Laurens Jan Anjema: ‘Binnen twee jaar sta ik in de toptien’

Haagse prof is de grote favoriet bij de NK squash. Ooit wil hij wereldkampioen worden...

Als jongetje zat Laurens Jan Anjema op hockey, tennis en squash, maar op zijn zeventiende vond hij het tijd om te kiezen. Hij wilde geen allrounder worden, hij wilde uitblinken en koos de squashbaan als arena.

Zijn ouders moet hij dankbaar zijn, zegt Anjema (25), omdat zij zijn wens om topsporter te worden altijd serieus hebben genomen. Dat vader Anjema zelf twaalf keer Nederlands kampioen squash werd, hielp mee. ‘Ze zeiden tegen me: je wilt professioneel squashen? Dan sturen we je naar de allerbeste trainer. Zoek maar uit wie dat is en bel hem op. Dat heb ik gedaan.’

Boven zijn bed hing een poster van wereldkampioen Peter Nicol. Even googlen leerde dat Nicol gecoacht werd door Neil Harvey en dus pakte Anjema, zonder enige schroom, de telefoon. ‘Hallo met Laurens Jan Anjema. Ik ben net klaar met school en wil professioneel squasher worden.’ ‘Oké, kom maar een week langs’, klonk het aan de andere kant van de lijn.

Een paar weken later voegde Anjema zich, een beetje wankel op de benen nadat hij eerst het slagen voor zijn eindexamen in Salou had gevierd, in Londen bij Harvey en trainde hij opeens met de wereldkampioen. ‘Het was waanzinnig, maar ik ben nooit zo moe geweest’, zegt hij lachend. ‘Ik heb drie weken spierpijn gehad. Iedereen belt Neil om bij hem te komen trainen, maar de meesten zijn voor het eind van de week weer thuis.’

Na die week wist Anjema wat hem te doen stond als hij de top wilde bereiken. Hij pakte zijn spullen en verhuisde naar Engeland om bij Harvey te trainen. Hij leidde er een monnikenbestaan, vijf jaar deed hij niets anders dan squashen. ‘Als ik nu terugdenk, was het best een grote stap, maar daar stond ik toen niet bij stil. Ik was gewoon bezig mijn droom in vervulling te laten gaan. Natuurlijk was ik eenzaam, maar ik trainde elke dag met de Federer van het squash.’

Na vijf jaar kwam het einde van de samenwerking in zicht. Harvey ging naar Canada verhuizen en Anjema verlangde naar huis. ‘Die tijd in Engeland is goud waard geweest, anders was ik nooit zo goed geworden. Maar ik heb vijf jaar geen sociaal leven gehad. Ik merk dat ik relaxter en gelukkiger ben, nu ik weer in Nederland woon. En als je ontspannen bent, speel je ook beter.’

Vorige week waren de twee weer even herenigd. Anjema speelde en won een toernooi in Halifax en logeerde bij Harvey. ‘Na mijn vader is Neil de man die de meeste invloed op mijn leven heeft gehad. Ik hoor nog steeds zijn stem in mijn hoofd als ik speel, dat krijg je als je vijf jaar elke dag samenwerkt.’

De Hagenaar verdient zijn brood met squash. In Nederland komt hij uit voor HSRC, maar hij speelt ook in de Duitse en Franse competitie om wedstrijdritme op te doen. Daarnaast reist hij de wereld over om toernooien te spelen. Dat is soms best eenzaam. ‘Als ik het geld had, nam ik een vriend mee op reis. Dat je iemand hebt om mee te praten die niks met squash te maken heeft.’ Voorlopig houdt alleen zijn gitaar hem gezelschap.

Anjema wil wereldkampioen worden en wordt daarbij niet gehinderd door enige schroom of gêne. Als hij wil trainen met de nummer 1 van de wereld, dan stapt hij op hem af en vraagt hij of dat kan. ‘Wat kan er gebeuren? Hij kan nee zeggen, nou ja dan niet.’ De combinatie van dat zelfvertrouwen, bravoure misschien, en zijn talent hebben de squasher naar de negentiende plek van de wereldranglijst gebracht. Nu is het tijd om de stap naar de absolute top te maken.

‘Ik denk dat ik binnen twee jaar in de toptien sta. Daarbinnen kan alles gebeuren, de verschillen zijn heel klein. Ik heb ook al van topvijf-spelers gewonnen, maar ik kon dat nooit twee dagen achter elkaar. Ik weet dat ik het in me heb om van die jongens te winnen. Het is nu de kunst dat eruit te halen, en niet één keer per jaar, maar elke maand.’

Anjema heeft een nieuwe coach, Shaun Moxham, die veel aandacht besteedt aan de tactische en mentale aspecten van de sport. ‘Hij zei tegen me: je kunt het spel in vier onderdelen verdelen, fysiek, techniek, tactiek en mentaal. Die laatste twee heb jij de afgelopen vijf jaar verwaarloosd. Voor sommige trainingen hoef ik mijn racket niet eens mee te nemen, dan praten we alleen. Daar ligt ook de volgende stap in mijn vooruitgang denk ik.

Dit weekeinde verdedigt Anjema zijn nationale titel. Veel heeft hij niet te vrezen van de concurrentie, maar daarin schuilt juist een risico. ‘Het blijft de NK en gek genoeg kan dat meer stress opleveren zijn dan een groot toernooi in Amerika. Daar sta ik voor driehonderd onbekenden. Hier speel ik voor duizend mensen van wie ik de helft ken. De druk is veel groter. Ik word hier niet met twee vingers in mijn neus kampioen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden