Column Iwan Tol

Kruijswijk heeft niet de looks, noch de teksten van Dumoulin, maar hij is wel een verdomd goeie prof

Drie jaar geleden was ik in Nuenen voor een reportage over Steven Kruijswijk, na Vincent van Gogh de beroemdste oud-inwoner van het dorp. Kruijswijk stond op het punt de Giro d’Italia te gaan winnen en zoals dat dan gaat: het journaille toog richting het geboortedorp van de wielerheld.

In het dorp werd hij ‘een jongen zonder poeha’, genoemd. De één wist te vertellen dat hij ooit een meisje uit het zwembad van een verdrinkingsdood had gered, de ander dat hij zijn vriendin Sophie op Curaçao had leren kennen. Exotisch, zo ver van huis, maar ook een beetje onpraktisch: Sophie bleek namelijk ook gewoon uit Nuenen te komen.

Bij fietsenhandel Sjef Kisters, de man die ooit de eerste racefiets aan Kruijswijk verkocht, was het een komen en gaan van journalisten. ‘Volkskrant?’, verzuchtte Kisters, met een gezicht van iemand die zich midden in een mediaorkaan bevindt. Volkskrant, ja. Dat kon er ook nog wel bij. Maar eerst moest hij een mevrouw helpen die een e-bike wilde kopen. En daarna zijn zoon ophalen van school, dus of het een beetje snel kon.

En toen kwam De Sneeuwrand.

Kruijswijk lette even niet op, verloor de Giro en een jaar later won Tom Dumoulin wel het roze. ‘Stevie’ was vergeten, zo gaat dat in de sport.

Over die Giro van 2016 wil Kruijswijk niet meer praten. Wat schiet je ermee op? Hij leeft in het nu. En bovendien: wat moet hij er nog over zeggen? Het was stom ja. Punt. We zijn drie jaar verder.

En niet alleen hij, zijn ploeg ook. In retroperspectief was die Giro misschien wel het beginpunt van het huidige succes van Jumbo-Visma. Voor het eerst was er het besef dat een grote ronde gewonnen kon worden. Het was alleen nog niet de tijd.

Kruijswijk heeft niet de looks, noch de teksten van Dumoulin, maar hij is wel een verdomd goeie prof. Laurens ten Dam bestudeerde ooit de trainingsgegevens van zijn voormalige collega op Strava en concludeerde dat er niemand in het peloton is die zo strak zijn trainingen uitvoert als Kruijswijk. Zes uur trainen is nooít 5.59,59.

Langzaam vervaagt het beeld van de tuimelende Kruijswijk op de sneeuwrand. Vorig jaar ging hij er in de rit naar Alpe d’Huez op 72 (!) kilometer van de eindstreep vandoor. Hij zou wel zien waar het schip strandde. Dat was op 3,5 kilometer van het einde. Hij won niet, maar veroverde wel de harten van de wielerfans.

Deze Tour de France lijkt Kruijswijk meer gefocust dan ooit. Hij vond het prachtig, die gele trui voor Teunissen, maar vierde het feestje ingetogen. Iedereen snapte dat. Stevie was met zijn eigen Tour bezig.

Geen idee of hij het geel kan veroveren. Maar wat zou het mooi zijn. Sjef Kisters moet nu maar wat extra personeel inhuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden