Je voeten zijn je geld, zeker voor een marathonloper

De marathon sneller afleggen dan 2 uur en 10 minuten: dat is zondag het streven van Abdi Nageeye en Michel Butter. Kunnen hun voeten hun ambitie bijbenen? Geen Nederlander heeft de magische grens in Rotterdam nog doorbroken.

Abdi Nageeye: 'Op blote voeten lopen is meer iets voor Kenianen. Bij mij doet het alleen maar pijn.'Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Abdi Nageeye

'In Somalië luidt een gezegde: 'Ago Maal'. Het betekent: je voeten zijn je melk. Ofwel: je inkomsten. Als ik straks niet meer loop, hoop ik te profiteren van de bekendheid die ze mij hebben gegeven. Daarom ben ik heel zuinig op mijn voeten. Ze zijn niet alleen mijn inkomsten, ze zijn ook mijn pensioen.

'Ik ben opgegroeid in Nederland, maar geboren in Somalië. Net als veel andere Oost-Afrikanen, heb ik plattere voeten. Aan de voorkant van mijn schoenen heb ik daardoor meer ruimte nodig. Er zijn meerdere trainers geweest die me adviseerden om van maat 41,5 over te stappen naar maat 42, maar dat durf ik niet aan. Ik heb vijf marathons gelopen met 41,5 en dat ging prima. Waarom iets veranderen wat goed is?

'Ik trek mijn veters altijd heel strak aan. Dat je voelt: dit zit stevig om je voeten. Een losse veter tijdens een wedstrijd is echt een nachtmerrie. Het is me één keer overkomen, ik weet het nog precies, tijdens een training. Ik moest meteen lossen, heel vervelend. Daarom: hoe strakker, hoe beter. Het is ook iets mentaals: als het tot een sprint komt hoef ik niet te denken: zitten mijn veters wel goed?

'Ik verzorg mijn voeten goed. Als ik thuis ben, dan leg ik vaak een handdoek op de vloer en probeer die dan met mijn tenen op te pakken. Zo train ik al de spieren in mijn voet. Ik heb ook altijd een golfballetje bij me, daar ga ik op staan om mijn voeten te masseren.

'De ernstigste blessure aan mijn voet heb ik opgelopen in 2013. Heel dom. Ik was op trainingskamp in Ethiopië, ter voorbereiding op mijn debuutmarathon in Amsterdam. Ik had lekker getraind, lag op een matras op de grond wat te rusten toen een onbekende man binnenkwam en mij een massage aanbood. Ik dacht: ach, waarom niet?

'Het potje waar zijn olie in zat, had hij precies in mijn looprichting gezet. Opeens moest ik heel nodig naar de wc. Bam! Zo met mijn rechtervoet er in. Weg Amsterdam! Alles bloedde. Het zag er ook heel eng uit, met al die pezen die openlagen. Onder mijn voet, evenwijdig aan mijn tenen, zit nog altijd een litteken.

'Op blote voeten lopen is meer iets voor Kenianen. Die zijn in armoede opgegroeid en hadden geen geld voor schoenen. Dat is bij mij niet het geval geweest. Ik loop nooit op blote voeten. Ik heb het weleens geprobeerd, maar het deed alleen maar pijn. Na een lange duurloop loop ik meestal wel op blote voeten, maar dan in slippers. Dan kan er wat lucht bij.

Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Abdi Nageeye

Abdi Nageeye (28) is geboren in Somalië. Hij verhuisde op zijn vijfde naar een halfbroer in Den Helder en kwam later bij een gastgezin in het Gelderse Oldebroek terecht. Veel toeschouwers moedigen hem in het Engels aan, omdat ze denken dat hij Afrikaan is. In werkelijkheid kan hij platter 'proaten' dan de meeste van zijn buurtbewoners.

Nageeye liep vijf marathons en debuteerde in 2014 in Enschede met een tijd van 2.11.33. Zijn snelste marathon liep hij twee jaar terug in Amsterdam: 2.10.24. Afgelopen zomer vertegenwoordigde hij Nederland op de Olympische marathon in Rio en eindigde als elfde.

'De grond aaien, dat is de perfecte landing. Als ik loop, denk ik dat ik het goed doe. Korte passen, knieheffen en op je voorvoet landen. Tak-tak-tak. Maar dan zie ik foto's terug in de krant en zie ik mezelf op mijn hak landen. Het doet bijna pijn aan mijn ogen. Ik snap niet hoe dat kan.

'Na Rotterdam zijn mijn voeten opgezwollen en zitten ze vol blaren, dat weet ik nu al. Maar ik ga ze niet doorprikken. Ze gaan vanzelf wel weg. Na afloop wil ik graag uit, met vrienden naar het café. Dat is heel pijnlijk. Dansen kan ik niet, en al te lang staan zal ook niet lukken.

'Weet je, ik geef alles voor mijn sport, maar ik wil ik ook genieten van het leven. In mijn hoofd hoor ik vaak een stemmetje: Abdi, je leeft maar één keer.

'Ja, deze voeten kunnen onder de 2.10 lopen. Absoluut. Ik ben in Ethiopië op trainingskamp geweest en daar heb ik mezelf verbeterd. In Amsterdam koerste ik twee jaar terug al af op 2.10. Rond de 36 kilometer zat ik zelfs op een eindtijd van 2.09.45. Maar de laatste drie kilometer heb ik veel tijd verloren. En ik ben veel te langzaam gestart. Ik heb wel acht keer mijn haas moeten aansporen om sneller te gaan. In Rotterdam wil ik harder openen. Dat scheelt zo dertig seconden. Stuk ga je toch.'

Michel Butter

'Vind ik ze mooi, mijn voeten? Nou ja, ik vind ze in elk geval niet lelijk. Ze wijken niet af, ze hebben geen rare uitsteeksels. Het zijn normale, strakke voeten.

'Aan de onderkant van mijn linkervoet voel ik een hard bultje, vlakbij mijn kleine teen, alsof het eelt daar heel hard is. Waarschijnlijk een likdoorn. 'Ga nou naar de pedicure', zegt mijn vriendin. Ze heeft gelijk, maar dan wel na de marathon. Ik wil niet dat iemand aan mijn voeten gaat zitten rommelen voor Rotterdam.

'Je kunt als marathonloper niet zonder je voeten. In die zin zijn ze heel belangrijk. Maar goed, je kunt ook niet zonder je benen. En zonder armen wordt het ook lastig, denk ik. Ik heb lange tijd last gehad van een stressfractuur in mijn heup. Toen kon ik niet eens fietsen. Dan kun je nog beter een voetblessure hebben, dan kun je tenminste nog fietsen.

Ik gebruik altijd twee paar schoenen voor trainingen. 's Ochtends het ene, 's middags het andere. Ik heb er geen wetenschappelijk bewijs voor, maar zodra een lichaamsdeel te vaak dezelfde prikkels krijgt, komt het naar mijn mening in z'n comfortzone. Elke training dezelfde schoenen maakt je voeten lui.

'Duurlopen doe ik met de New Balance 880. De hardheid van die schoen is fijn. Het zorgt voor een goede reactiviteit, waardoor je niet snel stijve voeten krijgt. En ze zitten comfortabel. Niet te wijd, niet te smal. Als ik 200 kilometer per week maak, loop ik minimaal 130 kilometer op die schoenen.

'De marathon loop ik op de New Balance 1400. Een lichte schoen, maar toch nog met genoeg body. Ga ik voor een nog lichtere schoen, dan heb ik te weinig steun. Een gevoelskwestie. Met sokken hetzelfde verhaal. Veel lopers hebben lage sokken, zodat het lijkt of je op blote voeten loopt, dat vinden ze mooi. Bij mij moeten ze tot mijn enkel lopen. Ik wil het gevoel hebben dat er iets om mijn achillespees heen zit.

Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Michel Butter

Michel Butter (31) is samen met nationaal recordhouder Kamiel Maase (2.08.21) en Gerard Nijboer (2.09.01) de enige Nederlander die de marathon ooit onder de 2.10 wist te lopen. Butter deed dat in 2012 tijdens de marathon van Amsterdam: 2.09.58.

Een ernstige heupblessure wierp hem daarna ver terug. Twee jaar geleden kwam Butter acht seconden tekort (2.11.08) om zich te kwalificeren voor de olympische marathon in Rio. Hardloopfans startten, tevergeefs, de petitie 'Butter moet naar Rio'. Voor het eerst sinds die deceptie komt hij weer uit op de marathon.

Michel Butter: 'Mijn sokken moeten tot mijn enkel lopen. Ik wil voelen dat er iets om mijn achillespees zit.'Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

'Toen ik van Nike overstapte naar New Balance, ben ik niet eerst schoenen bij ze gaan passen. Als ik heel moeilijke voeten had gehad, was dat misschien belangrijk geweest, maar nu wilde ik vooral een goed gevoel krijgen bij hun verhaal. New Balance wilde via topatleten meer bekendheid krijgen. In het begin was ik niet laaiend enthousiast over hun schoenen, maar in een paar jaar tijd hebben ze een enorme inhaalslag gemaakt. Ze staan nu op minimaal hetzelfde niveau als Adidas en Nike.

'De marathon loop ik op nieuwe schoenen, maar wel met een oud paar zooltjes. Op nieuw materiaal gaat je voet glijden. In 2015 in Rotterdam was ik vergeten die oude zooltjes in mijn schoenen te doen. Na 12 kilometer voelde ik mijn voeten warm worden. Shit, flitste er door mijn hoofd, die zooltjes. Na 30 kilometer was ik dat gevoel kwijt. Kennelijk waren mijn voeten er toen aan gewend. Ik ben er wel even mee bezig geweest. Zo van: hoe kon ik zo stom zijn om ze te vergeten? Maar zoals met alle pijn tijdens de marathon het geval is: daar moet je mee dealen. Pijn doet het toch. Daar konden warme voeten ook nog wel bij.

'Wat mijn voeten me hebben gebracht? Ik vind het te kort door de bocht om alleen mijn voeten te noemen. De marathon gaat verder dan je lichaam. Je moet mentaal sterk zijn. Ik geloof er heel erg in dat ik weet hoe ik goed kan presteren. Daarom heb ik voor dit gesprek het alarm ingesteld op mijn telefoon, zodat ik zeker weet dat het niet langer duurt dan het afgesproken uur. Ik heb een drukke agenda. Vanmiddag heb ik nog een fotoshoot. Tussendoor wil slapen en eten. Zonder er neurotisch over te doen, ik doe niet veel concessies. Anders verdwijnt de focus. Als je ergens goed in wilt worden, moet je daar maar leven. Duidelijke keuzes maken. Dat spelletje beheers ik als geen ander.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden