Tourcolumn Iwan Tol

Krijgt Chris Froome in Parijs nog de kans een gebaar te maken naar alle boe-roepers?

Vraag me niet hoe het komt, maar op de een of andere manier speelde de vinger deze Tour een prominente rol. Elke week kwam er wel weer een eentje bij.

Het begon allemaal met Dylan Groenewegen. Hij legde na zijn eerste zege pontificaal zijn wijsvinger op de lippen om wat mensen het zwijgen op te leggen die hem op sociale media hadden gevraagd of-ie nog een keer ging winnen. Wat mij betreft een wat overdreven vingertje. Hij bleek een kampioen die al van een paar onbekende twitteraars in de war raakte.

Maar ziedaar, een dag later won Groenewegen weer en dit keer stak hij na zijn overwinning twee vingers in de lucht, voor wie mogelijk was vergeten hoe vaak hij deze Tour al had gewonnen. Kijk, dat begon er al wat meer op te lijken.

Verder waren er de twee gebroken vingers van Egan Bernal, de jonge Colombiaan raakte geblesseerd nadat hij in Roubaix hard in reed op een plotseling stilstaande ploegleiderswagen van BMC.

En er was natuurlijk het duimpje van Philippe Gilbert, de held van deze Tour de France. De Belg tuimelde afgelopen week na een stuurfout zó het ravijn in. Niemand wist hoe diep hij was gevallen.

Het was alsof in één klap de tijd van Wim van Est en zijn Pontiac terugkeerde. Gilbert werd opgevist door twee motards, ging eventjes op het muurtje zitten om bij te komen en stak daarna zijn duim op naar de camera om zijn familieleden gerust te stellen. Alles oké hier, pappa is alleen een beetje geschrokken. Later bleek dat pappa niet alleen was geschrokken, maar ook zijn knieschijf had gebroken. Duimpje omlaag.

Drie dagen hebben we nog te gaan. Stiekem hoop ik nog op één vinger erbij, in deze Tour. Van mij zou hij best van Chris Froome mogen zijn, de man die drie weken lang het mikpunt van het Franse wielerpubliek is geweest.

Hij werd uitgejouwd, met Bengaals vuurwerk bestookt, bijna van zijn fiets geduwd, kreeg water naar hem toegesmeten en werd door een politieagent van zijn fiets getrokken in de afdaling van de Col de Portet.

Natuurlijk, er valt veel over Froome te zeggen en te betwijfelen. Maar hoe zeer hij ook werd getreiterd, nooit kwam er een onvertogen woord over zijn lippen, altijd bleef hij netjes en bediende hij zich van zijn beste Frans. Ik begon zelfs sympathie voor de beste man te krijgen.

Zondag is de huldiging in Parijs. Van mij mag Chris Froome, als hij tenminste derde wordt, dan best voor één keer een vinger opsteken naar alle boe-roepers. Hij mag zelf bedenken welke.

Chris Froome voor de start van de achttiende etappe. Beeld REUTERS
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.