Julio Ricardo Cruz

Van huis op weg naar de redactie vroeg ik me vanochtend af, bij Badhoevedorp was dat ongeveer, hoe het Julio Ricardo Cruz sinds gisteravond vergaan zal zijn....

PAUL ONKENHOUT

Op de redactie lees ik snel de kranten door. Cruz wordt onder meer vergeleken met een kamikaze-piloot, beschuldigd van dubieuze praktijken en een hooligan op voetbalschoenen genoemd. Zelf maakte ik melding van een woeste tackle en een schaamteloze charge.

Wij weten heel goed wat mag, en vooral wat niet, vellen een oordeel en hebben onze bijvoeglijke naamwoorden paraat. De vorige generatie sportverslaggevers zou hebben geschreven dat bij Cruz de stoppen doorsloegen. Dat heb ik gelukkig nergens gelezen.

In dit geval konden we moeilijk anders. Cruz vestigde zijn reputatie al veel eerder dan donderdag in het PSV-stadion waar hij doelman Waterreus in de eerste helft van het bekerduel, eeehh, schaamteloos en op brute wijze attaqueerde.

Ik was benieuwd naar de reactie van Feyenoord-coach Beenhakker. Hij stelde me niet teleur. Op precies de juiste manier, gecamoufleerd maar voldoende duidelijk voor de goede verstaanders, vertelde Beenhakker dat aan de tackle 'iets' vooraf was gegaan. Hij zei niet wat.

Dat had Cruz zelf al gedaan, twee weken geleden in een interview met het Rotterdams Dagblad. 'Soms moet je op het veld staan om dingen te kunnen begrijpen.'

Zonder te overdrijven vertelde hij over de schoppen, de geniepigheden en de elleboogstoten van de verdedigers. Vroeg of laat in een wedstrijd wekt het zijn woede op. Ik leef niet tien jaar lang om doodgeschopt te worden, zei hij.

Een niet onbelangrijke bijkomstigheid is dat in Argentinië aanvallers verdedigers met gelijke munt plegen terug te betalen. Oog om oog, tand om tand, ik een schop, jij een schop.

Ik sta niet op hetzelfde veld als Cruz, jammer genoeg, maar begrijp de dingen wel. Hoewel ik nog nooit een woord met hem heb gewisseld, hij spreekt Spaans en ik niet en veel wedstrijden van Feyenoord heb ik dit seizoen nog niet verslagen, kost het me zelfs verbazingwekkend weinig moeite.

Aan het begin van het seizoen werd Cruz in Voetbal International vergeleken met Van Basten. Ten onrechte werd daar honend op gereageerd, omdat werd verondersteld dat Cruz net zo veel talent zou hebben als Van Basten. Maar kijk volgende keer eens goed naar de lichaamsbouw van Cruz, zijn balbehandeling en zijn loopstijl.

Evenals Van Basten heeft hij, als hij althans wordt aangespeeld - daar ontbreekt het dit seizoen nog wel eens aan bij Feyenoord - de bal aan de voet. Als verdedigers een sliding maken, wordt daardoor de voet gauw geraakt. Of de enkel. Of de achillespees.

Wat Van Basten is overkomen, zei Cruz in het Rotterdams Dagblad, zal hém niet gebeuren. Cruz slaat terug, letterlijk.

Als hij wraak neemt, doet hij dat op de eerste de beste. Waterreus had hem donderdagavond niets misdaan, maar kreeg op dat moment toevallig de bal aangespeeld.

In een fractie van een seconde balde alles zich samen: het onvermogen van spelers als Vos om Kornejev om hem goed aan te spelen, de tackles van Stam, de 3-0 achterstand, de hoon van het Eindhovense publiek, de gemiste kans in de beginfase, het besef van de nederlaag en de totale mislukking.

Na afloop omschreef Beenhakker hem als een beminnelijk, rustig mens. Iedereen die hem in Rotterdam heeft leren kennen, onderschrijft dat. Ook daarom is Cruz zo'n fascinerende voetballer. Hij is de klassieke speler die bij het betreden van het veld een ander mens wordt.

Cruz is zó:

'Ik begon me te realiseren dat ik wel erg vaak een waas voor mijn ogen kreeg. Fysiek kon ik ongelofelijk veel hebben, maar onrechtvaardigheid maakte me razend. Als ik me verkeerd behandeld voelde, werd ik agressief. Vloog ik arbiters aan, begon ik te spugen, gaf ik tegenstanders een doodschop. Het was net of er een ander in mijn lichaam kroop. Alsof ik er geen vat meer op had, alsof het een eigen leven leidde. Ik was dader en toeschouwer.'

Jan Wouters had er vijftien jaar voor nodig om zich dat te realiseren. Het citaat is afkomstig uit NRC Handelsblad. Ik had ook uit een vraaggesprek kunnen citeren dat deze krant enkele jaren geleden had met Henk Fräser.

Cruz, Wouters en Fräser zijn wat NRC Handelsblad prachtig omschreef als 'wortels van een boom met een gespleten stam'. Ze leiden een teruggetrokken bestaan en barsten los op het veld. Probeer er geen verklaring voor te vinden: ze zijn zo.

Cruz zal in zijn loopbaan nog wel vaker in opspraak komen. Het zij zo, hij is pas 23 jaar. Wij zullen hem veroordelen en er schande van spreken en boetedoening van hem verlangen. Zo hoort dat nu eenmaal.

Maar denk ook eens aan Julio Ricardo Cruz als de zoon van een bouwvakker die vijftien jaar geleden uit arren moede naar een buitenwijk van Buenos Aires verhuisde.

De jongeman die op zaterdagmiddag over de Erasmus-brug wandelt om in de Beurstraverse, de Koopgoot noemen Rotterdammers dat, te winkelen.

Die zich in het begin zo verbaasde dat in Nederland om zes uur 's avonds het leven ophoudt omdat dan de winkels dicht gaan en de lichten uit en de gordijnen worden gesloten.

Die zich in zijn appartement in Rotterdam-Zuid samen met zijn vrouw Lorena voortdurend ontfermd over zijn vader en moeder en zijn trotse broers en zus, Facundo (1), Gaston (12), Gustavo (20) en Janina (8) omdat hij al zijn familieleden dicht in de buurt wil hebben.

Die zich aanvankelijk zo verwonderde als Beenhakker in het Spaans schuine moppen aan hem begon te vertellen. Die Gaston meeneemt naar iedere training van Feyenoord en 's avonds thuis blijft omdat hij het in cafés niet naar zijn zin heeft. Die zijn boodschappen doet in de Konmar, zoals iedereen.

Die zo aardig en gewoon is, en tegelijkertijd zo gemeen en ongewoon.

Paul Onkenhout

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden