Wedstrijdverslag

Jumbo-ploeg herrijst in mythische etappe met ritwinst Wout van Aert

Etappewinnaar Wout van Aert tijdens de laatste kilometer van de klim naar de top van de Mont Ventoux. 
 Beeld Klaas Jan van der Weij
Etappewinnaar Wout van Aert tijdens de laatste kilometer van de klim naar de top van de Mont Ventoux.Beeld Klaas Jan van der Weij

Op de Mont Ventoux beleefde het geplaagde Jumbo-Visma een wederopstanding. Wout van Aert won de elfde rit en zijn jonge ploeggenoot Jonas Vingegaard deelde de gele trui een psychologische tik uit. ‘En dat in de mooiste etappe van deze Tour.’

In het bos op de flanken van de Mont Ventoux rijdt op een eindeloze, zeer steile weg zonder bochten Kenny ­Elissonde op kop in de elfde etappe van de Ronde van Frankrijk. Het is de tweede keer dat hij de mythische berg oprijdt. De eerste keer zat hij nog in een grote kopgroep, maar op het steilste stuk van de tweede klim heeft de renner van Trek-Segafredo alle anderen achter zich gelaten. De cijfers zijn duidelijk: Elissonde gaat deze bergetappe winnen, want de 29-jarige Fransman weegt slechts 52 kilogram.

Maar op de achtergrond verschijnt tussen de bomen een tenue in de kleuren van de Belgische vlag. Het is Wout van Aert, de renner waarop zijn ploeg Jumbo-Visma alle hoop heeft gevestigd na het uitvallen van kopman Primoz Roglic. De Nederlandse ploeg heeft na diens val alle gele-trui-ambities laten varen en wil nu met Van Aert ritten winnen. Dinsdag was het bijna raak in een massasprint die de Belgische kampioen alleen van ‘spurtbom’ Cavendish verloor. Een dag later rijdt hij vooraan in een zeer zware bergrit. ‘Polyvalent’ is het etiket dat zijn landgenoten op Van Aert plakken. ‘Wout kan alles’, vertaalt zijn ploegleider, ‘Wout is een ster.’

Het is nog 13,3 kilometer naar de top op 1.910 meter als Van Aert, in een cadans die normaal is voor vlak terrein, naar Elissonde glijdt. Hij gaat niet uit het zadel, zwaait niet met zijn bovenlichaam; hij zit stil en draait de trappers gewoon wat sneller rond dan de man op kop. Met 17 kilometer per uur op een stuk met een stijgingspercentage van 12 procent gaat Van Aert voor Elissonde rijden. Opmerkelijk, want Van Aert weegt 78 kilo, normaal gesproken een kansloos gewicht in een bergrit.

Onbarmhartig

Twee onbarmhartig steile kilometers later demarreert Van Aert zonder te versnellen. Hij blijft in een hoog tempo draaien en rijdt rechte lijnen waar Elissonde meer en meer zwalkt.

Elf kilometer dus nog. Dat is ver met de groep-geletrui op 4 minuten en 50 seconden, aangevoerd door vier renners van Ineos-Grenadiers. Het ziet eruit als vanouds, zo’n ongenaakbare donkerblauwe Ineos-trein, verschil met voorgaande jaren is alleen: Ineos heeft de gele trui niet. Die draagt Tadej Pogacar en die begrijpt ook niet helemaal waar Ineos mee bezig is. ‘Ze gingen voor de etappewinst, ofzo, denk ik.’

Maar daarvoor rijdt Van Aert te hard omhoog. ‘In z’n eentje in hetzelfde tempo als de gele trui’, analyseert de man die achter hem aanrijdt in de Jumbo Visma-auto, Merijn Zeeman. Die beleeft een dag van uitersten, want de ‘mooiste etappe van de Tour’, aldus Zeeman, is nog maar net begonnen als de Duitser Tony Martin, Der Pantzerwagen, met bebloed gezicht in de greppel ligt. Martin was in de eerste etappe het eerste slachtoffer van ‘de vrouw met het bord’ en moet nu definitief opgeven. Jumbo-Visma heeft nu nog vijf renners in koers.

Van Aert fietst inmiddels op het deel van de Ventoux waarom de berg zo bekend is: het maanlandschap rond de top. De hoge berg in een verder laag gelegen gebied vol lavendelvelden is als de Eiffeltoren: de enige plek waar je hem niet ziet, is op de top. Van overal is dan ook de hele dag te zien dat de Ventoux een stevige wolk vast lijkt te grijpen en vasthoudt. Beneden is het bloedheet, in het maanlandschap rijdt Van Aert door mist en kou. En in een stevige wind, maar die heeft hij meest mee.

Met ruim een minuut voorsprong op Elissonde, die is bijgehaald door ploeggenoot Bauke Mollema met zijn vanuit de helikopter zichtbare schuddende stijl, begint Van Aert voor de tweede keer aan de afdaling naar Malaucène waar de finish ligt. Bij de eerste tikte de Italiaanse meesterdaler Vincenzo Nibali de 107,8 kilometer per uur aan. ‘Wout ging ook zo verschrikkelijk hard’, zegt Zeeman die er met moeite in de auto achter blijft, ‘daar moet ik nog van bijkomen.’

Solo over de finish

‘Een ideale etappe om te winnen’, zegt Van Aert. ‘Dat ik solo over de finish een bergrit in de Tour win, had ik een paar jaar geleden niet verwacht. En dan ook nog de Ventoux, met al zijn historie en Belgen op vakantie – en daar dan met de Belgische kampioenstrui langs rijden.’

Met de winst van Van Aert is niet het hele ommekeerverhaal van Jumbo-Visma verteld. Want terwijl de Belg daalt, deelt zijn 24-jarige ploeggenoot Jonas Vingegaard een welgemikte plaagstoot uit aan Pogacar en demarreert. De Deen is de verrassing van de Tour, vergelijkbaar met de surprise die vorig jaar Pogacar heette. ‘Maar wij gaan niet zeggen dat hij voor het podium moet gaan’, is ploegleider Zeeman beslist. ‘Hij is piepjong, hij kan nog van alles tegenkomen.’

Toch ligt Vingegaard even een minuut voor de man in het geel, die dat in de afdaling overigens herstelt. ‘Ik moest diep gaan, maar hij had gewoon meer power’, zegt Pogacar na de finish. ‘Maar ik ben niet in paniek geraakt en had een hele goede dag.’

Wat heet, want na de elfde etappe staat achter hem nummer twee Rigoberto Urán op ruim 5 minuten. Dáárachter is het wel spannend voor de tweede plek, want tussen Urán en nummer 8 Enric Mas is het verschil minder dan twee minuten, met nog tien etappes te gaan. Al kunnen die wat Jumbo-Visma betreft onmogelijk zo mythisch worden als deze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden