'Je kunt nog best leren surfen op je veertigste, maar dan wel graag met wat luxe'

Je hoeft niet jong, snel en wild te zijn om toe te treden tot de surfwereld. Smaakvolle boetiekhotels bieden blotevoetenluxe voor gasten die alsnog willen instappen.

Voor de kust van Taghazout, Marokko. Beeld Marcel Wogram

'Surfen is geen sport, het is een levenspad', mompelen ervaren surfers graag rond hun illegale kampvuur op het strand. Mijn pad was het niet. Natuurlijk bewonderde ik als tiener de foto's uit Hawaii van blonde goden die koeltjes uit een glinsterende blauwe tunnel opduiken, en dagdroomde ik over sportieve meisjes die met mij in een Volkswagenbusje langs de oceaan wilden kamperen. Het kwam er alleen niet van.

Tot ik een half leven later een verhaal in The Financial Times lees over een nieuw hotel in Marokko waar veertigers en vijftigers hun dag beginnen met yoga op het dak, gevolgd door gedegen lessen in de populairste lifestylesport ter wereld en eindigend met een schoudermassage in de spa na al dat peddelen in de branding. Een lifestyle die ik graag alsnog overneem. En dus boek ik een kamer met oceaanzicht in boetiekhotel Amouage in Taghazout, een rommelig kustplaatsje niet ver van Agadir.

Reisinspiratie nodig?

Volg Volkskrant Reizen op Facebook of bekijk onze reizenpagina.

Witschuimend water

'O nee, een journalist!', roept een Zweedse dertiger die zijn wetsuit afspuit naast de ingang van het hotel. 'Ik wil niet dat je over dit hotel schrijft, dadelijk weet iedereen het!' Altijd een goed teken, als vakantiegangers mij smeken een locatie te verzwijgen. Maar ja, ik word betaald om bijzondere plekken te vinden. Het verhaal van de Zweed lijkt op dat van alle gasten: te oud om nog met tieners in een surfkamp te zitten, en al te lang aan het werk om genoegen te nemen met versleten stapelbedden en een pan spaghetti. 'Op een gegeven moment heb je behoefte aan meer luxe.'

Mijn entree in de surfwereld begint op een yogamatje met uitzicht op zee. 'Leg je hand op je hart', fluistert een fitte dame uit Zwitserland. 'Voel je hart. Erken je hartslag. Oordeel niet.' Surfen is ook een spirituele activiteit. Sommige surfers trekken veel aandacht door spectaculaire bochten te maken op enorme golven, een enkeling is soulsurfer: zwijgzame types die eenzaam de oceaan op peddelen om daar geheel in tune met woeste natuurkrachten losjes op hun board te staan. Ik wil soulsurfer worden. De yogajuf laat ons chaturanga's doen (de lage plank) en omhoog kijkende honden. Goed voor onze buikspieren.

Devil's Rock blijkt een breed strand vijf kilometer verderop, waar hotelketens als Hilton en Fairmont vijfsterrenresorts aan het bouwen zijn. We kijken naar een lange, groene golf van een halve meter hoog die breekt naast een grote rots in zee en uiteindelijk uitdooft op het strand. 'Ga recht op je board liggen, plaats je handen onder je schouders en richt je bovenlichaam op', instrueert surfgids Saïd, terwijl hij het voordoet op het strand. 'En dan staan! - hij neemt de surfhouding aan - wel midden op je board hè, anders val je om.' Hij neemt twee Belgische meisjes de zee in en geeft hen in borsthoog water een duwtje op het juiste moment. Ze krabbelen op, blijven soms joelend staan, maar vaker verdwijnen ze in het witschuimende water.

Terras en zwembad van het Amouage Surf Hotel. Beeld Marcel Wogram

Brandende schouders

'Jij gaat door naar de groene golf', zegt Saïd, een veertiger met een dikke laag witte zinkzalf op zijn gezicht ter bescherming tegen de zon. Hij weet dat ik al eens gesurft heb, een ochtendje hier en daar, en knikt richting de rots waar de oceaandeining voor het eerst ondiep water raakt en steil de hoogte inschiet. Ik peddel tegen de stroom in, incasseer flinke golven op mijn kop en wordt telkens terug gezogen door passerend water. 'Omvaren! Kijk naar de rest van de surfers', roept Saïd. Die volgen, zie ik nu, de geul waardoor al dat water terugstroomt naar zee.

Uitgeput bereik ik het startpunt. Mijn schouders branden van het peddelen.

Ik ga zitten op mijn grote beginnersboard en kijk naar de andere surfers. Marokkaanse jongens zonder een grammetje vet, breedgeschouderde meisjes met lang glanzend haar. Eén van hen begint te peddelen, ze springt op haar snelle board en maakt meteen een scherpe bocht naar rechts. Recht mijn kant op. Leuk zeg, meisjes die surfen in een islamitisch land, denk ik nog, totdat ze naast mij crasht in de golf. Haar ogen schieten vuur en haar kin en handpalm maken een gebaar van: wat doe jij hier?! Concurrentie hoort bij surfen, leer ik, surfers houden graag een golf voor zichzelf.

Veel vakantiegangers zijn tevreden met een boek aan de zwembadrand, wellicht een korte wandeling naar een dorpscafé, maar zelf geloof ik heilig in een actieve vakantie. Bij voorkeur een waarin ik wat nieuws leer, zodat een week langer lijkt te duren. Meer gasten in het Amouage denken er zo over: 'Als je bezig bent, vergeet je gewoon alles', zegt een 30-jarige accountant uit Amstelveen. 'Ik word graag uitgedaagd', zegt een vijftiger uit New Jersey. Want wie in de branding op een board ligt, en angstig opkijkt naar een grote groene golf, vergeet vanzelf zijn to-dolijst op kantoor.

Om mysterieuze redenen ordent de oceaan golven in sets van zes of zeven. Ik wacht een setje af, draai me aarzelend om en begin te peddelen, terwijl een muur van water op me afkomt. Ik draai mijn nek, een halve meter water klinkt als niet veel; totdat je in het water ligt. Het board versnelt, de neus gaat naar beneden, ik richt mijn bovenlichaam op en sta snel op. Ik surf! Saïd had geadviseerd: sta ontspannen rechtop, kijk naar de horizon, draai met je bovenlichaam als je een bocht wilt maken. En dat werkt - soms.

Surfcliché, maar hier doe je het ook voor. Beeld Marcel Wogram

Strompelend het strand op

Laat ik eerlijk zijn: surfen is moeilijker dan gedacht. Twee van de tien golven weet ik zelfstandig te pakken. Soms ben ik te vroeg, vaak te laat. Het lukt een bocht te maken en evenwijdig aan het strand te surfen, maar soms lig ik bijna stil (de bodem is daar dieper) en zink ik. Ik maak meters, maar denk meteen: dat moet ik allemaal weer terugpeddelen. Surfen lijkt op snowboarden, maar dan zonder lift op een berg die beweegt. Als een schipbreukeling strompel ik weer het strand op.

Daar is de sfeer opgetogen. 'We hebben gesurft!", jubelen mijn groepsgenoten uit België. Slimme zet van surfinstructeurs: geef beginners een duwtje in de uitlopers van de golven, zodat ze niet hoeven te peddelen, niet over timing hoeven na te denken, maar alleen maar joelend hoeven op te staan alsof ze pretparkritje maken. Saïd: 'Sommige gasten willen meteen een grote golf proberen. Die durven daarna niet meer de zee in.' De surfpakken gaan uit en de zonnebrandcrème en lunchpakketten komen tevoorschijn. Quinoasalade, Marokkaans brood met hummus en gegrilde groente; het Amouage doet niet aan voorverpakte sandwiches. Een slapende zwerfhond heeft het plekje onder mijn parasol ingepikt en weigert op te staan.

Het dorp Taghazout. Beeld Marcel Wogram

Blotevoetenluxe

Op de binnenplaats van het Amouage nestelen vermoeide gasten zich rond de infinity pool of doen een middagdutje op een berberkleedje. Blotevoetenluxe noemen ontwerpers de hoteltrend die je ook tegenkomt op Ibiza, Costa Rica of Long Island. Vissersdorp Taghazout hangt aan elkaar van krakkemikkige appartementengebouwen, maar het nieuwe Amouage - beton, hout en glas - staat er strak bij. 'Dat was eerst niet het plan', zegt mede-eigenaar Ollie Boswell. De 40-jarige Brit bouwt al vijftien jaar aan zijn surfimperium Surf Maroc - hostel, appartementen, restaurant, surfshop - maar ditmaal overtuigde een architect hem eens wat smaakvollers neer te zetten.

Ollie ziet er best wel uit als een soulsurfer: strandslippers, verschoten short, gescheurd T-shirt en een zonnebril permanent op zijn krullenbol. 'Hier komen dertigers en veertigers die wel willen surfen, maar niet in een bende willen verblijven. Ze willen comfort, maar geen overdreven luxe.' Twintig kamers is volgens hem nog net niet te veel om een gemeenschappelijke vibe in de weg te staan: de gasten eten samen aan gemeenschappelijke tafels (gekarameliseerde pompoen, rode bieten met sinaasappel, couscous met lam) en checken op een lijst naast de bar met wie ze de volgende dag gaan surfen.

In een café aan het enige plein van Taghazout drinken oude mannetjes thee uit kleine glaasjes. 'De eerste surfers kwamen hier in de jaren zeventig', zegt de 65-jarige Ahmed Rami. 'Die zagen eruit als wij, net Marokkanen, alleen rookte ze heel veel marihuana.' Rami verdiende zijn geld als visser, zoals iedereen in Taghazout. Een oude vriend laat een zwart-wit filmpje zien op zijn smartphone. 'Kijk, we roeiden door de branding en sleepten daarna met z'n allen een groot net het strand op.' Breed lachend rapen dorpelingen in het filmpje uit 1948 enorme tonijnen op. 'Onze kinderen werken nu liever in een surfshop. En dat is niet erg, de vis is toch verdwenen en hun leven is makkelijker dan dat van ons.'

Surfen is ook een spirituele activiteit. Beeld Marcel Wogram
Het dinerbuffet op z'n Marokkaans. Beeld Marcel Wogram

Smaakvol kamp

We rijden noordwaarts met een stapel surfboards op het dak en berbermuziek op de radio. We voelen ons, op dag twee, nou ja, echt wel surfers. De golven zijn beter bij het vissersplaatsje Imsouane en het decor ook. Mannen in oliepakken trekken hun blauwe bootjes aan wal, handelaren sjouwen met bakken ijs, koks grillen sardines in wolken rook en surfers stappen met hun slippers over vissenkoppen en een dode babyhaai. Saïd doet voor hoe ik makkelijker door de branding kom. 'Laat de golf tussen je lichaam en je board spoelen, kijk zo, en draai snel onder je board als een golf op je kop breekt.' Opnieuw surf ik groene golven en spoel ik weer uitgeput aan.

De volgende dag ben ik ziek. Overgeven, koude rillingen. Volgens de eigenaar kan dat met de riolering te maken hebben die loost op zee. 'Ze bouwen nu eindelijk een nieuwe riolering.' Half Taghazout ligt inderdaad open. Ik sleep me naar yogales, doe een dutje op mijn terras en laat mij 's middags scrubben in de hamam door een struise dame uit Agadir, gevolgd door een stevige berbermassage met arganolie. Dat helpt. Ook tegen de spierpijn in mijn schouders.

Op een sofa luister ik naar Toearegmuziek. Als de eerste surfers binnendruppelen en de ober muntthee en Marokkaanse cake rondbrengt, voel ik toch iets van een groepsgevoel. Daar zijn mijn Vlaamse medesurfers, die vandaag geen duwtje meer hebben gekregen, daar is de Zweedse familie die het hotel geheim wil houden, het stel uit Amstelveen en de dame uit Bern die haar baan als financial controller komt vergeten. We surfen samen, mediteren samen, eten samen; het is echt een kamp, maar een smaakvol kamp.

Surf Maroc biedt zeven nachten in het Amouage Hotel, inclusief eten, yoga, dagelijkse surflessen en een transfer naar de luchthaven voor euro 1.000. Een chartervlucht naar Agadir kost tussen de euro 65 en euro 350. surfmaroc.com

Volkskrant Reizen:
Raak geïnspireerd en maak uw reizen nog bijzonderder met de onafhankelijke reisverhalen en originele tips van de Volkskrant reisredactie. Bekijk onze reispagina of zoek een bestemming op de kaart: Inzetje rechts: Reisinspiratie nodig? Volg Volkskrant Reizen op Facebook of bekijk onze reizenpagina.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden