Kalou weer bij vlagen ongrijpbaar

Geïnspireerd door een bevlogen invalbeurt van vormgever Ono en bij de hand genomen door een bij vlagen ongrijpbare Kalou hervond Feyenoord zichzelf in de UEFA Cup-wedstrijd tegen Schalke....

Feyenoord is door de winst zelfs koploper in groep A met zeven punten uit drie wedstrijden. Schalke heeft evenveel punten maar een minder doelsaldo, en is bovendien uitgespeeld. De laatste poulewedstrijd, op 16 december tegen Basel, is een formaliteit voor de Rotterdammers, die vooral vertrouwen zullen putten uit de wijze waarop een 1-0 achterstand werd omgebogen in een zege.

De wedstrijd tegen Schalke gaf een akelig precies, bijna gedetailleerd beeld van wat Feyenoord dit seizoen zoal heeft te bieden. Enerzijds was daar weer de verkrampte, haast angstige manier van verdedigen. Anderzijds was daar de vanzelfsprekende co-productie van de spitsen Kuijt en de in de basis teruggekeerde Kalou.

Als Gullit zich buigt over de vraag hoe het nou komt dat Feyenoord zoveel treffers incasseert uit dode spelmomenten pleegt hij te spreken van 'details'. Voor hem mogen het dan details zijn, voor opponenten zijn het juist hoofdpunten. Die weten waar de zwakte van Feyenoord ligt en leggen die steeds opnieuw pijnlijk bloot.

Zo ook Schalke dat al na zeven minuten op voorsprong kwam uit de eerste de beste hoekschop. Hanke profiteerde bij de tweede paal dankbaar van de chaos die was ontstaan na een doorgekopte hoekschop van Vermant. Verrassend was het nauwelijks te noemen. Cynisch zou kunnen worden vastgesteld dat dit er bijhoort in wedstrijden van Feyenoord.

De Rotterdammers haalden dan ook opgelucht adem toen Poulsen uit de tweede hoekschop net over kopte. Zoals spits Kuijt gisteren al aangaf: óf verdedigers staan te slapen óf ze laten zich verschalken in luchtgevechten. Het slappe verweer van Feyenoord maakte van het massaal opgekomen legioen een murw gebeukte supportersgroep, wachtend op een moment waaraan hoop kon worden ontleend.

Dat moment volgde in de 29ste minuut met de wissel van Ono voor Mtiliga. De Japanner had maandag al aangegeven fit te zijn voor de UEFA Cup-confrontatie, maar Gullit durfde het niet aan te starten met zijn beoogde regisseur. Maar het angstige optreden van zijn ploeg schreeuwde om een impuls en dat was de wissel van de middenvelder voor de linksback ontegenzeggelijk.

Ono, ook zelf ontevreden over zijn geringe inbreng in de eerste seizoenweken, claimde de leiding en ging voorop in een offensief dat even opportunistisch als ontwapenend was. Nog geen drie minuten na zijn entree kwam Feyenoord op gelijke hoogte. Kuijt speelde Kalou in, die eerst knap wegdraaide bij Waldoch om vervolgens beheerst met links binnen te schieten, 1-1.

De Ivoriaan die na een sensationele start aan de competitie waarin hij negen keer scoorde een korte terugval had, leek zich te hebben voorgenomen zich tegen Schalke te revancheren. Zijn handelsmerk, de slalom, bracht het legioen meerdere malen in vervoering en leidde ook enkele hachelijke momenten voor het doel van Schalke in.

Ook Castelen die op de rechterflank nog geen enkele doortastende actie had gehad, werd meegesleurd door het plotselinge elan in het elftal. Hij vocht zich op karakter langs bewaker Vermant, waarna Kuijt de bal oppikte en Kalou bediende. De 19-jarige spits scoorde deze keer prachtig met een kopbal in duikvlucht.

Een redding van doelman Rost voorkwam één minuut voor rust zelfs nog een derde Rotterdamse treffer, nadat Kalou met een fabuleuze actie Kuijt had vrijgespeeld. En zie daar, het Feyenoord-verhaal van de eerste seizoensmaanden was compleet. Een kwetsbare, niet van kwaliteit overlopende defensie werd overeind gehouden door een voortreffelijk spitsenkoppel dat weer even dodelijk als attractief was.

Het beeld na rust - toen Feyenoord met rouwbanden speelde vanwege het overlijden van prins Bernhard - was nauwelijks anders. Lodewijks, die in de eerste helft al een kapitale redding maakte op een inzet van Hanke na een stuitende misser van Gyan, moest een nieuwe doelpoging was dezelfde speler verijdelen om een gelijkmaker te voorkomen.

Maar de terugkeer van Ono, die uitstekend inviel, en ook het sterke spel van Bosschaart en Ghaly, met wie hij een sterk middenrif vormde na zijn entree, moeten Gullit hoop hebben gegeven. Wat dat betreft gaf niet alleen het resultaat aanleiding tot voorzichtig optimisme, al blijft de defensieve onkunde hemelteregend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden