Columnpeter winnen

Kasper Asgreen: een ‘lieve psychopaat, een perfecte Oost-Duitser, geen Monaco-type’

null Beeld

Ik zag ze even praten, Mathieu van der Poel en Kasper Asgreen, kort nadat ze de rest hadden gelost in de Ronde van Vlaanderen. Althans, het was Mathieu die ik iets riep. Het zal wel niet geweest zijn: ‘Jij mag hem hebben, voor een paar ton’. Mathieu houdt niet van konkelfoezerij. Mathieu wilde naar Oudenaarde en wel zo rap mogelijk. Asgreen kennelijk ook. Het moest ook wel, als ze treuzelden werden ze ingerekend.

Dus joegen ze voort, blozende Mathieu als een rollend rotsblok, de asgrauwe Asgreen die op topdagen nog wat kleurlozer is en met een been lijkt te trekken. Beide heren hebben gemeen dat ze niet op een calorietje meer of minder kijken.

Mathieu zei na afloop dat hij vanuit de volgwagen nog was gewaarschuwd voor de sprint van de niet-sprinter Kasper Asgreen. Het is een cliché: na 250 kilometer door ruig Vlaanderen kunnen niet-sprinters verrassend uit de hoek komen. Asgreen verklaarde dat hij best snel kon zijn aan de meet, al kwam dat er door omstandigheden niet vaak uit. Hij had vertrouwen gehouden in zijn benen. Zoals altijd.

Sprinten na 250 kilometer: alsof je met een kabel aan je zadel een auto moet voortslepen. De zege was niet gestolen; Kasper Asgreen had níet met het koppie gekoerst. Zijn topvormbenen waren simpelweg iets taaier.

Eerder had Dylan van Baarle Asgreen ‘een bijzonder mens’ genoemd. Na zijn overwinning in Vlaanderen probeerde Het Laatste Nieuws deze vraag te beantwoorden: ‘Wie is Kasper Asgreen?’ Twee Deense ploegleiders, Bian Holm en Bjarne Riis, claimen elk de ontdekker van de briljant te zijn, en laten er gaarne hun licht over schijnen. Ik kan niet anders dan concluderen dat Kasper Asgreen een wel heel bijzonder mens is.

Hij begon als ruiter maar stapte over op de fiets. Niet dat hij bij de junioren de zeges aan elkaar reeg, maar hij had zelf de overtuiging een goed wielrenner te kunnen worden. Holm: ‘Hij heeft zich opgesloten in een doos en hij is er nog altijd niet uitgekomen’. Dit beeld zal me niet meer verlaten. Het is een perfect beeld: Mathieu van der Poel is geslacht in een doos.

Riis roemt ‘de grote motor’ waarover de jonge Asgreen al beschikte, een motor waaraan natuurlijk nog wel het nodige afstelwerk verricht moest worden. Het afstelwerk lijkt me nagenoeg afgerond, maar valt er iets meer te zeggen over het karakter van de doosbewoner?

Holm put zich uit in Scandinavische superlatieven: een timide jongen, een introvert, geen tatoeages, morgen weer een dag als iets misgaat. ‘Geen Monaco-type met een diamant in zijn oor en een Lamborghini onder zijn gat’. Deze zijn ook heel mooi: ‘Een perfecte Oost-Duitser, een lieve psychopaat, een renner zonder sterallures’.

Ik vermoed dat Asgreen nog vaak iets uit zijn doosje gaat toveren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden