Laatste marathon, een waterballet

Het is bijna geen doen voor deschaatsers op natuurijs in detot Eendaagse ingekorte Driedaagse van Ankeveen.

Terwijl de vrouwen aan hun afvalrace bezig zijn en de mannen zich met een boterham in hun mond op hun monstertocht voorbereiden, wordt het nieuws om klokslag twaalf uur bekendgemaakt. Van de Driedaagse van Ankeveen, die al tot Tweedaagse was ingekort, wordt ook de laatste dag afgehakt.

Ongewild krijgt de marathonwedstrijd over Goois water een primeur in de schoot geworpen. De eerste ‘klassieker’ van het jaar is meteen ook voorlopig de laatste, hoewel een meteorologische verrassing de liefhebbers van Nederlands buitenijs wel vaker in vervoering heeft gebracht.

Maar de Elfstedentocht van 1985, die Evert van Benthem eind februari eeuwige roem bracht, is nu ver weg. Zo hard is maandag de dooi ingetreden dat de kluunmatten uit het Ankeveense clubhuis worden gerold. Dienst hoeven ze niet te doen, want in de eerste naar rechts lopende bocht na start-finish blijft het peloton glibberend op de been.

Het water golft en slaat tegen de kant als de A-rijders zich door de chicane persen, op weg naar een open vlak waar weer forse klappen kunnen worden gemaakt. Het ijs oogt zo afgeleefd als de vloer van een discotheek na een wilde nacht. Vol scheuren die op een asfaltweg als groeven zouden worden aangeduid.

‘Great’ vindt Chris Witty het dat die ‘gekke Nederlanders’ net zolang blijven doorschaatsen tot de natuurlijke bodem onder hun benen wegzakt. De Amerikaanse langebaankampioene van de Spelen van Salt Lake City in 2002 verhaalt lachend over een ‘Supermanachtige’ beweging waarmee ze ergens op het weidse parcours haar val heeft proberen af te wenden.

Om haar heen smakken er nog meer op onbarmhartige wijze tegen de ijsvlakte. De meesten glijden een plas in en verlaten hoofdschuddend de baan, want doorrijden met een nat pak is nog geen twee ronden vol te houden.

Het 72 leden tellende mannenpeloton dunt zichzelf in drie uur tijd uit tot een twintigtal. Onder de afvallers is Sjoerd Huisman, de nationale kampioen die woensdag de tweede plaats in het Super Prestigeklassement heeft te verdedigen in Biddinghuizen.

En als Bob de Vries in zijn feloranje pak niet na 80 maar na 100 kilometer, een compensatie voor de inkorting van het evenement, als winnaar wordt afgevlagd, is het plotseling voorbij.

De gekte die het land even in de greep had, is heel snel geluwd. De schaatsen kunnen weer worden ingevet, als we de weermannen moeten geloven.

Toen Henk Angenent ontwaakte in zijn hotel, wist hij al wat komen ging. De proloog, een ronde met de wind in de rug langs de talrijke rietkragen, ging gepaard met temperaturen ver boven nul. ‘Dit was het dan’, zegt Angenent dus.

Op natuurijs wordt pas over twee weken weer geschaatst, als de karavaan zich traditiegetrouw naar de Oostenrijkse Weissensee verplaatst. Jammer vinden de rijders het dat ze in Nederland niet vaker en langer hun kunsten hebben kunnen vertonen.

‘Ze hebben hier twaalf jaar zitten slapen’, zegt Angenent. ‘Ze hadden gelijk moeten doortrekken na het NK. Dan had Unox echt wel meer willen betalen om het gemis van betalende toeristen te compenseren. Nu hebben we sinds donderdag nergens meer kunnen rijden.’

Sandra ’t Hart, de winnares bij de vrouwen, valt hem bij. ‘Je kunt als organisatie wel zeggen dat je het van je plezierrijders moet hebben in het weekeinde, maar die vinden het toch ook leuk om ons bezig te zien?’

Maar de Ankeveense IJsclub zegt dat het niet anders kon dan pas maandag het startschot van de Driedaagse te geven. De tienduizend mensen die hij het afgelopen weekeinde naar schatting op het ijs had zien staan, had David Pos ‘niet willen teleurstellen’.

Natuurlijk werd ook de kas gespekt met hun komst, al hoort niemand dat de voorzitter hardop zeggen.

Nu heeft Pos misschien een gok genomen en ‘is het niet geworden’ wat hij had gewild. Maar door de dooi die de afgelopen weken volgens hem geniepig inviel, durfde de nationale bond pas vorige week toestemming te geven voor het NK op de Oostvaardersplassen. ‘Toen zijn we er ook vol voor gegaan’, zegt marathoncoördinator Teun Breedijk over de plas die meteen werd gesloten voor publiek.

‘We hebben toch voor het eerst in dertien jaar weer een NK gehad’, relativeert Miel Rozendaal, die zijn lange revalidatie tot zijn verrassing op natuurijs kon voortzetten. En het einde van alle natuurijsfolklore komt Elma de Vries met haar ambities op de langebaan ook niet slecht uit, zegt ze.

Bovendien: schaatsen op zo’n zachte en doorweekte toplaag voelde voor haar toch al niet meer als natuurijs. ‘Dat is hard, snel en niet doorweekt met plassen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden