Judoka Grol 'slechts' met zilver naar huis

In de belevingswereld van Henk Grol bestaat er geen andere medaille dan de gouden. Zilver of brons, het zijn troostprijzen voor de judoka die van onophoudelijk aanvallen zijn stijl heeft gemaakt.

Door Mark Misérus

Gelaten moest Grol dan ook constateren dat hij tijdens de WK in Rotterdam opnieuw in een oude val was getrapt. Voor de derde keer op rij zag hij zondag de gouden medaille bij een groot titeltoernooi aan zich voorbijgaan. En de enige die hij iets kon verwijten, was hijzelf geweest.

In Sportpaleis Ahoy had de geschiedenis zich herhaald, besefte Grol. Net als bij de Olympische Spelen, waar hij vorig jaar een finaleplaats verspeelde en met het brons genoegen moest nemen, en bij de verloren EK-finale in april, had hij in de eindstrijd van het WK ‘te graag gewild’. De gevolgen waren opnieuw groot geweest.

Grol (24) vond dat hij de titel in de klasse tot 100 kilo had weggegeven, ook al kon hij zich er wel in vinden dat Maxim Rakov met het goud was beloond. ‘Maar normaal win ik negen van de tien keer van hem’, zei hij over zijn één jaar jongere Kazachse rivaal.

Op de mat is zijn opportunisme de grootste bondgenoot van Grol. Hij heeft er een sport van gemaakt tegenstanders zo snel mogelijk op hun rug te gooien, terwijl andere judoka’s liever hun rivalen een straf aansmeren en de tijd volmaken. Grol gruwelt van defensief judo, maar weet tegelijk dat hij het af en toe nodig heeft om partijen tot een goed eind te brengen.

Maar wanneer hij die lessen nu eens in de praktijk brengt, bleef ook in Rotterdam onduidelijk. Grol heeft er zijn coach Maarten Arens al meerdere keren mee tot wanhoop gedreven. Zondag zag die vanachter de boarding opnieuw lijdzaam toe hoe Grol zijn adviezen in de wind sloeg en Rakov met een worp probeerde te verschalken, terwijl hij beter minder risico’s had kunnen nemen.

Tierend was Arens weggelopen toen Grol vervolgens zelf op de grond werd gelegd en met de handen voor zijn ogen meteen de uitkomst wist. Hoe had de judoka het in zijn hoofd gehaald, vroeg de trainer zich na afloop hardop af. ‘Wanneer begrijpt hij nu eens dat het niet draait om punten maken, maar om partijen winnen?’

Grol kon zichzelf niet anders dan ‘dom’ vinden. Hij wist ook wel dat het tactisch onhandig was geweest om zich in de belangrijkste wedstrijd van het toernooi in de kaart te laten kijken, juist terwijl hij op zijn kwetsbaarst was geweest.

Maar hoe had hij zich dan moeten opstellen? Alleen door zich niet achter zijn zware knieblessure te verschuilen en zijn tegenstanders zoals gewoonlijk met schouderworpen en beenvegen te overmeesteren, was het hem gelukt tot de finale door te dringen. ‘Als ik hier voorzichtig had gejudood, had ik nooit zo veel partijen gewonnen’, zei hij stellig.

Diegenen die hem ’s ochtends een plaats in de finale hadden voorspeld, had hij voor gek versleten. Het was al belachelijk geweest dat hij met zo’n kapotte knie aan een WK had deelgenomen, gaf hij na afloop toe. Hij wist na een dag judoën dat hij weer overnieuw kon beginnen met zijn revalidatieproces.

Een maand geleden scheurde hij de binnenband van zijn rechterknie in tijdens een training. Vorige week maandagavond pas besliste hij dat hij toch een poging wilde wagen wereldkampioen te worden, terwijl er nog een maand herstel stond voor de blessure. Na zijn moeizame eerste zege had hij meteen spijt van zijn beslissing gekregen.

Tegelijk wist hij dat er geen andere mogelijkheid was dan door de pijn heen te judoën. Met duizenden fans op de tribunes, die snakken naar Nederlands succes, kun je het niet maken om op te geven, legde hij uit. Dus werd de knie nog strakker ingetapet en slikte Grol een dosis pijnstillers om de finale te kunnen bereiken.

Dat hij voor zijn gevoel toch weer met lege handen achterbleef, kon hij zichzelf niet vergeven. Maar het publiek reageerde dankbaar op het optreden van de Veendammer die hard op weg is de nieuwe mannelijke sportheld van Nederland te worden. Die rol is nog altijd vacant sinds het afscheid van Pieter van den Hoogenband. Grol heeft het in zich. Met zijn nuchtere, Hollandse verschijning, zijn mentaliteit en uit het hart gegrepen teksten bleek hij een ideaal boegbeeld voor de judobond om de WK aan te kondigen. Zijn beeltenis wapperde door heel Rotterdam.

Het interesseerde Grol weinig. Hij was liever anoniem wereldkampioen geworden om zo een stap te zetten naar het verbeteren van de erelijst van Mark Huizinga (olympisch goud, WK-brons en vijfvoudig Europees kampioen). ‘Geloof me, dat goud komt er echt wel’, beloofde hij zichzelf na weer een troostprijs.

De Kazak Maxim Rakov kan zijn geluk niet op als hij de Nederlandse judoka Henk Grol heeft verslagen. (ANP) Beeld
De Kazak Maxim Rakov kan zijn geluk niet op als hij de Nederlandse judoka Henk Grol heeft verslagen. (ANP)

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden