Jezelf opnieuw leren uitvinden

Eva de Goede was gewend dat alles vanzelf ging, totdat een chronische blessure het hockeyen bemoeilijkte.

Eva de Goede. Beeld Gino van Outheusden
Eva de Goede.Beeld Gino van Outheusden

Na drie rustdagen in de halve finales van de World League hadden de hockeysters ook zaterdag een vrije dag. Het zwakke Italië was een gewillige sparringpartner. Na de 11-0 tegen Frankrijk eindigde Nederland als poulewinnaar met een 9-0- zege op Italië. Die belachelijke uitslagen illustreren de nederige status van het toernooi in Brasschaat. 'Het is niet goed voor het hockey', erkent middenvelder Eva de Goede.

De Nederlandse hockeysters kunnen er niets aan doen dat ze dinsdag in de kwartfinales tegen India evenmin serieuze tegenstand hoeven te verwachten. Bij winst is de regerend olympisch - en wereldkampioen al nagenoeg verzekerd van een ticket voor de Spelen van Rio de Janeiro. 'Wij benaderen duels met Frankrijk en Italië als finales', zegt De Goede.

Geen aanwinst

'We behoren dik te winnen, het lijkt me ook niet leuk voor die landen zelf. De waarde van de Hockey World League is dat we ons kwalificeren voor de Spelen van Rio. Maar als we hier weggaan met een gouden medaille betekent het niks, omdat de finale van de World League pas eind dit jaar wordt gespeeld.'

Zelden verliep een toernooi zo stroperig als in Brasschaat, waar de hockeysters als vanouds zichzelf moeten uitdagen. De nieuwe regel met wedstrijden van 60 minuten in vier kwarten van een kwartier met zuivere speeltijd is ook al geen aanwinst. De Goede: 'Drie rustdagen is bizar, dat hebben we nog nooit meegemaakt. En die speeltijd helpt ook niet.

'Tegen Frankrijk en Italië leek er geen einde aan te komen. Scoor je 11 keer, moet je telkens 40 seconden wachten voor het spel wordt hervat. Na de achtste goal juich je niet zo uitbundig. Dan loop je snel terug naar eigen helft en wil je verder. Bij al die strafcorners moet je ook nog eens zo'n tijd wachten.

Extra trainingen

'We konden teams kapot spelen, omdat we altijd een extra versnelling vonden in de slotfase. Nu krijgen tegenstanders zo veel tijd om te herstellen dat we iets anders moeten verzinnen. Nu moeten we dynamisch zijn, veel wisselen van positie, met andere looplijnen en snelle combinaties door die verdedigingsmuur zien te komen. Dat hebben we tegen Italië goed uitgevoerd.'

Een chronische kwetsuur aan het schaambeen hield de 26-jarige De Goede bijna een jaar aan de kant. 'Het was een fractuur in het schaambeen, door overbelasting van de liezen. Beide kanten waren beschadigd, de linkerkant het meest. De rest van mijn leven zal ik extra, fysieke trainingen moeten blijven doen.'

Al vorig jaar op het WK in Den Haag moest De Goede de pijn verbijten. 'Ik kreeg er anderhalf jaar geleden op het EK in België al last van. Op het WK in 2014 kon ik ermee spelen. Daarna heb ik enkele maanden rust genomen, maar de Champions Trophy in Argentinië kwam achteraf te vroeg.

Wereld van verschil

'Ik had weer last. Hoewel de mri-scan liet zien dat ik op de goede weg was, voelde het niet zo. Ik deed verplicht een stap terug in de revalidatie en kon maanden niet hockeyen. Het is een wereld van verschil met hoe ik me nu voel.'

De Goede kon niets betekenen voor haar club Amsterdam en moest zichzelf bijna opnieuw ontdekken. 'Het begon met acht weken krachttraining bij Fysio Concept in Amsterdam. Het was een streng regime. De therapeuten bij Fysio Concept hebben veel ervaring met voetballers, bij wie blessures aan het schaambeen ook geregeld voorkomen. Het werd mijn tweede huis. Ik heb weer moeten leren sprinten.'

'Takkie'

'Takkie' - als bijtertje op het middenveld werd De Goede vernoemd naar het hondje in de boeken van Annie M.G Schmidt - keerde sneller terug dan verwacht. Toch zien we in Brasschaat slechts flarden van haar befaamde cirkelpenetraties. De Goede: 'Aanvankelijk zou ik pas na de zomer aansluiten bij het Nederlandse team, ik hield er rekening mee dat ik ook het EK in Engeland zou missen.

'Ik speel nog wisselvallig. Ik ben trots dat mijn lichaam het nu houdt. Maar ik zoek nog naar mijn ritme. Mijn benen moeten wennen aan het rennen, na al die maanden krachttraining. Het is soms frustrerend dat ik nog niet alles kan laten zien. Waar moet ik lopen? Hoe reageer ik op spelsituaties? Het is niet meer vanzelfsprekend.

Laatste stapje

'Je gaat nadenken, terwijl ik juist op mijn gevoel speel. Eef, dit ben je, zo moet je spelen. Dat intuïtieve aspect wil ik terugvinden. Ik ben dichtbij, het gaat nu om het laatste stapje. Je wilt altijd meer, maar ik moet geduldig zijn.'

Mentaal heeft ze flinke klappen geïncasseerd, zegt De Goede, in het spelershotel in Breda. 'Ik heb een moment gehad dat ik dacht: ik wil niet meer. Ik was mezelf niet tijdens de Champions Trophy in Mendoza. Ik verloor het plezier in het hockey. Het is een naar gevoel dat je lijf niet kan uitvoeren wat het hoofd wil. Ik besloot dat ik sterker moest terugkomen, maar ik ben er nog niet.'

Revalideren is een eenzaam proces, zegt ze. 'Je doet het grotendeels alleen. Teamgenoten die zware blessures hebben gehad, herkennen dat. Ik heb met Naomi van As en Willemijn Bos gesproken over hun herstel na kruisbandoperaties. Het duurde lang voor ik van deze blessure was hersteld. Ik moest diep gaan om mezelf terug te krijgen op dit niveau, maar op het EK hoop ik weer een meerwaarde te zijn voor het Nederlandse team.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden