Jaspers verovert als eerste Nederlander wereldbeker driebanden Eeuwige zoektocht naar perfectie beloond

Zestien jaar na Rini van Bracht heeft Nederland weer een driebander die zich de beste van de wereld mag noemen, Dick Jaspers....

DE EERSTE negen dagen van 1998 zal Dick Jaspers niet licht vergeten. Dinsdagavond om half zeven werd hij voor de tweede keer vader, vrijdagavond om even over half twaalf veroverde hij door het verlies van de Belg Caudron tegen Forthomme voor de eerste maal de wereldbeker, de belangrijkste titel bij de driebanders. Dat Jaspers een dag later in de kwartfinale werd uitgeschakeld door de Amerikaan Sang Lee was jammer, maar deerde hem niet meer.

De geboorte van dochter Annet had hij voor geen goud willen missen. Op 16 oktober 1996 was Jaspers ook bij z'n vrouw Andrea toen zoon René het levenslicht zag. Dat gebeurde middenin het vorige seizoen. Het kostte de full-prof veel moeite de draad weer op te pakken, ook al eindigde hij achter Blomdahl nog als nummer twee in het WB-eindklassement.

De gezinsuitbreiding was nu beter gepland, ruim drie weken na het vierde en laatste toernooi in Taegu. Maar dat veranderde toen Zuid-Korea door een diepe economische crisis werd getroffen en de organisatie moest teruggeven. Barendrecht, de stad waar al een paar jaar het open NK plaats had, sprong in en redde de wereldbekercyclus.

Jaspers ging met fikse tegenzin akkoord. Het algemeen belang van 'dat mooie spelletje' ging voor, dat besefte hij donders goed. Maar de komst van de nieuwe baby zou nu ongeveer samenvallen met het toernooi in Het Kruispunt. En dat terwijl hij er zo goed voor stond, na de tweede plaats in Oosterhout achter Caudron en de zeges in Antalya en Antwerpen.

Teleurgesteld was hij, kwaad niet. Want kwaad wordt hij bijna nooit. Daarvoor is hij te beleefd, te verlegen misschien ook. Ontstemd was hij ook toen hij min of meer werd gepasseerd voor het WK in Grubbenvorst, het eerste toernooi van de amateur-wereldbond waaraan (vier) profs mochten meedoen. Gepikeerd toonde hij zich daarover, maar boos werd hij niet.

De frêle Jaspers valt niet graag op (toen hij een paar jaar geleden een bril ging dragen, had hij het maar knap moeilijk met alle vragen daarover), maar dwingt door zijn optreden én door zijn prestaties op de blauwe lakens bij alle collega's respect af. Zijn zachte stem past precies bij hem. Net als de West-Brabantse tongval, te horen in woorden als speulen en een bietje. Zou het snorretje dat zijn bovenlip siert daarom ook altijd zo bescheiden zijn gebleven?

Om Jaspers de laatste belangrijke klus zonder privéproblemen te laten klaren, werd besloten de natuur een handje te helpen. Een dochter rijker en een kopzorg minder, en toch ging het vrijdagmiddag toch bijna mis tegen de Franse nobody Roux. Jaspers won, maar was na afloop zijn emoties niet meer de baas. Het leidde tot de eerste huilbui van een topsporter in het nieuwe jaar.

Sommigen vroegen zich af of je na zo'n moeizame overwinning op een qualifier wel recht hebt op de wereldtitel. Natuurlijk wel, want Jaspers was over het gehele seizoen de meest constante speler. En de voornaamste concurrenten, Blomdahl en Caudron, maakten elk ten minste één forse misstap. Blomdahl tegen Galla in Oosterhout, Caudron tegen Forthomme in Barendrecht.

De verdiensten over vorig jaar zeggen in zo'n geval ook iets. Het Engelstalige driebandenblad World Report becijferde onlangs dat Jaspers in 1997 61.382 dollar mocht laten bijschrijven op zijn rekening, tegen Blomdahl 44.372 en Caudron 36.045. Bovendien staat Jaspers nu eerste op de wereldranglijst, net boven Blomdahl.

De ware driebandenliefhebber zal zijn schouders ophalen voor deze noteringen. Die wil spektakel zien, oplossingen voorgeschoteld krijgen die hij niet voor mogelijk had gehouden. Hij komt bij spelers als Blomdahl, Caudron en Sayginer aan zijn trekken, en af en toe zelfs nog bij Raymond Ceulemans, toch 28 jaar ouder dan Jaspers.

De kersverse wereldbekerhouder is zich bewust van de kritiek op zijn soms trage spel. Hij weet dat hij een sponsor vertegenwoordigt en dat de toeschouwers moeten betalen om van hem te kunnen genieten. Bewust is hij daarom de laatste jaren wat sneller gaan spelen.

Maar in zijn eeuwige zoektocht naar perfectie loopt Jaspers liever een keer extra rond het biljart en neemt hij wat langer de tijd voor de afstoot. Want het gaat er altijd om een carambole te maken en de positie te verwerven voor een serie. Of om eventueel carotte te spelen, en zo de tegenstander in het nauw te brengen.

Om nog meer ervaring op te doen is hij behalve in de Nederlandse competitie, bij Horecabon, sinds dit seizoen ook in België actief, bij Holland Casino. 'Veel spelen betekent veel winnen. En dat brengt me in topvorm.'

Voor en tijdens belangrijke wedstrijden tintelt z'n bloed. Dat gebeurt ook als hij naar symfonische popmuziek luistert (vooral Emerson, Lake and Palmer) of als hij naar tennis kijkt (liefst Lendl). Hij kan uren trainen op zijn eigen tafel, hij rookt niet, alcohol is taboe. Je hoort hem denken: ik ben met m'n vak bezig, en dat doe ik serieus.

Toen Caudron vrijdagavond laat werd uitgeschakeld, was Jaspers hoog op de tribune de aandachtigste toeschouwer. Na het vijftiende punt van Forthomme gingen de armen van Jaspers even omhoog. Maar toen iemand hem wat later vroeg of hij nu feest ging vieren, was het antwoord kort. 'Nee hoor, niets daarvan, ik moet zaterdag toch ook nog een bietje speulen.'

Ab Schreijnders

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden