'Lekker een beetje stevig stoeien'

Als fraaie variant op een ruige muziekgroep geldt handbalster Diane Ordelmans als een van de 'raggende vrouwen'. Aan de cirkel, de zesmeterlijn waarlangs het gevecht tussen verdedigers en aanvallers in volle gang is, staat Ordelmans, met de forser bemeten provinciegenote Olga Assink, haar 'mannetje'....

Het spel aan de halve cirkel ziet er ruw uit, maar de Twentse is dol op zulke uitdagende omstandigheden. 'Cirkelloopster is een mooi vak', is haar credo. De liefde voor die rol zit diep. 'In mijn jeugd heb ik wel op andere plaatsen gespeeld, maar ik wilde steeds snel weer terug. Ik heb dat in me: lekker een beetje stevig stoeien.'

Natuurlijk zijn er aan de rol gevaren verbonden. De botsingen zien er soms, zoals bij het Europees kampioenschap in Amsterdam tegen de brute Oostenrijksen, schokkend hard uit. Handbal lijkt dan op een combinatie van rugby en boksen. 'Het is ook gevaarlijk', zegt Ordelmans.

Als bescherming draagt ze buiten een stevig pakketje spieren niet meer dan een gebitbeschermer. 'Ik kreeg een keer bij een valworp de schoen van de keeper in het gezicht, zodat de afdruk er gewoon opstond. Vier tanden waren door mijn lip, het vel moest tussen de tanden vandaag gepield worden.

'Toen heb ik zo'n bitje laten maken bij de tandarts. Ik heb vroeger vier jaar met een beugel gelopen. Ik wil niet het risico lopen dat ik dat door een handbalspelletje voor niets heb gedaan.' Ordelmans (24) is een van de weinigen die zulke voorzorgsmaatregelen neemt. 'Diane Lamein doet het in ons team. Maar Olga Assink weer niet.'

Het gezicht wordt vaak geteisterd door bewakers met hoog geheven ellebogen. 'Met hard spel heb ik geen moeite, maar als het gemeen wordt, zoals vorig jaar bij het EK tegen Oostenrijk, dan hoeft het voor mij niet meer. Als tegenstanders je gaan slaan, dan is de lol er wel snel af. De kin is nu eenmaal kwetsbaar. Daar heb ik ook al een paar hechtingen gehad. Ik ben zelf ook geen lieverdje, ze mogen me best hard aanpakken, maar een elleboog hoort niet.'

Haar aanvallende rol is beperkt, meestal staan Olga Assink en Diane Ordelmans via de Roemeense wissel op de verschillende helften van het veld. De grote, sterke Assink, tijdelijk gehandicapt door een knie-operatie, valt aan vanaf de cirkel en wisselt bij een vijandelijke aanval met waakhond Ordelmans die als verdediger 'in de Zweedse zes-nul dekking' tracht geen muis door te laten.

Ze doet dat op haar eigen wijze, met driftige bewegingen. 'Wij noemen dat dansen. Voortdurend bewegen, want anders ben je te laat.' Ze is ijverig. 'Als ik niet hard werk, dan handbal ik niet. Als Olga met al haar talent honderd procent geeft, dan moet ik tweehonderd procent bieden.'

Ze is hard, zeker voor zichzelf. 'Vorig jaar heb ik het Holland Toernooi niet kunnen spelen, want toen ben ik er tien weken uit geweest met een gebroken pols. Ik had zes weken gips, toen heb ik met de linkerarm gewoon doorgetraind. Ik viel bij een break-out. De pols voelde wel wat raar, maar ik heb nog 25 minuten doorgespeeld.'

De contacten met de verzorgers, vorig jaar Hans Rijpert en tegenwoordig Fred Dubbeld, zijn talrijk. In geen sport rent de man met de waterzak en spuitbus zo vaak het veld in als bij zaalhandbal op het hoogste niveau. Het is niet altijd zo erg als het eruit ziet, bekent Diane Ordelmans. 'Ik lig wel eens en dan heb ik niks. Dan blijf ik gewoon even liggen. Dan kunnen de ploeg en ik even op adem komen.'

Bondscoach Bouwer, de architect van de nationale ploeg, was als handballer een getructe speler. Hij deed dingetjes die geen scheidsrechter zag. Hij zou zijn speelsters graag wat internationaler zien opereren. 'Wij delen niet uit. Misschien zijn wij wel te lief, van Bert Bouwer mag het wel wat harder. Soms krijg ik de opdracht om aan de cirkel effe een elleboogje uit te delen. Die opdracht voer ik wel uit, maar ik doe het vaak te opzichtig. Ik heb dan altijd meteen twee minuten aan de broek.'

Voor het echte buffelen aan de cirkel krijgt de vrouw met de kleine handen ('mensen staan altijd versteld dat ik met zulke handjes kan meedoen') les van de man met kolenschoppen: recordinternational Lambert Schuurs. 'Van mij mag het meer. Van wie kun je nou meer leren dan van hem.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden