Nieuws wielrennen

Julian Alaphilippe wint wielerklassieker Milaan-San Remo

Milaan-San Remo heet een sprintersklassieker te zijn, maar voor de derde keer op rij won een aanvaller. Dat die luisterde naar de naam Julian Alaphilippe was nauwelijks een verrassing te noemen. De 26-jarige Fransman steekt al weken, zo niet maanden, boven de rest uit.

Julian Alaphilippe wint Milaan-San Remo. Beeld AFP

Dat hij kon klimmen als de beste, was al bekend. Vorig jaar won Alaphilippe de Waalse Pijl en de bolletjestrui in de Ronde van Frankrijk. Een voortreffelijk daler is hij evenzeer. In de laatste Tour toonde hij zich in de Pyreneeën een onvermoeibare durfal. En sprinten kan hij nu dus ook.

In de voorlaatste etappe van de Tirreno-Adriatico zegevierde hij al in een massasprint. Zaterdag, op de majestueuze Via Roma, toonde hij zich de rapste van een elitegroepje van elf renners. ‘In de laatste twee kilometer had ik maar één ding voor ogen: winnen. Ik mocht mijn ploegmaten niet teleurstellen na al het werk dat ze hadden geleverd’, sprak hij na afloop geëmotioneerd, nadat hij het internationale flash-interview pardoes in het Frans was begonnen in plaats van het Engels.

Julian Alaphilippe, opgegroeid in Saint-Amand Montrond, hartje Frankrijk, is de oudste uit een gezin met drie kinderen. Vader Jacques reisde als muzikant het land door. Ook voor Julian gloorde een toekomst in de muziek, maar hij miste de rust om noten te leren. Hij heeft ADHD. Om zijn energie kwijt te kunnen, kocht zijn vader een fiets voor hem.

Dat Alaphilippe die fiets bij jeugdwedstrijden moest delen met zijn jongere broer Bryan – als de een had gereden, moest het zadel voor de ander omhoog of omlaag – is nu vooral een leuke anekdote. Net als het feit dat zijn vader ooit in het voorprogramma van Johnny Hallyday stond.

Landmacht

Zijn wielercarrière kreeg serieus vorm toen Alaphilippe een contract tekende bij Armée de Terre, het wielerteam van de Franse landmacht. Hij werd gelegerd in een kazerne nabij Parijs; het gedisciplineerde, strikte militaire leven bleek precies wat hij als speelse, energieke jongen nodig had. Vooral in het veldrijden blonk Alaphilippe uit, in 2012 en 2013 werd hij Frans beloftekampioen.

Zijn verrichtingen bleven niet onopgemerkt; in 2014 haalde Patrick Lefevere hem naar de Belgische formatie Etixx–Quick-Step. Een jaar later toonde Alaphilippe al zijn kwaliteiten door twee keer tweede te worden in de heuvelklassiekers Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Maar zijn echte doorbraak beleefde hij vorig jaar met zeges in de Tour, Waalse Pijl en Clásica San Sebastián.

Debuut Dylan Groenewegen

Vooraf leefde stilletjes de hoop dat Dylan Groenewegen bij zijn debuut in Milaan-San Remo zou kunnen verrassen, maar dat bleek toch iets te veel gevraagd. De 25-jarige sprinter kwam de Cipressa nog goed over, maar moest passen op de Poggio, de laatste helling in de koers. Groenewegen eindigde als 78ste op 1 minuut en 29 seconden, maar zijn exercitie in Italië was niet voor niets geweest, zei hij na afloop. ‘Ik moet alleen een klein beetje rijpen, een klein beetje sterker worden en dan denk ik dat het in een van de komende jaren wel goed komt.’ Beste Nederlander was Tom Dumoulin. Hij eindigde op de elfde plaats.

Gelanceerd

Geheel in de stijl van zijn ploeg ging hij dit jaar door waarmee hij vorig jaar was geëindigd: winnen. Hij won twee etappes in de Ronde van San Juan (Argentinië), de Italiaanse klassieker Strade Bianche, twee etappes in de rittenkoers Tirreno-Adriatico en zaterdag dus Milaan-San Remo, de klassieker over 291 kilometer, die voert langs het prachtige decor van kastelen, smalle straatjes en de Ligurische Zee.

Zoals wel vaker brak de koers open op de Poggio, de 3,7 kilometer lange scherprechter in de koers, op 9 kilometer voor het einde. De Australiër Simon Clarke opende de aanval en dat was voor Alaphilippe, gelanceerd door zijn ploegmaten Philippe Gilbert en Zdenek Stybar, het sein om de koers hard te maken.

Zes man konden zijn wiel volgen, onder wie wereldkampioen Alejandro Valverde, voormalig wereldkampioen Peter Sagan, oud-winnaar Michal Kwiatkowski en de Belg Wout van Aert, troef van de Nederlandse Jumbo-Visma-formatie. Tom Dumoulin moest in eerste instantie opgeven, maar kon er later nog bijkomen.

Een sprint was onvermijdelijk, al probeerde de Italiaan Matteo Trentin 2 kilometer voor het einde nog te verrassen met een demarrage. Tevergeefs, net als de poging van de Sloveen Matej Mohoric, want tegen Alaphilippe in deze vorm was geen kruid gewassen. Net als in Tirreno-Adriatico won hij de sprint, voor – verrassend – de Belg Oliver Naesen, die zich daarmee direct kandidaat stelde voor Gent-Wevelgem, volgende zondag. Kwiatkowski, de Pool in dienst van Sky, werd derde.

‘Ik zal even tijd nodig hebben om me te realiseren dat ik vandaag heb gewonnen’, slikte Alaphilippe zijn tranen weg. Nadat in San Remo de Marseillaise had geklonken, trakteerden de nummer twee en drie, Naesen en Kwiatkowski, de winnaar op het podium op een champagnedouche. Drijfnat, maar o zo gelukkig zocht Alaphilippe daarna de teambus op van Deceuninck–Quick-Step, de ploeg die dit seizoen al voor de negentiende keer een feestje kon vieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden