Julich laat geen kans meer lopen

Ergens in elke wielercarrière belandt een renner op het punt dat hij zich realiseert dat hij net als zijn buurman ook maar gewoon een slaaf van de maatschappij is....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Hij sleept zich dagelijks uit bed om aan de training te beginnen en staat zuchtend aan de start van elke wedstrijd. Wie vergeet hoe leuk het is om te fietsen, is dicht bij zijn pensioen, doceerde Bobby Julich in West-Brabant.

Het leven van de gewone arbeider is echt niet zoveel anders dan dat van een wielrenner, vergeleek de winnaar van de eerste Ronde van de Benelux, woensdagmiddag in het raadhuis van Etten-Leur.

Wielrenners zijn soms net voetballers. Ook zij beoefenen hun sport af en toe alleen voor het geld. De 34-jarige Amerikaan ziet het toch zelf als hij in het peloton om zich heen kijkt.

Het zijn vooral de renners die net hun eerste profjaren achter zich hebben gelaten, die net als hij verdwaald raken en hun carrière op het spel zetten. ‘Er zijn genoeg renners die net als ik hebben gedaan en fietsen voor hun loonstrookje.’

Het gebeurde niet bewust. Het was niet dat Julich van de ene op de andere dag bedacht dat hij van zijn centen ging genieten en zich voortaan alleen maar zou laten meedrijven door het peloton. Bij hem was zijn valse start er debet aan geweest.

In 1998 werd Julich derde in de Tour de France. Het was het slechtste dat hem als jonge renner had kunnen overkomen, vindt hij zelf. ‘Zo veel druk, zo weinig ervaring, een gebrek aan structuur: alle ingrediënten voor zelfdestructie waren aanwezig.’

Fysiek deed hij tijdens de trainingen wat hij in de jaren ervoor had gedaan, maar de resultaten veranderden. De mens Julich bleef mentaal achter bij de renner Julich. Presteren doe je voor 80 procent met je hoofd en voor 20 procent met je fiets, is zijn overtuiging.

Bij Crédit Agricole was de druk te groot geworden. ‘Daar gaven ze me het gevoel: oké, we betalen je een bak met geld, en nu moet je voor ons de Ronde van Frankrijk winnen.’

Dat kon Julich nooit waarmaken en hij vertrok naar T-Mobile. Maar op de dag dat hij daar zijn handtekening zette, zei zijn toekomstige ploegmaat Kevin Livingston tegen hem: ‘Luister Bobby, ik hoop dat je begrijpt dat dit het team van Jan (Ullrich) en Erik (Zabel) is. Ik hoop dat je zelf geen doelen hebt. Bij T-Mobile kopen ze fantastische renners die ze vervolgens transformeren tot middelmatige knechten. Als je geest gebroken is, is het heel moeilijk opofferingen te doen en te lijden.’

Daarom geeft hij de jonge renners mee dat ze altijd moeten blijven geloven in zichzelf. Iets waarvan Bjarne Riis en zijn nieuwe ploegmaats bij CSC hem opnieuw moesten overtuigen.

‘Wanneer je denkt dat je iets kunt óf niet kunt, heb je meestal gelijk. Ik dacht dat ik het niet meer kon, dus kon ik het ook niet meer. Ik hoopte alleen dat ik zou winnen. De laatste twee jaar geloof ik dat ik het kan, dus lukt het ook. Ik heb nu het zelfvertrouwen om een winnaar te zijn.’

De Amerikaan bekende in de Ronde van de Benelux alleen een beetje nerveus geworden te zijn van het secondenspel dat Erik Dekker en Rik Verbrugghe de laatste dagen bij de tussensprints met elkaar speelde. Maar hij praatte zichzelf moed in dat zijn belangrijkste concurrenten de energie die ze daar verspeelden tekort zouden komen in de afsluitende tijdrit.

In die 26,3 kilometer speelde hij woensdag met de concurrentie. Met gemak maakte Julich zijn achterstand op leider Verbrugghe goed en liet hij ook Dekker kansloos. Dekker moest zich tevreden stellen met de tweede plaats in het eindklassement, maar berustte in zijn nederlaag, omdat hij wist dat hij had verloren van een van de beste tijdrijders ter wereld.

Julich, die een gemiddelde van 50,5 km/uur bereikte, werd drie weken geleden nog vierde in de afsluitende tijdrit in de Tour. Hij won daarnaast dit seizoen ook al het eindklassement in Parijs-Nice en het Internationale wegcriterium.

In de Tour hielp hij Ivan Basso vorige maand aan een tweede plaats. Julich: ‘Collega’s vroegen me of ik soms niet van mijn vrouw hou omdat ik nu weer hier rijd. Maar ik heb het plezier in het fietsen teruggevonden, dat kun je wel zien aan hoe ik rijd. Ik wil geen kans meer laten lopen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden