Profiel Judoka Frank de Wit

Judoka Frank de Wit kan een kampioen worden – als hij het ongeduldige beest in zichzelf temt

Frank de Wit (22) wordt gezien als de nieuwe vaandeldrager van het Nederlandse judo, maar hij heeft op EK’s en WK’s nog geen medailles gewonnen. Wordt het WK in Bakoe het toernooi van zijn doorbraak?

De emoties van Judoka Frank de Wit lopen hoog op. Beeld AFP

De beste van de wereld of wereldkampioen?

De grootste tegenstander van Frank de Wit is hijzelf. Het liefst gooit de mondiale nummer twee in de categorie tot 81 kilogram zijn opponenten zo spectaculair mogelijk plat op de rug. Die aandrang is zowel zijn grootste kracht als grootste valkuil. Met zijn verlangen een partij snel te beslissen, neemt hij onnodige risico’s. Gehaaide tegenstanders straffen elk foutje genadeloos af. Eerder dit jaar kostte het hem een medaille op de EK.

‘Ben je liever de beste van de wereld of wereldkampioen? Dat moet hij zich afvragen’, zegt Henk Grol. Volgens de tweevoudig winnaar van olympisch brons worden partijen vaak op tactiek beslist. ‘Je kan niet iedereen gooien. Ook Frank niet. Dat moet hij beseffen, anders gaat het hem titels kosten. Je krijgt geen medaille als je iemand op zijn rug gooit, wel als je wedstrijden wint.’

Frank de Wit links, gooit Benjamin Muennich op de vloer tijdens het WK van 2017 en scoort een ippon. Beeld Getty Images

De Wit is kwetsbaar als de partij niet volgens plan verloopt. In plaats van zich aan gemaakte afspraken te houden, gaat hij zich ergeren aan zijn tegenstander en een beslissing forceren. ‘Dan zet hij een aanval in, maar die wordt meteen overgenomen’, zegt zijn coach Benito Maij.

Om het ongeduldige beest in De Wit te temmen, wil Maij hem ‘comfortabel maken in oncomfortabele situaties’. Tijdens trainingen geeft hij tegenstanders van De Wit de opdracht hem telkens uit de tent te lokken. Tien, twintig, dertig keer. Net zo lang tot hij niet meer in de val trapt en zich houdt aan het tactische plan. Maij: ‘90 procent van de partijen die hij verliest, verliest hij van zichzelf.’

Grol herkent zichzelf in De Wit. De Groninger heeft altijd bekend gestaan om zijn aanvallende manier van judo. Hij is van mening dat De Wit zijn tegenstanders moet blijven opjagen, maar wel gedoseerd. ‘Hij moeten leren aanvoelen wanneer het wel en niet kan. Daar is geen formule voor. Die ervaring doet hij op door veel partijen te judoën. Als dat lukt, weet ik zeker dat hij medailles gaat winnen op grote toernooien.’

Eeuwig talent of absolute topper?

Grol wist het zeker toen De Wit op zijn 20ste het prestigieuze grandslamtoernooi van Parijs – het ‘Wimbledon van het judo’ – won: de Heemskerker zou de nieuwe vaandeldrager van het Nederlandse judo worden. ‘Hij zit tegen de wereldtop aan, maar moet nu de laatste stap zetten. Bij de junioren heeft hij bewezen op het hoogste podium te kunnen presteren.’

De Wit won in 2015 de wereldtitel junioren. Tijdens dat toernooi kwam hij weleens op achterstand, maar dankzij zijn overdaad aan kracht wist hij die partijen in zijn voordeel te keren. Zo niet bij de senioren. Een vroeg opgelopen achterstand kan fataal zijn. Grol: ‘Hij heeft de afgelopen toernooien een paar foutjes gemaakt, dat was niet handig.’

Coach Maij plaatst de overwinning van zijn pupil in Parijs in perspectief. Een bevestiging van zijn grote potentieel, meent hij, niet meer dan dat. Hij wijst op de erelijsten van Grol (2 x brons op de Spelen, 3 x WK-zilver, 3 x EK-goud) en Mark Huizinga (1 x olympisch goud, 1 x WK-brons, 5 x EK-goud) als hij het heeft over de vaandeldragers van het Nederlandse judo. ‘Dat zijn serieuze prestaties. Judo is een ervaringsvak. Met 22 jaar is Frank nog jong. De meesten zijn pas op hun top als ze tussen de 25 en 27 jaar zijn.’

Maij zag De Wit afgelopen tijd veranderen. Steeds vaker stelt de judoka het resultaat boven de schoonheidsprijs. Rust is het codewoord. ‘Daarin is hij gegroeid, al laat hij zich af en toe nog gaan. Dan komt die jeugdigheid weer naar boven en vertel ik hem dat het publiek uiteindelijk klapt voor de degenen op het podium, niet voor de judoka die twee keer een mooie worp heeft gemaakt.’

Volgens Grol is er één manier om de laatste stap te zetten: hard blijven werken en wachten tot die medaille een keer komt. ‘Ik werd op mijn 22ste Europees kampioen. Daarna volgden meer medailles. Op een gegeven moment ga je echt geloven dat je de beste bent en komen de resultaten vanzelf.’

Judoka Frank de Wit. Beeld Foto ANP

Arrogant of overmoedig?

De Wit is een klootzak in de goede zin van het woord. Hij heeft de arrogantie die nodig is om als sporter de top te bereiken. Hij weet heel goed wat hij wel en niet wil. Om zijn doelen te halen, verzamelt hij personen om zich heen die daarbij kunnen helpen. Anderzijds duwt hij mensen makkelijk van zich af. ‘Daar zit emotioneel heel weinig gevoel bij. Hij is daarin extremer dan de rest’, zegt coach Maij.

Hij denkt dat het te maken heeft met de opvoeding van De Wit. De judoka is afkomstig uit een ondernemersfamilie. ‘Frank heeft van huis uit meegekregen dat harde keuzen gemaakt moeten worden. Is hij een sociaal dier? Nee. Als je iets wil, moet je er volledig voor gaan.’

Die arrogantie riekte naar overmoed toen Maij De Wit als tiener leerde kennen bij de Haarlemse judovereniging Kenamju. ‘Hij was toen al een mannetje. Ik heb hem meteen van zijn voetstuk afgetrapt door hem een paar keer hard aan te pakken. Dat was hij niet gewend. In het begin had hij een verschrikkelijke hekel aan me. Maar op een gegeven moment begreep hij waarom ik het deed.’

Na zijn overwinning in Parijs merkte De Wit dat bij topsport meer komt kijken dan talent. Alle aandacht deed wat met hem. Plots waren media geïnteresseerd in zijn verhaal, mocht hij bij Adidas gesponsorde kleding ophalen en was hij bij afwezigheid van Grol het uithangbord van een internationaal toernooi in Nederland. Maij: ‘Ik heb hem toen gezegd: dit is de status die je wilt hebben, daar moet je ook mee leren omgaan.’

Het hoort bij de laatste stap die De Wit moet zetten, weet Grol uit ervaring. Waar Dennis van der Geest en Huizinga tien jaar geleden als zijn bliksemafleiders dienden, probeert hij De Wit nu uit de wind te houden. ‘Ik vond het als jonge gast prettig dat de meeste aandacht uitging naar de grote namen. Als je een bekende sporter wordt, gaan mensen dingen van je verwachten. Mogen wordt dan moeten. Dat is weer de volgende stap.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.