Kuitenbijter bijt van zich af: eindelijk respect voor Edgar Davids

Sinds hij zei dat Guus Hiddink eens moest ophouden zijn hoofd in de kont van andere spelers te steken, vind ik Edgar Davids een rare snuiter....

Paul Onkenhout

Het verbaasde me niet dat kort voor het WK het gerucht opdook dat Davids, zonder daar toestemming voor te hebben gevraagd, voor een interland twee kappers naar hotel Huis ter Duin liet komen. Kees, gooi jij ze eruit of moet ik het doen, zou Marco van Basten tegen Kees Jansma hebben gezegd. Wie de kappers uiteindelijk wegstuurde, is helaas niet bekend. Ik denk Kees.

Het verhaal is onwaar, vertelde Jansma, maar een paar weken later zei een gewoonlijk goed geïnformeerde collega dat het echt klopt, de anekdote over de twee kappers die in Noordwijk uit het hotel werden gesmeten.

Schitterend. En waarom ook niet? Vier jaar geleden, tijdens het vorige WK, zag Victoria Beckham tot haar afgrijzen dat één regenbuitje in Japan het nieuwe kapsel van haar man verruïneerde. De volgende dag vloog de huiskapper van de Beckhams van Londen naar Tokyo.

Zo gaat dat, in die wereld. Bovendien heeft Davids moeilijk haar, dat zie je zo.

Nou is Davids geen Beckham natuurlijk, maar van mij mag het, een kapper laten opdraven in Noordwijk of, zoals Clarence Seedorf ooit deed, zijn Ferrari door een bekende naar Portugal laten rijden zodat hij ter plekke over zijn auto kon beschikken.

Je zou het filmsterrengedrag kunnen noemen. Het kostte mij jaren om aan het idee te wennen dat voor topvoetballers andere wetten gelden, maar toen het besef eenmaal was doorgedrongen kon ik bijzonder genieten van de verscheidene uitspattingen van de heren. Ze gaan hun gang maar.

Zolang ze presteren vind ik het best. Als ze de pers schofferen, volkomen negeren of voor hun karretje spannen, wind ik me daar allang niet meer over op.

Zelfs slaag ik er tegenwoordig in open brieven van teleurgestelde oud-internationals zonder vooroordelen (en zonder te lachen) te lezen. Dat Davids twaalf jaar lang nooit een zinnig woord heeft gezegd over zichzelf, trainers of wedstrijden heeft me er niet van weerhouden zijn brief aan het Nederlandse volk met belangstelling te lezen.

Hoe gaat zoiets?

Voor zijn woede heeft Davids alle reden. Hij werd niet opgenomen in de selectie voor het WK, tot verbazing van velen. Van Basten vergeleek hem met een allang gestopte voetballer (‘Ik selecteer Jan Wouters toch ook niet’). Er zijn om minder goede redenen open brieven geschreven.

Aanvankelijk keek ik ervan op dat de grootmeester in het formuleren van zinnen met louter éénlettergrepige woorden over een fenomenale woordenschat bleek te beschikken, totdat bleek dat advocaat/adviseur Robert Geerlings zich met deze klus had belast en daarna VI de bal toespeelde.

Prima schrijversduo. De taal is helder, de zinnen zijn puntig en de conclusies steekhoudend. Van mij zouden Davids en Geerlings morgen mogen beginnen als columnisten van de Volkskrant.

Ik bleef hangen bij de conclusie van Davids dat Van Basten zich bij zijn keuzes laat leiden door ‘romantiek en idealisme’.

Het ontbrak hem aan ‘het nodige realisme', volgens Davids, die verder volkomen terecht stelt dat het WK niet gebruikt had mogen worden als een ‘veredeld trainingkamp’ voor het EK in 2008, dat Nederland spelers met ervaring miste en dat het onzin is om spelers niet te selecteren omdat ze uit vorm zijn.

Kortom: ‘Een jonge onervaren coach maakt onherroepelijk fouten en dat geeft ook niet. Het is echter vooral vervelend als die fouten vooraf door velen zijn voorzien, maar op dat moment door de coach met nogal wat dédain en arrogantie zijn weggewimpeld.’

Zijn advies aan Van Basten: ‘Geef toe dat er fouten zijn gemaakt en speel vooral niet onder de gordel ter verdoezeling van die fouten.’

Op zijn minst kan worden gezegd dat Davids een nuttige bijdrage heeft geleverd aan het debat over Oranje in Duitsland. De vraag wat er zou zijn gebeurd als Davids op het middenveld in kuiten had mogen bijten, kan helaas niet worden beantwoord. Omdat de ploeg op het WK teleurstelde, winnen zijn argumenten echter aan kracht. Het was bovendien duidelijk dat het Nederlands elftal een goede kuitenbijter miste.

Hoewel het Davids natuurlijk maar om één ding gaat, respect, moeten we hem dankbaar zijn voor zijn bijdrage, al ben ik bang dat Van Basten niet eens de moeite heeft genomen de brief te lezen. Want Van Basten neemt Davids totaal niet serieus, als voetballer.

Nog vijf weken, en we kunnen het hem vragen, als Nederland in Dublin tegen Ierland speelt. Graag dan ook een openhartig antwoord over de kapperskwestie.

En nu hou ik op. Ik ben het zo langzamerhand beu, dat hele Nederlands elftal. Met mijn laatste krachten kan ik nog net vaststellen dat het allemaal niet geworden is wat we ervan hadden verwacht.

Volgende keer beter. Of niet, maar of dat erg is, weet ik niet.

Paul Onkenhout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden