Interview Jackie Groenen (deel 2)

Jackie Groenen over haar voetbalcarrière in Duitsland: ‘De eerste maanden waren een hel’

Jackie Groenen (24) is een van de dragende spelers van de Nederlandse vrouwenploeg, vanaf 7 juni deelnemer aan het WK in Frankrijk. In een serie praat ze over aspecten van haar bestaan als voetbalprof. In deel 2: roem en verdiensten.

Jackie Groenen tijdens de training voor een oefenwedstrijd tegen Mexico. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Als de voetballende man bij wijze van spreken drie goede duels speelt, is hij beroemd. Als hij daarop drie keer faalt, is hij weer verguisd. Hoe is dat met de voetballende vrouw, de Europees kampioen van 2017? ‘Het is drukker geworden met randzaken’, zegt Jackie Groenen. ‘Maar ik kan niet zeggen dat mijn leven totaal is veranderd. Ik heb alleen meer te doen en moet mijn tijd indelen. Ik merkte dat ik daar niet goed in was, dus ben ik blij dat ik nu een management heb.’ Ze staat onder contract bij Players United van Guido Albers.

Jackie Groenen had in Duitsland al een naam toen ze relatief kort vóór het gewonnen EK bij de nationale selectie kwam. Ze voetbalde al als 15-jarige in de hoogste klasse van Duitsland. Ze was een wedstrijd wezen kijken bij Essen. ‘Ik onderzocht wat ik wilde. In Nederland tot mijn 19de bij de jongens voetballen leek me het beste.’ De eredivisie voor vrouwen was net opgericht. Ter oriëntatie bezocht ze met haar vader een duel van Essen, topclub in Duitsland. ‘Bij die wedstrijd waren duizenden toeschouwers. Mijn vader zei: ‘Ik denk dat jij hier wel mee kan.’ Ik zeg: nee pap.’

Ze liepen naar de trainer en Groenen vroeg of ze bij Essen mocht voetballen. ‘Terwijl ik nog kleiner was dan de kleinste spelers. Ik had niks. Geen spieren. Niks.’ De trainer van Essen begon te lachen. Ze gaf haar telefoonnummer en zei dat ze drie dagen bleef. Ze mocht een keer komen trainen. De dag erop deed ze mee in een oefenwedstrijd en tekende ze een contract voor drie seizoenen.

‘Ik heb een hoop gezeik gehad. De eerste maanden waren een hel. Ik sprak geen woord Duits. Essen stond op een degradatieplek en wilde iets forceren. In die oefenwedstrijd speelden we met het tweede tegen het eerste. We stonden bij rust met 2-0 voor. Na rust deed ik bij het eerste mee. De speelsters kregen nogal op hun flikker. Zo van: dat meisje is 15. Wat is er met jullie aan de hand? Zo kwam ik binnen. Op nummer tien speelde een vrouw van 36, die al 20 jaar in dat elftal speelde. De vedette. Die moest naar zes, ik mocht naar tien. 

‘Zij heeft van die eerste maanden een hel gemaakt. Dan kwam ik de kleedkamer in, zei ik hallo en antwoordde op een paar meiden na niemand. Dat was onderling overlegd. Ik werd geregeld echt onderuit geschopt, ook als de bal niet in de buurt was. Ik weet nog dat ik elke keer heel hard huilde als mijn vader en ik terugreden. Huilen was niet oké bij mijn vader. Hij zei: schop maar terug.’

Volwassen

Ze speelde zich in het elftal, Essen ging punten halen, handhaafde zich en Groenen vertrok naar Duisburg, toentertijd een grotere club. ‘Ik ben heel snel volwassen geworden.’ En nu is ze een toonaangevende international, clubvoetballer bij Frankfurt met een zaakwaarnemer die af en toe tempert. ‘Ik zei te veel ja op alles.’ 

Ze vindt het leuk om mensen te leren kennen, om fotoshoots te doen, om te praten over voetbal. Maar het kostte te veel energie. ‘Verder heb ik niet het idee dat ik een ander ben dan tijdens het EK, of dan vier jaar geleden. Ik ben al prof sinds mijn 15de. Sindsdien is voetbal het enige wat ik doe, met school erbij dan. Ja, daar kan ik goed van leven.’

Ze heeft een inkomentje als international en ze verdient geld bij haar club. Zo’n door sommigen voorgestelde gelijke verdeling van premies tussen mannen en vrouwen onder internationals? Ze vindt het moeilijk daarover een mening te vormen. ‘Mijn gedachte is dat je moet verdienen wat je oplevert. Ik vind het daarom normaal dat een speelster bij Frankfurt minder verdient dan een mannelijke prof. Ik verkoop ook niet zoveel shirtjes als Ronaldo. Ik kan prima leven en drie keer per week uit eten, als ik dat wil.’

Ze kijkt wat ze aardig vindt om te doen. Puma is een sponsor. Ze deed wat voor Campina. Ze neemt vlogs op. Ze heeft een Lancia van zichzelf. Ze heeft ook nog hetzelfde contract bij Frankfurt als voor het EK. Het is niet opengebroken. ‘Haha, nee. Ik heb destijds een contract getekend.’ 

De eigenaar wilde dat ze bleef na het EK, toen ze menig aanbieding kreeg en ook wel wilde vertrekken. Het kwam niet tot een transfer. ‘Maar het is niet erg om hier te zijn. Ik heb veel te danken aan Frankfurt. Toen ik kwam, was ik de enige in de selectie die nog nooit een interland had gespeeld.’

Topjaren

Eigenaar Siegfried Dietrich is een zakenman. Hij richtte de club op. ‘Hij is denk ik een van de eersten, een van de enigen misschien ook, die rijk is geworden van vrouwenvoetbal.’ De club trekt gemiddeld rond de duizend toeschouwers. In betere tijden was dat twee- tot drieduizend. Na twee topjaren gingen speelsters weg en Dietrich wilde bouwen met jeugd. ‘Hij heeft een beetje onderschat dat je ook ervaring nodig hebt. Daarover hebben wij veel discussies gevoerd.’

Maar ze is gelukkig in Königstein. Na het EK werd ze gehuldigd, met een plek in het ereboek van het dorp Kelkheim. Ze woont alleen. ‘Ik woon hier nu vier jaar. Ik ken iedereen en ik loop overal in mijn eentje naar binnen.’ Ze zit op gitaarles, om zich verder te ontwikkelen. Het is flink oefenen op Leonard Cohen.

Haar contract loopt af. Na het WK zal ze bij een andere club voetballen. ‘Het besluit over mijn nieuwe club zal een familiebeslissing zijn, want ik ben echt een familiemens. Amerika zou echt een lastige keuze zijn. Maar voor elke optie hebben mijn ouders een idee hoe dat op te lossen, zodat ze toch kunnen komen kijken. Dat is helemaal geregeld.’

Lees hier aflevering 1 over passie: ‘Van een geslaagde steekbal kan ik intens genieten.’

En deel 3 over toernooien als WK’s en EK’s.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden