WK Voetbal Nieuw-Zeeland 0 - 1 Nederland

Jill Roord, van reserve tot bevrijder van Oranje

De Nederlandse lust tot aanvallen, hoe haperend het offensief ook verliep, loonde alsnog in Le Havre. Op het moment dat de 0-0 nabij was, viel de bal met een boog in de doelmond, waar Jill Roord Oranje bevrijdde tijdens de ouverture tegen Nieuw-Zeeland, op het WK voor vrouwen.

Het moment dat de bal van Jill Roord erin gaat tegen Nieuw-Zeeland. Beeld Reuters

Aanvallend voetbal hoort bij Nederland, bij het oranje dat de tribunes kleurt bij toernooien. De trompet met het deuntje van aanvallen, beroemd sinds het gewonnen mannen-EK van 1988, blies in Stade Océane telkens lucht in het zo moeizaam, stroperig verlopende offensief. En toen, in de 92ste minuut, viel alsnog dat doelpunt, omdat Nederland zich niet verzoende met 0-0 en Nieuw-Zeeland het cadeau dat 0-0 was wenste te koesteren.

‘Het is echt een opluchting. Voor het team, maar ook voor mezelf’, sprak Jill Roord. Meestal kan ze zo doorlopen langs de pers, nu bleef ze gesprekjes aanknopen. ‘Ik heb lang moeten wachten op zo’n moment in het Nederlands elftal.’ Roord, 22 jaar, was vroeger in Jong Oranje de aangever van spits Vivianne Miedema. Ze zoeken elkaar nog geregeld, ook bij de warming-up. Even een balletje trappen. Maar terwijl Miedema al bijna topschutter aller tijden van Oranje is, is Roord meestal reserve.

Ze ruilde haar rugnummer zelfs in voor het WK. Weg met 12, een soort symbool voor degene die net buiten de elf valt. Ze heeft nu 19. En ze scoorde, wat goed is voor haar zelfrespect. ‘Ik ben ook wat waard, ik kan ook wat. We zijn met zijn 23’en.’ Ze had zelfs iets voelen aankomen, mede door opbeurende berichten uit haar omgeving. Mocht ze invallen, dan zou ze scoren.

Bij de mannen noemen ze dat een gouden pik van wisselen, als de invallers van de trainer het verschil maken. Bij de vrouwen maakt het Sarina Wiegman niet zoveel uit welk zelfstandig naamwoord zal volgen op ‘gouden’, om haar zet te beschrijven. Feit is dat haar drie wissels optimaal rendeerden. De voorzet was van de linksbenige Merel van Dongen, ingevallen voor rechtsbenige Kika van Es, die zo’n voorzet nooit had kunnen geven. Wijd, richting tweede paal, vanaf links dus. Daarop volgde het luchtduel tussen Lineth Beerensteyn, die Shanice van de Sanden afloste, en een verdediger. De bal daalde naar de doelmond, waar Jill Roord tegendraads inkopte. ‘Dat was intuïtie’, zei ze over haar plaatsbepaling. ‘Ik hoopte dat de bal via de kluts terug zou komen.’

Wissel

Het was mooi voor de ploeg en voor Roord. Zo vaak net geen basisspeler. En toen ze eindelijk in de basisploeg was opgesteld, in de beslissende WK-kwalificatiewedstrijd tegen Zwitserland, kreeg Anouk Dekker na een paar minuten de rode kaart. Wie werd toen gewisseld? Juist, Roord, die tranen liet.

Nu volgde dus genoegdoening. De zege is van cruciaal belang, met wedstrijden tegen Kameroen (zaterdag) en Canada (donderdag 20 juni) te spelen. Dankzij deze drie punten ligt de weg naar de achtste finales open, waarvoor niet alleen de nummers één en twee, doch ook de vier beste nummers drie van de zes poules zich plaatsen. De bevrijdende overwinning kan alleen voor verbetering van het spel zorgen, spraken de vrouwen in koor. Lieke Martens: ‘Het was niet onze beste wedstrijd. Dat is duidelijk. Het tempo lag veel te laag. Zaterdag zal het beter gaan.’

Het spel was weinig opbeurend bij de aftrap van het tweede WK van Nederland, het eerste waarbij de voorbereiding werkelijk in de schijnwerpers plaatsvond, met een leger van media  en tal van commerciële partijen met interesse. Het spel was traag. Angstig, slordig. Te veel achteruit. Nauwelijks goede passes op aanvallers. Een haperende defensie, met rechtsachter Desiree van Lunteren als de beste speelster. Met een bijna fataal blunderende centrale verdediger Dominique Bloodworth. Een middenveld dat ver beneden zijn niveau bleef, met te weinig aansluiting, angst bij Sherida Spitse en het ontbreken van genialiteit bij Daniëlle van de Donk. Aanvallers die nauwelijks loskwamen van de defensief optredende tegenstander. Dat Nieuw-Zeeland, dat op vijf WK’s nog nooit een duel won, verdedigend zou optreden, was geen verrassing. Nederland is Europees kampioen en heeft veel snelheid en behendigheid voorin. De tegenstanders stellen zich daarop in, die hebben geen zin om vol aan te vallen en na twintig minuten met 3-0 achter te staan.

Tempo

Nederland kan zo’n defensie op goede dagen kapot spelen, zoals Martens dat graag noemt, maar dan moet het tempo hoog liggen en dient de nauwkeurigheid in orde te zijn. Dat was niet zo. Het leek dus op 0-0 uit te draaien, totdat Roord scoorde, met de treffer die eigenlijk letterlijk uit de lucht kwam vallen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden