Kristoff verkiest de koninklijke weg

Een busje van basisschool Horebeke deed zondagmiddag dienst als gouden koets om Alexander Kristoff rond zes uur af te leveren bij het Bernarduscollege in Oudenaarde. Op de stoel van de leraar sprak de winnaar van de Ronde van Vlaanderen zijn troonrede uit.

Beeld Klaas Jan van der Weij

Het was, zei de 27-jarige inwoner van het Noorse Oslo, al een droom geweest om aan de Ronde van Vlaanderen te mogen meedoen. Vier jaar na de vervulling daarvan mocht hij zich tot winnaar kronen. Dat genoegen had hij zelfs in zijn stoutste dromen nooit mogen smaken.

Toch was het een bijna vanzelfsprekende zege, volstrekt logisch in haar executie. Alexander Kristoff blijkt domweg van te veel markten thuis. Zijn dominantie was zo griezelig groot dat ook Tom Boonen en Fabian Cancellara, de gemiste grootheden, er vermoedelijk niet tegen waren opgewassen.

Massasprint

Kristoff was tot nu toe vooral bekend van de massasprint waarin hij letterlijk en figuurlijk gewicht in de schaal legt. Krachtdadig legt Kristoff daarin de concurrentie vaak zijn wil op. Dat leverde tweemaal ritwinst op in de Tour de France en een overwinning in Milaan-Sanremo, alle behaald in 2014. Twee weken geleden greep hij op de Via Roma in Sanremo echter mis toen John Degenkolb hem op het laatst achterhaalde.

Vooraf was het vizier al gericht op de Ronde van Vlaanderen waarin hij de vorige jaren vierde en vijfde werd. In de kansberekeningen vooraf kwam zijn naam wel voor, maar nooit als die van de torenhoge favoriet. Die rol werd Geraint Thomas toebedeeld, vorige week de sterke winnaar van de E3-Prijs en prominent aanwezig in Gent-Wevelgem. Veel concurrenten noemden hem als meest waarschijnlijke winnaar en dat kan in retrospectief wel eens dubbelspel zijn geweest.

Adequate aanpak

Thomas rijdt voor Sky, de Britse ploeg die gewend is met dat bijltje te hakken en daarop ook zijn ploegverband heeft ingericht. Bradley Wiggins en Chris Froome werden als Tourfavoriet ook al omringd door gedienstige onderdanen. Maar in een eendaagse wedstrijd is dat met een grote variatie aan tegenstanders niet altijd een adequate aanpak.

Drie jaar geleden dacht de Engelse ploeg (lees Sky) Mark Cavendish in een zetel naar de olympische titel te dragen. Maar de krachten waren opgebrand toen hij ze echt nodig had. Zo ging het zondag ook. De beslissende aanval werd geplaatst bij het ingaan van de finale. In de resterende kilometers stond Thomas er alleen voor.

Vanmarcke haakt af

Sep Vanmarcke verloor de Ronde van Vlaanderen al op de Taaienberg, ruim voor de eindstreep. Hij moest in de beklimming de concurrenten laten gaan, probeerde later weer aan te sluiten, maar die poging strandde op enkele tientallen meters. ‘Ik wil dit snel vergeten en vooruit kijken naar Parijs-Roubaix’, was zijn summiere reactie.

Terpstra

Wie anders dan Niki Terpstra kon daarvoor verantwoordelijk zijn? Geen andere coureur voelt zo haarfijn aan wanneer de lont in het kruitvat kan. Hij viel aan op de Kluisberg, vroeger dan in de verwachting lag. Daarmee was hij anderen te slim en te snel af, inclusief die binnen zijn ploeg. De Tsjech Zdenek Stybar kon nu niet anders dan de vluchtpoging van Terpstra in acht nemen.

Alleen Alexander Kristoff was zo alert om in diens wiel te springen. Dat leek een gedurfde manoeuvre. Van Kristoff werd verwacht dat hij pas in de sprint zijn troefkaart zou uitspelen. Maar de Driedaagse De Panne had hem geleerd tot meer in staat te zijn. Dinsdag in de eerste rit bleek Kristoff ook mans genoeg om op de Berendries de koers te kunnen beslissen.

Terpstra had de ijdele hoop zich op de Paterberg, de laatste klim van de dag, te kunnen verlossen van zijn ongewenste metgezel. Maar hij mocht al blij te zijn te kunnen volgen. Alexander Kristoff nam de hoogmis van het Vlaamse wielrennen resoluut in handen. Vertrouwend op zijn sprint kon hij zelfs gokken op een hergroepering. Maar de eerste Noorse winnaar van de Ronde van Vlaanderen verkoos de koninklijke weg. Onbetwist en onweersproken de beste.

Neutrale wagens maken tot twee keer toe brokken

Ondanks het rustige wedstrijdverloop ging het in de 99ste Ronde van Vlaanderen toch nog op een bizarre manier mis. De zogenoemde neutrale wagens waren tot twee keer toe verantwoordelijk voor een ongeluk. Eerst werd de Nieuw-Zeelander Jesse Sergent, op dat moment koploper, pardoes geschept. Terwijl hij de bocht nam, wilde een neutrale wagen hem binnendoor passeren. Sergent hield er een gebroken sleutelbeen aan over. Vervolgens botste een andere auto van de blauwe hulpbrigade achter op een ploegwagen van Française des Jeux. De chauffeur daarvan was gestopt om wielrenner Sébastien Chavanel te helpen. Ook Chavanel werd daarbij geraakt, maar de schade voor hem beperkte zich tot een gekneusde heup. Naamgever Shimano heeft zich geëxcuseerd voor de ongelukken en belooft een intern onderzoek te laten doen. De neutrale wagens zijn er nota bene gekomen voor de veiligheid. Ze vervullen verschillende diensten om de logistiek van een koers te stroomlijnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden