Interview Laurens ten Dam

Laurens ten Dam telde af naar zijn afscheid: ‘De jongens ga ik missen, het gevaar niet’

Na het verongelukken van talent Bjorg Lambrecht (22) begon Laurens ten Dam af te tellen naar zijn pensioen als profrenner, afgelopen zaterdag. Hij gaat veel dingen missen, maar de risico’s horen daar niet bij. ‘Naarmate ik ouder word zie ik meer hoe link het is.’

Laurens ten Dam zaterdag tijdens de Ronde van Lombardije, zijn laatste profwedstrijd. Beeld BSR Agency

‘Dit is top. Beter kan niet’, denkt Laurens ten Dam (38). Hij is zaterdagmiddag bezig met de laatste klim uit zijn profcarrière, de San Fermo della Battaglia, als hij hoort dat Bauke Mollema (32) zo’n vijf kilometer verderop in Como de Ronde van Lombardije heeft gewonnen. ‘Bau’ schrijft een klassieker met monumentale status op zijn naam op dag dat hij, ‘Lau’, ermee stopt. ‘Dit scenario kun je niet bedenken.’ Ze zijn samen gaan eten ’s avonds, pizza en pasta.

Hij had vooraf maar één doel: ‘Il Lombardia’ uitrijden. Van de zes voorgaande keren was dat maar één keer gelukt. ‘Ik ben niet zo’n oktoberrenner.’ Hij wordt zaterdag 94ste, op 17.39 minuten van Mollema.

Het was in de dagen van zijn afscheid vooral ‘genieten met volle teugen’. Het weer was goed, het landschap was prachtig, het was gezellig met de ‘jongens’ en intussen keek hij uit naar het vervolg: nog wat toeren in Italië, naar New York met zijn vrouw, een reis naar Marokko waarin hij van bedoeïenentent naar bedoeïenentent zal trekken, later naar Californië voor een gravelkoers – ‘ja, overal fietsen natuurlijk, wat anders?’

In juli, na een val in de Ronde van Oostenrijk, maakte je bekend dat dit je laatste seizoen was. Viel je dat zwaar?

‘De beslissing was eerder genomen, al voordat ik in mei naar de Giro d’Italia ging. Tot dan wist ik altijd in maart zeker dat ik doorging. Voor het eerst waren er twijfels. Je wordt ouder. Ik wil mijn kinderen meer zien. Reizen maken die ik zelf wil maken. Toen hebben we de knoop doorgehakt. Het is goed zo. No regrets.’

Weet je al wat je gaat missen?

‘Het op pad zijn met de jongens. Samen in de bus, lachen, vloeken, een aperitiefje pakken op een pleintje, ’s avonds steak eten. Ook het contact met die jonge gasten. Mijn kinderen zijn me er nog dankbaar voor. Via Sam Oomen maakte ik kennis met Kraantje Pappie. Ik zou het zelf niet zo snel opzetten, maar thuis hoor ik bijna niks anders meer.’

En wat niet?

‘Het gevaar, de risico’s. Het verongelukken van Bjorg Lambrecht in de Ronde van Polen heeft me diep geraakt. Ik telde gelijk af. Nog maar twaalf koersdagen te gaan. Oppassen nu. Het is alsof ik naarmate ik ouder word meer zie hoe link het kan zijn.’

Jij was toch de renner die viel en telkens weer opstond en doorging.

‘Ja. Misschien was het toewijding. Ik was altijd vastbesloten om zo snel mogelijk naar de finish te gaan. Maar in Oostenrijk ben ik toch echt wat langer blijven liggen.’

Wat zie je als het hoogtepunt?

‘De Giro winnen met Tom Dumoulin in 2017 was heel bijzonder, ik was toen al 36. Zoiets dan nog meemaken is geweldig. Maar het meest hecht ik aan mijn plaats in de toptien van de Tour de France in 2014, ik op negen, Bauke op tien. Dat was meer mijn prestatie, dat geluksgevoel was net wat sterker.’

Het dieptepunt?

‘Nu moet je even helpen.’

Eh…

‘Als ik erover nadenk, was dat het jaar 2015. Ik wilde per se beter worden dan in 2014. Ik had me suf getraind, ik was nog magerder geworden. Het ging alleen maar de verkeerde kant op. Ik kwam gewoon niet vooruit. Ik viel ook nog eens in de Tour, op weg naar Hoei. Ik eindigde als 92ste. In augustus, tijdens een training in België, reed een automobilist achter op me in en brak ik mijn rug. Wat een klotejaar. Pas toen ik in de Verenigde Staten ben gaan wonen, heb ik het plezier in het fietsen weer teruggevonden. Veel offroad rijden en ’s avonds barbecueën met de jongens, die elkaar eerder eraf hadden gereden. Daar leerde ik dat het niet draait om een doel. Je moet genieten van het nu, van het proces.’

2019, in dienst van CCC, was ook niet jouw jaar.

‘Nee, sportief niet. Het ging aanvankelijk best goed, in Parijs-Nice klom ik toch lang met de besten mee. Maar na de val in de Giro van dit jaar was het moeilijk om weer op niveau te komen.’

En nu? Ploegleider? Analist?

‘Ik heb genoeg te doen, met de podcast Live Slow Ride Fast, mijn column voor het AD en het tijdschrift Bicycling waarvan ik hoofdredacteur ben. Ik ben ook bezig met een eigen kanaal op YouTube. Dus nee, voorlopig niet. Ik zie later wel wat er op mijn pad komt. Laat mij eerst maar lekker avonturen beleven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden