Lansink is het kunstje nog lang niet verleerd

Uitgerekend op de hoogtijdag van het CHIO geeft Jos Lansink er blijk van dat hij het kunstje nog lang niet verleerd is....

De springende Nederbelg draait in de Grote Prijs van de Haven, het traditionele topnummer in het Kralingse Bos, zijn hand niet om voor de dertien houtstapels waarmee parcoursbouwer Rob Jansen de piste heeft opgetuigd. Voor velen onder de 52 deelnemers te moeilijk, te hoog vooral, dat woud aan oxers, maar niet voor de oude rot uit Weerselo. Lansink, altijd al benijd om zijn perfecte timing, overwint de hindernissen als in zijn beste jaren. Nul fouten voor hem, nul fouten voor zijn springveertje Cumano.

Dit is nog maar het voorspel. Lansink weet dat de strijd nog moet beginnen. Een elftal – hoe kan het anders in deze dagen – gaat in de barrage uitmaken wie recht heeft op de eer en de poet, 23 mille. Lansink ziet er niet tegenop, ook al zitten er klasbakken onder zijn medefinalisten. Markus Ehning bijvoorbeeld, de Duitse aanvoerder van de wereldranglijst, en wat te denken van Franke Sloothaak, ook al zo’n hippische emigrant, of van Albert Zoer met zijn Okidoki en Erik van der Vleuten, de enige van de vijftien Nederlanders die niet te licht voor de finale zijn bevonden?

Het finaleparcours is sober ingericht. Hier en daar een oxer en aan het eind een recht stuk, dat zo lang is dat er Duindigt-achtige snelheden mogelijk zijn. Lansink heeft het geluk dat zes finalisten hem voorgaan. Kan hij mooi in alle rust het kunstje afkijken. In welke bocht is snelheid te winnen, waar kunnen meters worden gewonnen, hoeveel galopsprongen moeten er worden gemaakt tussen de afsprong van de vierde hindernis en de afzet voor de vijfde?

Lansink weet wat hem te doen staat en brengt dat feilloos in de praktijk. Hij suist met zijn mannetjesschimmel over de obstakels, blijft foutloos en brengt ook nog eens de snelste tijd op de klokken: 45 seconden rond. Eerste plaats in het tussenklassement, en nog maar vier ritten te gaan.

Maar Lansink heeft ook pech. Uitgerekend de gevaarlijkste klant van allemaal, Ehning, mag als voorlaatste de ring in. Dat belooft weinig goeds. De Duitser steekt al maanden in een bloedvorm. Hij won de wereldbekerfinale in Kuala Lumpur en was onlangs ook in de Grote Prijs van Aken een klasse apart.

Terwijl de Nederlanders brokken blijven maken en anderen zo gauw geen kans zien hun springpaard om te vormen tot een racemachine, laat Ehning zien dat hij inderdaad de beste is. De Duitser duikt anderhalve seconde onder de tijd van Lansink.

Lansink is teleurgesteld, zeker als hij in het klassement ook nog door de Braziliaan Alves voorbij wordt gestoken, maar aangeslagen is hij zeker niet. ‘Aan die Ehning kan nu eenmaal niemand tippen. Zet hem achterstevoren op een paard en dan wint hij nog.’

De voormalige meesterknecht van Hans Horn en Leon Melchior zou een aanwinst zijn voor de Nederlandse ploeg. Hij heeft er vorig jaar even over gedacht weer Nederlander te worden, maar deinsde terug voor ‘alle rompslomp’. Daar kunnen ze bij de hippische bond vast wel een mannetje voor vrijmaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden