Kwiatkowski bewijst dat er leven is na de Cauberg

Soms moet een eindstreep even rijpen. Drie jaar lang lag die van de Amstel Gold Race nogal vruchteloos in een niemandsland tussen de dorpen Vilt en Berg en Terblijt. Zondag was ze de climax van een daverende finale, gewonnen door de Poolse wereldkampioen Kwiatkowski.

Michal Kwiatkowski.Beeld BELGA

Sinds koersdirecteur Leo van Vliet de Cauberg tot het beslissende schouw-toneel heeft gepromoveerd, ligt de koers min of meer vast tot aan de slotklim. Daar wordt het een variant op Ren je rot, het aloude tv-spelletje, en Philippe Gilbert is de winnaar. De Amstel Gold Race als het recht van de sterkste, een saai vertrekpunt voor een eendaagse wedstrijd.

Daarom besloot Van Vliet, net zoals op het WK van 2013 was gebeurd, de finish 1.800 meter te verplaatsen. Dat had commerciële redenen. Het niemandsland bood ruimte aan de partytenten die het wielrennen tegenwoordig omzomen. Maar het zou ook het sportief spektakel bevorderen.

Dat zelfde jaar gooide de Tsjech Kreuziger roet in het eten door solo te arriveren. In 2014 trok Philippe Gilbert een streep door zijn plannen. De Cauberg is de Belg op het lijf geschreven, een tamelijk geleidelijke klim waarop krachtpatsers als hij genoeg hebben aan hun buitenblad. De kloof die hij vorig jaar sloeg, was groot genoeg om het 1.800 meter vol te houden.

Redding

Het had er zondag alle schijn van dat Philippe Gilbert op herhaling zou gaan. Dankzij de inspanningen van zijn ploeggenoten smolt het peloton voor de vierde en laatste beklimming weer samen. Precies op de plek waar dat te verwachten viel, plaatste de drievoudige winnaar zijn versnelling. Er was nu echter één man die kon volgen: de Australiër Michael Matthews. Dat was wel de laatste in wiens gezelschap Gilbert op de laatste strook asfalt wenste te verkeren.

Hun beider aarzeling leidde tot de gedeeltelijke hergroepering waarop Van Vliet altijd heeft gehoopt. De zeventien renners die in dezelfde tijd werden geklokt, maakten er een chaotische spint van. Michal Kwiatkowski hield als enige het hoofd koel, een opvallende kwaliteit in zijn prille loopbaan. Ruim voor de finish zette hij zijn eindsprint in en verraste daarmee de sneller geachte Matthews.

De mooie apotheose lijkt vooralsnog de redding van een wedstrijd die op weg was te stranden in voorspelbaarheid en haakt bovendien aan bij een ontwikkeling die al een paar weken gaande is. De koers wordt pas in de laatste fase interessant.

Philippe Gilbert (vooraan).Beeld belga

Zowel in de Ronde van Vlaanderen als in Parijs-Roubaix moet de liefhebber zich oefenen in geduld om in de finale dubbel en dwars beloond te worden met kansen die telkens keren of in elk geval de schijn wekken dat te doen.

In de Amstel Gold Race duurde dat tot 40 kilometer voor het einde. De Australiërs Tanner en Clarke staken de lont in het kruitvat. Er gebeurde met Nibali, Kelderman en Tony Martin in een kopgroep en een veelbelovende aanval van Gilberts ploeggenoot Greg Van Avermaet genoeg om over na te praten.

Tourwinnaar Nibali had de beschikking over ploeggenoot Rosa. Wat was er gebeurd wanneer de Italiaan op het plateau na de Keutenberg niet onderuit was gegaan? Wat had Wilco Kelderman nog kunnen betekenen als hij, op weg naar de Keutenberg, niet een bocht had gemist en vervolgens was opgeslokt door het peloton?

Beloning

En dan Van Avermaet. Hij had op de Bemelerberg de winst voor het grijpen in een plotse ontsnapping. Maar de afspraken binnen zijn ploeg lieten geen samenwerking met reisgezel Fuglsang toe. Al het werk zou in dienst zijn van Philippe Gilbert. En dus eindigde Greg Van Avermaet als vijfde, zijn zoveelste ereplaats in een loopbaan van gemiste kansen.

Hoe anders de vijftigste Amstel Gold Race ook had kunnen aflopen, weinig viel af te dingen op de winnaar. Voor zijn ploeg Quick-Step was het een mooie beloning na een vruchteloos voorjaar van pech en gebrekkige samenwerking.

Greg Van Avermaet.Beeld belga

Voor Kwiatkowski zelf was het een terechte beloning, de vierde wereldkampioen die het seizoen daarop de Amstel Gold Race op zijn naam schrijft.

Net zoals op het WK in het Spaanse Ponferrada gaf de pas 24-jarige Michal Kwiatkowski in Limburg blijk van feilloos koersinzicht. 'Bij de voorlaatste beklimming had ik mijn ploeggenoten gewaarschuwd. Ik voelde me niet best. Maar ze bleven vertrouwen in me houden.' Gelukkig voor hem en die ploeggenoten lag de eindstreep op precies de goede plek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden