Nieuws WK Rugby

‘Klasseloos’ rugbyteam Engeland favoriet in WK-finale tegen Zuid-Afrika

Maro Itoje plukt de bal bij een line-out (inworp) regelmatig uit de lucht. Beeld Getty

Zestien jaar na de vorige wereldtitel begint het Engelse rugbyteam zaterdag als favoriet aan de WK-finale tegen Zuid-Afrika. Vergeleken met de kampioensploeg van 2003 vallen twee verschillen op: een meer multiculturele selectie en een kleiner aandeel alumni van elitescholen.

Vier Engelse ploegen in de twee Europese voetbalfinales, een sensationele winst op het WK cricket en Katarina Johnson-Thompson die ’s werelds beste zevenkamper werd. De Brexit mag dan in een versukkeling zijn geraakt, op sportgebied is 2019 een voortreffelijk wijnjaar aan het worden voor de Engelsen. Zaterdagochtend kunnen de Engelse rugbyers hun bijdrage leveren aan de triomftocht door Zuid-Afrika te verslaan in de WK-finale.

Engeland zal als favoriet het Yokohama-stadion in Tokio betreden, zeker na de historische winst op de All Blacks van Nieuw-Zeeland in de halve finale. De ploeg van bondscoach Eddie Jones is al vergeleken met het Engelse team dat zestien jaar geleden in en tegen Australië voor het laatst wereldkampioen werd, dankzij de memorabele drop-kicks van Jonny Wilkinson. Vier jaar later werden de Engelsen onttroond door Zuid-Afrika, waar Jones indertijd assistent-hoofdcoach was.

Engeland wacht een taai duel. De fysiek sterke en verdedigende Springbokken van coach Johan ‘Rassie’ Erasmus vormen de tegenpool van de All Blacks. Bovendien lijkt het Engelse sporters eigen te zijn om beter te spelen in de underdogpositie. Maar wie afgelopen weken heeft gezien hoe Engeland de andere drie grootmachten van het zuidelijk halfrond – Argentinië, Australië en Nieuw-Zeeland – versloeg, kan zich een zege van de ‘Bokke’ amper voorstellen.

Kracht, souplesse en intelligentie

Engeland is op vrijwel alle vlakken sterker. Zo heeft het met Sam Underhill de rugbyspeler die de perfecte tackle beheerst. Samen met Tom Curry en Maro Itoje zorgde deze 23-jarige voor een recordaantal turnovers tegen de All Blacks; momenten waarop een ploeg de bal op de tegenstander verovert. Met Itoje, te herkennen aan zijn hoofdbescherming, is een speler genoemd die alle kwaliteit van Engeland in zich verenigt: kracht, souplesse en intelligentie.

Itoje zal ook zichtbaar zijn bij de line-outs, de inworpen. Opgetild door twee, drie ploeggenoten zal hij de bal regelmatig uit de lucht plukken, maar soms gaat hij voor niets ‘ de lucht in’ omdat de bal naar een andere speler wordt geworpen. De Engelsen zijn immers meesters in misleiding en camouflage. Coach Jones heeft ook de beschikking over een sterke scrum en twee spelmakers, de jeugdvrienden Owen Farrell en George Ford.

Farrell is de leider, zowel binnen- als buiten het veld. Traditiegetrouw spreekt hij zijn ploeggenoten een dag voor de wedstrijd toe. Geen oorverdovende kleedkamerspeech, maar een rustige toespraak die een half uur kan duren, ploeggenoten uitnodigend om hun hart te luchten. Geen van de coaches is aanwezig bij zulke sessies. Farrell wordt gezien als de nieuwe Wilkinson, de legende met wie hij afgelopen dagen trainde op drop-kicks.

Verschillen met 2003

Vergeleken met de succesploeg van 2003 zijn er wel opmerkelijke verschillen. Ten eerste is de huidige selectie multicultureler. Cruciale rollen zijn weggelegd voor Maro Itoje, Courtney Lawes, Anthony Watson en Kyle Sinckler, alsmede voor Manu Tuilagi en de gebroeders Vunipola die hun wortels hebben in Samoa en Tonga, de Polynesische eilanden waar rugby de grote sport is. Bij de Zuid-Afrikanen is het niet anders.

Daarnaast is het Engelse team ‘klasseloos’. Rugby, zeker in het zuiden van Engeland, is van oudsher een sport van de elitescholen, een belangrijk onderdeel van karaktervorming. Premier Boris Johnson is dan ook een rugbyer. Dat bleek toen hij ooit tijdens een vriendschappelijke voetbalwedstrijd een Duitse speler blesseerde met een onvervalste rugbytackle. Ook de beelden van Johnson die een schooljongetje bijkans plet tijdens een potje rugby in Tokio zijn fameus.

Maar in dit Engelse team hebben twee op de drie spelers gratis onderwijs genoten. Dat geldt onder meer voor Ford, Farrell en Itoje die op dezelfde christelijke staatsschool in Harpenden hebben gezeten, gelegen nabij het rugbyveld van topclub Saracens. Dat aandeel is nog altijd lager dan het landelijk gemiddelde – 93 procent van de Engelsen geniet gratis onderwijs – maar meer dan in 2003. Mocht Engeland zegevieren, dan is het winst voor de hele natie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden