Lespakket Selinger was onvolledig

Het Nederlands vrouwenteam bleek bij het OKT in Halle niet bestand te zijn tegen het spelen onder hoogspanning...

Het liep vrijdagavond tegen elven toen Avital Selinger in Halle zijn laatste college gaf, met de Nederlandse pers als zijn gehoor. Te vuur en te zwaard verdedigde de bondscoach van de volleybalsters het systeem van zijn ‘universiteit’, hoewel de leerlingen niet met het gewenste diploma zijn afgestudeerd en de scholing daardoor feitelijk is mislukt.

De vertolker van het optimistisch denken was sinds de zomer van 2004, toen het Oranjeplan voorzichtig van start ging, soms in de vuurlinie gaan liggen om zijn leerlingen en werkwijze te beschermen tegen kritiek of anderszins kwalijke invloeden van buiten. Maar zelfs Selinger kon niets uitrichten om het echec van de misgelopen Olympische Zomerspelen te voorkomen.

Nog voor het einde van de laatste wedstrijd opperde NeVoBo-directeur Huizing dat met behulp van experts maar eens moet worden onderzocht waarom de Peking-expeditie van het vlaggenschip van de Nederlandse bond op een fiasco was uitgedraaid. Er zijn veel verklaringen voor, dat kan nu al worden vastgesteld. De belangrijkste, en meest onthutsende tegelijk, is dat het lespakket op de school van Selinger niet volledig genoeg is geweest.

De hoofddocent leerde zijn leerlingen aanvallen, serveren, passen en blokkeren, maar vergat hen een van de meest essentiële onderdelen in de moderne topsport bij te brengen. Misschien is het ook iets dat alleen te leren valt door in wedstrijden op topniveau te blijven aantreden, maar vrijwel geen van de speelsters bleek bestand tegen de hoogspanning die het spelen van duels van wezenlijk belang met zich meebrengt.

Zo stortte de machine als een kaartenhuis in elkaar en kwam het aan op de oprispingen van individuen, terwijl het team juist leunde op de geest van het collectief. Een oplossing voor het wegnemen van de immense zenuwenlast, bleek niet voorhanden. En een mental coach was niet door Selinger bij de ploeg gehaald, hoewel sommige speelsters hadden aangegeven daar wel behoefte aan te hebben.

In dat licht bezien is de triomf in de World Grand Prix, waaraan volgens enkele topcoaches maar niet meer moest worden gerefereerd, goed te verklaren. Er werd bijna een maand lang volleybal van wereldklasse gespeeld, óók omdat Nederland niet tot de kanshebbers van het toptoernooi werd gerekend, en het de rust en tijd kreeg de slechte vorm van de openingsronde van zich af te spelen.

Als er echt iets op het spel kwam te staan en een goede prestatie werd verwacht – dus bij de titeltoernooien (EK, WK) en bij het OKT in Halle – blokkeerden daarentegen de bovenkamers van de speelsters die bovendien gemiddeld genomen routine tekortkomen ten opzichte van topploegen als Brazilië, Rusland en Italië.

Voor een groep met uiterst ambitieuze sportvrouwen, die het goedbetaalde leven bij een buitenlandse topclub aan zich lieten voorbijgaan of afbraken om hun gedeelde wens uit te kunnen laten komen, is de kwalificatie voor de Spelen altijd het belangrijkste gespreksonderwerp geweest. Peking werd gezien als iets dat nog ergens in de verte lag, maar vast wel een keer zou voorbijkomen.

Zolang er nog een kans was om Peking te halen, was er hoop. Dus leidde ook de tegenvallende vijfde plaats bij het EK in september niet tot desillusie. De afgelopen week kwam plotseling het besef dat er niets anders voor het team opzat dan geweldig te falen of geweldig te slagen. Toen reeds na twee wedstrijden bekend was dat de veilige bodem onder de voeten was weggeslagen, leidde dit tot hevige emoties.

Het ene Bankrasmodel is dus het andere niet. Ook al is de vergelijking niet helemaal eerlijk, omdat er in het mannenvolleybal drie generaties spelers overheen gingen voordat de ploeg in staat was olympisch zilver te winnen in Barcelona, de opmaat naar het goud van Atlanta in 1996.

Het valt nog niet te zeggen of de vrouwen hun weg op dezelfde manier zullen voortzetten. Na het kampioenschap van de eredivisie en een mogelijk succes in de Champions League, zullen de meeste speelsters (Fledderus en Visser stoppen) naar het buitenland vertrekken om hun opleiding tot topspeelster af te maken.

Selinger is, mits hij daarvoor wordt gevraagd, bereid een nieuwe lichting op dezelfde manier op te leiden. Hij blijft een gecentraliseerd trainingsmodel onverminderd zien als de enige manier om de achterstand met de wereldtop te overbruggen, ook al vragen andere landen zich af of zo’n project nog wel kans van slagen heeft in een steeds individualistischer ingestelde maatschappij. Zeker nu gebleken is dat het Bankrasmodel geen garantie op succes biedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden