interview

Klimmer Wout Poels: als ik bovenop als eerste doorkom, is het fasten your seatbelts, kamikaze naar beneden

Twee keer gaan de renners woensdag de beruchte Mont Ventoux op. Wout Poels wil op de mythische berg de bollentrui heroveren.

Wout Poels met de bolletjeshelm op weg naar bergdorp Tignes in de negende etappe van de Tour. In die etappe raakte hij de bergtrui kwijt. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Wout Poels met de bolletjeshelm op weg naar bergdorp Tignes in de negende etappe van de Tour. In die etappe raakte hij de bergtrui kwijt.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Wouter (Wout) Poels (Venray, 1 oktober 1987) noemt ze ‘houvastdingen’, de stukken weg op een beklimming waar hij even kan herstellen van zijn inspanning. ‘Ik deel een klim vooraf in in semi-doelen als een houvast in mijn hoofd als ik aan het afzien ben.’ Denk aan een ‘semi-doel’ als een vlak liggende haarspeldbocht of een stuk van honderd meter waar het even omlaag gaat. ‘Dat je denkt: nou, nog effe drie kilometer naar dat stukje, herstellen en dan: even doorbijten en ik ben er.’

Voor de etappe van woensdag heeft Poels twee keer de Mont Ventoux in zijn fietscomputertje geprogrammeerd. De Reus van de Provence, de Kale Berg, de Col van de Stormen, de Heksenketel; het Tour-peloton gaat twee keer over de Puist met de Bijnamen.

Eerst gaat het omhoog vanaf het dorpje Sault, de makkelijkste van de drie routes naar de top. Fietstoeristen noemen dit ‘de watjeskant’. Tot zes kilometer onder de top, bij het restaurant Chalet Reynard, heeft Poels geen houvastmomenten nodig, want het gaat over 16 kilometer gemiddeld minder dan vier meter omhoog per honderd meter weg. Na Reynard wordt het in het zogenoemde maanlandschap serieus tot de top met tussen de 7,5 en 9,5 procent stijging.

Wie bij die eerste keer Ventoux, op 1.910 meter hoogte, als eerste boven is, krijgt twintig punten voor de bolletjestrui, de prijs voor de beste klimmer. Poels veroverde die trui zaterdag, reed er één dag mee rond en raakte hem zondag kwijt aan de Colombiaanse veteraan Nairo Quintana. Ook de Canadees Michael Woods passeerde hem op de ranglijst van meilleur grimpeur. Poels wil de bergtrui terug en op de Ventoux moet dat gebeuren. ‘Er is nog van alles mogelijk.’

De ogenschijnlijk broodmagere Poels is met 66 kilo en 1 meter 83 een renner die vooral houdt van beklimmingen in de categorie ‘gruwelijk’. Hij is er ook goed in. In de zestien grote ronden waaraan hij tot dusver meedeed, won hij één keer een etappe, die naar de top van de immens steile Angliru in het noorden van Spanje.

‘Ik voel niet dat ik die rit heb gewonnen, trouwens’, zegt Poels. Hij kreeg de vijftiende rit in de Vuelta van 2011 op zijn naam, nadat de man die toen als eerste over de finish kwam, Juan José Cobo, uit de uitslag was geschrapt wegens dopinggebruik. In 2017 werd Poels op Alto de l’Angliru tweede achter Alberto Contador.

Euforie

‘Ik weet niet waarom die zware, steile, lange klimmen me zo goed liggen. Als ik ermee bezig ben heb ik er geen lol in. Maar na afloop, als je op zo’n monsterklim een goede uitslag rijdt, geniet ik van de euforie.’ Voor de tv-kijker lijkt het Poels geen moeite te kosten, zo’n zware klim, alsof hij dansend omhooggaat. ‘Dansen? Welnee, als ik kapot zit zwaai ik alle kanten op.’

De tweede beklimming van de Ventoux, vanuit Bedoin, valt net niet in de categorie monsterklim, maar zwaar is hij zeker, vooral het tien kilometer lange deel door het bos tot Chalet Reynard. Niet alleen omdat de weg daar soms 10 procent of meer omhooggaat, ook omdat het op een haarspeldbocht na ontbreekt aan Poels’ houvastdingen.

‘Geen hongerklop krijgen’, is volgens hem het belangrijkste op zo’n zware klim. ‘Je moet blijven eten, maar in de Tour kan dat er wel eens bij inschieten. Er gebeurt van alles om je heen: veel publiek, fans die met je meelopen, demarrages waar je op moet letten en tegelijk moet je je eigen cadans zoeken, waarmee je het meest ‘comfortabel’ naar boven rijdt.’

Maar, legt Poels uit, je moet het wel kunnen en durven: je eigen tempo aanhouden. ‘Renners zoals Dumoulin en Froome kunnen dat heel goed. Dan denk je: oei, die zijn niet goed, omdat ze niet meegaan met een tempoversnelling. Maar ze blijven hun ritme vasthouden, komen terug bij de koplopers en gaan erop en erover. Heel knap als je je lichaam zo goed kent.

‘Ik probeer maar aan te haken tot het moment dat ik denk: straks herstel ik niet meer. De kunst van het klimmen is om op je limiet naar boven te gaan, maar er niet overheen, want dan knal je helemaal uit elkaar.’

25 bergpunten

Na het voor de tweede keer bereiken van de top van de Mont Ventoux, á raison van 25 bergpunten voor de bollen, dalen de renners af, ook voor de tweede keer, naar het dorpje Malaucène. ‘Dat vind ik jammer’, zegt Poels, ‘maar daar zullen wel financiële redenen voor zijn.’

Veel liever had hij de elfde etappe op de Ventoux willen laten eindigen. ‘Maar goed, het wordt wel toch een soort van finish bergop, want afdalen kan bijna iedereen wel. Het eindigt niet met dertig kilometer vlak met wind tegen. De klimmer die vooraan zit bij de tweede keer Ventoux maakt een heel goede kans de rit te winnen.’

Denk niet te makkelijk over die afdaling vol haarspeldbochten naar Malaucène, waarschuwt Poels. De weg is dan wel breed en het asfalt goed, je moet wel scherp blijven, dus goed eten bergop. ‘Als je echt helemaal naar de kloten bent, de hongerklop hebt en acht lekke banden onderweg, ja dan daal je waarschijnlijk minder goed. Maar ik denk dat als ik voor de rit kan gaan, dat het dan min of meer in mijn systeem zit dat ik automatisch wat scherper ben. Ook door de adrenaline.’

De bergrit winnen: het zou voor Poels een droom zijn die uitkomt. ‘Ik heb nog niet heel vaak in een situatie gezeten waarin ik een etappe in de Tour kon winnen. Dat is wel de max natuurlijk. Het mag ook na een massasprint zijn, maar ik neig naar een bergrit.’

En als hij de ritzege voor het grijpen heeft? ‘Kijk, ik kan de tweede klim wel gaan doseren met het oog op die afdaling of een of ander plan maken, maar als ik bovenop als eerste doorkom, is het gewoon alle hens aan dek, fasten your seatbels, de dood of de gladiolen en kamikaze naar beneden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden