'Je mag nooit je gemoedstoestand verraden'

Na het vertrek van Laura Robben is MARLIE MENTEN (23) de nieuwe eerste doelvrouw van het Nederlands handbalteam en van Van Riet/Nieuwegein, de club die het nationale team gelegenheid geeft Europees te acteren....

'Hé TOPPER', zegt Marlie Menten tegen Jokelyn Tienstra als die trots haar weg langs tv-camera en radiomicrofoon heeft afgelegd. De tweede keepster heeft in de tweede helft van de Europese halve finale tegen Cercle Nimes een aantal weergaloze 'stops' getoond.

Het stemt Menten, de nieuwe eerste keepster van het Nederlands handbalteam, en van club Nieuwegein, tot tevredenheid. Zij ziet de verrichting van Tienstra bij de 24-21 zege niet als concurrentie, maar als ondersteuning. 'Wij twee opereren als team. We geven elkaar aanwijzingen.

'Op de bank zie je nu eenmaal meer dan in het veld. Jokelyn vertelt me veel, maar toen ze er tien minuten na rust zelf in kwam en meteen die strafworp hield, toen was het goed dat ze erin bleef. Zoiets kan een impuls zijn. Daarom koos Bouwer voor Jokelyn en het pakte goed uit.'

De dankbare rol van de oogverblindende wissel heeft Marlie Menten achter zich gelaten. Na het Europees kampioenschap in eigen land werd veterane Laura Robben -per 1 januari- bedankt voor haar vele diensten en werd Menten na zeventig interlands eindelijk 'eerste vrouw'.

Het werd tijd, maar het was zeker niet aan de late kant. 'Het was goed dat in die eerste periode van het Oranjeplan Laura Robben erbij was. Ik was er nog niet aan toe het team te leiden. Ik heb op het EK veel ervaring opgedaan. Ik heb ongeveer de helft van de speeltijd gekregen, dat was meer dan verwacht. Laura was de nummer één, zij moest het doen. Ik niet, van mijn kant kon het alleen maar meevallen.'

Nu de Limburgse boerendochter haar belofte aan het inlossen is en de ware nummer één is geworden, valt het op dat zij met rugnummer drie in het veld staat. Het is bijgeloof. 'Nooit zal ik met nummer één spelen. Ook vroeger bij mijn clubs, Sittardia/DVO, SVM, V & L en E & O, al niet. Ik nam dan twaalf of zestien, de andere keepernummers. Nu mag je elk nummer nemen en draag ik drie.'

Marlie Menten heeft -bekend verschijnsel bij keepers- meer tics die haar zelfvertrouwen moeten schragen. 'Ik heb de gewoonte de linkerpijp van mijn broek op te trekken.' Zaterdag kon dat niet. Ze wijst naar de broekspijp. 'Te krap, het gaat niet.'

Aan een korte broek, wel vertoond in mannenhandbal, denkt ze niet. 'Ach, nee. De broek moet lang zijn. Dan lijk je groter.' De trui is blauw. 'Geel is me te fel. Bovendien moet de trui slobberen. Dan is het doel voller.'

Het liefst zou ze er donker en dreigend uitzien. Menten, aankomend fysiotherapeute, is echter blond en heeft met haar blozende wangen weinig afschrikwekkends. Een spoeling gaat haar te ver. 'Maar ik heb wel mijn wedstrijdcoupe. Altijd draai ik voor wedstrijden mijn haar op twee bolletjes. Dat hoort. Op training draag ik het altijd anders.'

Ze heeft veel geleerd van Jacques Josten, provinciegenoot en de beste handbaldoelman die Nederland ooit kende. Zoals ze nu ook technisch wordt bijgestaan door Anatoli Galouza, een Wit-Rus die in Emmen en Minsk grote naam opbouwde tussen de palen.

Menten heeft van Josten een eigen methode van concentratie overgenomen. 'Voor de wedstrijd ga ik een op een rustig plekje staan of stretchen en dan kies ik voor een puntje op de vloer. Daarmee bouw ik mijn concentratie op. Voorheen liet ik me in de rust wel inschieten, maar dan hield ik vervolgens geen bal tegen.'

Zo laat ze in de rust ook het praatje van haar coach schieten. Het is te afleidend en ze heeft nu eenmaal tijd nodig om opnieuw te focussen. 'Ik heb die concentratietechniek nodig. Zoals Josten me ook heeft afgeleerd de kop te laten hangen. Je mag nooit je gemoedstoestand verraden.'

Het meest, zegt Menten gevormd te zijn door tegenslagen. 'Negatieve ervaringen maken je sterker dan positieve. Ik scheurde op mijn zeventiende een kruisband van de linkerknie. Ik kwam bij E & O toen ons Oranjeplan bekend werd en je weet hoe coach Harrie Weerman daarover dacht. Het was een rotjaar, maar ik ben er steeds veel sterker uitgekomen.

'Het EK in eigen land was ook een hele ervaring. We werden dagelijks afgerekend, de grond in geschreven. Dat hoort bij topsport. Sommigen zijn er letterlijk ziek van geworden. We hebben ons weer bij elkaar weten te rapen en ons toch geplaatst voor het WK.'

Een historisch feit zou ook zijn als de finale van een Europees bekertoernooi wordt gehaald. Sinds Mora Swift in 1976 slaagde daar geen Nederlandse ploeg in. De geringe marge van drie treffers doet Menten niet twijfelen aan de afloop in Nimes. 'We zijn sterker geworden en dat blijkt zeker in uitwedstrijden. We willen die City Cup winnen, want dan mogen we in september om de Super Cup spelen. Al weer een ervaring die ik niet graag zou missen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden