Koningin van de vrije dans

Er werden zaterdagavond meer vragen gesteld over haar zwangerschap dan over de tweede wereldtitel die Anky van Grunsven even daarvoor aan haar uitpuilende trofeeënkast had toegevoegd....

Wat viel er nog te zeggen na haar zoveelste huldiging? Dat ze nu van plan is in alle drie de onderdelen het hoogste percentage te laten noteren? Dat ze tevreden was met haar prestatie, maar dat in de auto op weg naar huis alles anders kon zijn? De hegemonie van de vrouw die alles al heeft gewonnen wat er te winnen valt, is bewonderenswaardig en voorspelbaar tegelijk.

Uit pure wanhoop bleven enkele journalisten maar informeren of ‘het al zover was’. De Brabantse diva verzuchtte dat ze het grote nieuws wel zou bekendmaken als ze zich ertoe geroepen voelt. Ze was opgelucht toen ze eindelijk mocht praten over haar slotoptreden, dat met een dikke 86 procent wel erg royaal werd beloond.

Er werd niet aan getwijfeld dat de overwinning in de vrije kür Van Grunsven toekwam. Ze bewoog zich met Salinero soepeler voort dan de verrassende Deense vice-kampioen Andreas Helgstrand of de Duitse Isabell Werth, die goed was voor brons. Maar dat ze liefst 4,6 procent hoger werd gewaardeerd dan de vrijwel feilloze Helgstrand vond menigeen moeilijk te verkroppen.

Toen het scorebord vermeldde dat de als laatste gestarte plaatselijke favoriete Nadine Capellmann – die het er echt niet beroerd vanaf had gebracht – met een score van minder dan tachtig procent genoegen moest nemen, klonken zelfs fluitconcerten in Stadion 1. De Duisters konden best leven met een Nederlandse wereldkampioen, maar roken bedrog.

Kansloos leek Van Grunsven door een beginnersfout. Ze gaf Salinero te laat de sporen en liep zodoende een tijdlang achter de muziek aan, hetgeen de jury toch niet kan zijn ontgaan. Nadat tijdens een pirouette herstelwerkzaamheden werden gepleegd, vervolgde ze haar gebruikelijke koers – al oogde haar optreden minder zwierig dan doorgaans het geval is.

De immer kalme Brabantse leek zelfs zenuwachtig, maar dat was haar levensgezel annex bondscoach Sjef Janssen niet opgevallen. Hij meende een ‘vastberaden trek op haar snuit’ te hebben waargenomen. Wel gaf hij toe dat het wegrijden verkeerd was getimed. ‘Al kun je beter achter de muziek aanlopen dan ervoor, want dat valt veel meer op.’

Janssen glom van trots, want de aartsvijand van het goud afhouden is iets waarvan hij nog altijd geen genoeg kan krijgen. Opgelucht voelde hij zich ook. Hoewel hij nooit aan de capaciteiten van Van Grunsven had getwijfeld, was het toch alweer twaalf jaar geleden dat ze zich voor het eerst liet kronen tot ’s werelds beste.

Het had er na Rome (’98) en Jerez (’02) ook in Aken alle schijn van dat ze zonder goud huiswaarts zou moeten keren. Ze was minder geconcentreerd en maakte fouten in de eerste proef en had twee dagen nodig om haar viervoeter te bedaren na een tumultueuze prijsuitreiking. De voorbereiding op haar favoriete onderdeel was weleens rustiger verlopen, zei ze.

Dat Van Grunsven toch de macht greep onder het schijnsel van het kunstlicht, was mede dankzij de wereldbond FEI, die in Aken een oud beloningssysteem in ere herstelde. Bij wijze van experiment werd besloten in de landenwedstrijd, de Grand Prix Special én in de vrije kür een wereldtitel te vergeven. Net als in ’94, toen Van Grunsven eveneens haar slag sloeg in de vrije kür.

De FEI noemde het uitkeren van een derde titel ‘geslaagd’ en wil het model doorvoeren. De Olympische Spelen van 2008 komen te vroeg. Maar bij aanstaande Europese en wereldkampioenschappen wordt vrijwel zeker een extra prijs verdeeld.

Dat zal Van Grunsven goed doen. De vrije kür ligt haar beter dan de Grand Prix of de GP Special. Weliswaar moeten verplichte onderdelen worden voltooid, zoals piaffes, pirouettes, en het draf- en stapwerk. Maar de route die in elf minuten wordt afgelegd, mag zelf worden bepaald. Van Grunsven vindt dat ze daardoor meer haar zelf kan zijn dan in de kortere vaste onderdelen.

Ze voelt zich bovendien meer op haar gemak als ze wordt begeleid door ‘L’Esprit Chanson’, dat voor de Olympische Spelen van 2004 werd gecomponeerd door Cees Slings en Victor Kerkhof.

Bij het WK was het muziekstuk voor een van de laatste keren te horen, want vanuit de stallen in Erp is inmiddels opdracht gegeven een nieuw muziekstuk samen te stellen. ‘Maar dat is erg geheim.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden