Liefde voor 'Les Bleus' is snel terug

Duitsland - Frankrijk is groot en klassiek, in alle opzichten, al is het dan de eerste confrontatie tussen de voormalige kampioenen op een EK. Het is ook de wedstrijd met een historisch WK-verleden, de wedstrijd van verdriet en angst, van integratie, van pure klasse, van coaches die schaken met hun systemen.

Beeld AFP

Kijk naar Joachim Löw, die in de kwartfinales de speelwijze van Italië tactisch spiegelde in de Duitse strijdwijze. Of let op collega Didier Deschamps, met zijn talloze systeem- en opstellingswisselingen.

Zie hoe Frankrijk dezer dagen de nationale ploeg omhelst nu de vorm groeiende is en Duitsland donderdag in Marseille misschien de juiste tegenstander is op het juiste moment. Kort voor Euro 2016 zei 54 procent van de Fransen 'een weinig positief beeld' te koesteren van Les Bleus. Dat kwam door de voortdurend rellerige sfeer en de matige prestaties uit het recente verleden. Nu wapperen overal vlaggetjes, kopt l'Equipe na de zege op IJsland dat het spel 'bijna perfect was' en leeft de hoop op de eerste toernooizege op Duitsland sinds 1958, de eerste EK-titel sinds 2000, met de huidige bondcoach Deschamps als speler.

In de greep van angst

Duitsland - Frankrijk is bijzonder om vele redenen. Al was het op 13 november 2015 vooral een droevige, angstaanjagende ontmoeting, op de avond van de aanslagen in Parijs, toen de eerste zelfmoordenaar zich opblies op het moment dat Patrice Evra de bal beroerde op de linkerflank. Sindsdien is ook het voetbal in zekere zin in de greep van de angst, met een ongekend aantal soldaten en beveiligers rond en in stadions, en trouwens ook in de centra van de EK-steden.

Gevoelens over Duitsland - Frankrijk slingeren alle kanten op, juist omdat ze zo divers zijn. Schitterend was de halve finale van het WK op 8 juli 1982 in Sevilla, op één dag na 34 jaar geleden. De Nederlandse arbiter Charles Corver liet de charge van doelman Schumacher op de doorbrekende Battiston toe, Duitsland werkte de achterstand van 3-1 weg, won de strafschoppen en verloor de finale van Italië.

Migrantenkinderen

Het is ook de wedstrijd van het al niet meer zo nieuwe gezicht van Europese landen in de 21ste eeuw, de tijd van Özil, Pogba, Mustafi en al die andere migrantenkinderen. Frankrijk heeft al jaren een 'donkere' ploeg, met Trésor en Janvion bijvoorbeeld al in 1982. Duitsland was later met de integratie.

Dat de veranderingen voor sommigen moeilijk te accepteren zijn, bleek onlangs toen Alexander Gauland van de rechtse politieke beweging AfD na de wedstrijd Duitsland - Oekraïne opmerkte dat hij geen buurman wilde als Boateng. De centrale verdediger van Duitsland heeft een Ghanese vader. Boateng maakte indruk door een bal op spectaculaire wijze van de doellijn te halen. Bondscoach Löw merkte na afloop subtiel op dat het 'goed is, als je een Jérôme Boateng als buurman hebt in de verdediging'.

Doelman Manuel Neuer, die tegen Italië strafschoppen van Bonucci en Darmian stopte, presenteerde zich dit EK ook al als verstandig prater, onder meer na het nieuws over de Brexit. Hij zei toen: 'Ik ben opgegroeid in een Europa van saamhorigheid, met eenheidsgevoel. De mijnbouw in het Roergebied, waar ik woonde toen ik jong was, had niet gefunctioneerd zonder buitenlandse werknemers. Toen ik 7 was, vroeg een volwassene eens aan mij welke nationaliteit een ploeggenoot had. Dat was toch een buitenlander? Ik antwoordde: 'Nee, dat is geen buitenlander, dat is er eentje van Schalke.' Zo werden wij grootgebracht.'

Jérôme Boateng. Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden