de finale in Parijs kwam nummer twee, Darrell Brown, van Trinidad, de bronzen medaillewinnaar was de Brit Darren Campbell. `Diens familie komt ook bij ons vandaan.' De Amerikaanse sprint zit dus in een dal. Collins lacht: `In een Franse krant hadden ze op een cartoon een kaart van St. Kitts getekend. Mijn eiland was groter dan de VS.'

Collins gaat zich voorbereiden op de reis naar huis, waar het openbare leven nu al een week stilligt. Hij liep zijn finale met lange, zwarte kousen. `Ik heb gehoord dat elke inwoner van St. Kitts nu soortgelijke kousen draagt.'

Even later wandelt de nieuwe wereldkampioen 100 meter in zijn eentje, door niemand herkend, over het Stadionplein naar lijn 16. Bij het afscheid: `Ik moet nog even een nieuwe strippenkaart kopen, de oude is vol.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden