COLUMNBert Wagendorp

Je zou het niet meteen zeggen, maar de wielersport is heel erg woke

De nieuwe directeur van de BBC, Tim Davie, wil met het rechtstreeks uitzenden van ellenlange cricketmatches zijn verdeelde land weer verenigen. Volgens de Conservatieven is de BBC een links bolwerk vol woke werknemers die zo humorloos zijn, dat ze scènes uit Fawlty Towers schrappen.

Cricket is niet links en ook niet uitdrukkelijk woke, cricket is in het VK van iedereen, zelfs van een groot deel van de immigranten. Die komen vaak uit voormalige Britse koloniën – op de grote groep Polen na. Bij de verspreiding van hun cultuur hebben de overheersers Indiërs, Pakistani en Jamaicanen leren cricketen. Met zoveel succes dat ze regelmatig het loodje leggen in een testmatch tegen de voormalige tot onderdaan gemaakten – je moet tegenwoordig supervoorzichtig zijn met je woordkeuze.

Bij ons is voetbal de grote verbinder.

Ik vroeg me af of wielrennen ook een verbindende activiteit kon zijn in de strijd tegen racisme en discriminatie. Het is deze dagen voortdurend op tv en het is soms net zo saai als cricket. Maar is wielrennen wel woke genoeg? (Voor wie nog niet weet wat woke is: woke betekent dat je alert bent op mogelijke maatschappelijke misstanden zoals racisme en discriminatie en probeert die te vermijden).

De Tour is een mannenbolwerk; de wielrenners zijn mannen, de commentatoren zijn mannen, de meeste journalisten zijn mannen – het lijkt tamelijk hopeloos. Gelukkig zit Rivkah op het Veld elke dag in de studio om Danny Nelissen te ondervragen en presenteert Dione de Graaff de Avondetappe, zij het meestal wel aan een tafel vol blanke mannen.

Het peloton is blanker dan de blanke top der duinen. Ik heb de afgelopen dagen één wielrenner van kleur voorbij zien fietsen. Qua lhbti lijkt het in het wielrennen ook nergens op. Als ze daar willen laten zien hoe tolerant ze zijn, komen ze nog altijd aanzetten met Harrie Jansen, de eerste openlijk homoseksuele prof – hij is inmiddels 73.

Gelukkig is het vrouwenwielrennen in opkomst. Maar de grote ster, Annemiek van Vleuten, wordt dan weer wel ‘de Merckx van het vrouwenwielrennen’ genoemd, bij gebrek aan een vrouwelijke Merckx die haar vooraf is gegaan. Pas wanneer een vrouw de ‘Van Vleuten van het peloton’ wordt genoemd, zijn we waar we willen wezen.

Het wielrennen is ogenschijnlijk niet erg woke.

Maar dat is een vergissing. Sport, en ook het wielrennen, is juist heel erg woke. Profsport is volstrekt kleurenblind en de seksuele geaardheid van een renner zal ze ook een zorg zijn. Ze zetten het talent op een trainer en meten de wattages. Zijn die indrukwekkend, dan ligt er een vet contract klaar. 

Een zwarte wielrenner die keihard op kop buffelt of genadeloos de sprint wint, is binnen de kortste keren een nationale held. Dat heeft het voetbal eerder laten zien. Sport is heerlijk pragmatisch, ook al heeft dat meer met commercie te maken dan met woke zijn; we zullen de subcategorie sportief-woke moeten introduceren: niet discrimineren want dat kost talent, overwinningen en geld.

Profsport is een geweldig voorbeeld: voor iedereen die goed is, staat de deur altijd wagenwijd open.

Wees woke, train als een bezetene en verander de wereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden