Interview Jackie Groenen (3)

Jackie Groenen: ‘Bij het vorige WK was het alsof ik tennis keek – niet iets wat ik zou gaan doen’

Jackie Groenen (24) is een van de dragende spelers van de Nederlandse vrouwenploeg, die vanaf 7 juni deelneemt aan het WK in Frankrijk. In een maandelijkse serie praat ze over aspecten van haar bestaan als voetbalprof. In deel 3: WK’s, EK’s, toernooien, nationaliteit.

Jackie Groenen na de finale van het EK in 2017, met vlag en gouden medaille. Beeld Getty Images

Eerlijk gezegd heeft Jackie Groenen niet zoveel gezien van het vorige WK voor vrouwen, in Canada, waar Nederland debuteerde. Ze deed niet mee. Ze kwam niet eens in aanmerking voor Oranje. ‘Ik was al zo lang niet meer in beeld bij de KNVB, dat het leek alsof het een andere wereld was. Ik was gewoon heel erg happy, als speler van Duisburg.’

Lees terug uit deze serie: 

Deel 1: Passie – ‘Van een geslaagde steekbal kan ik intens genieten

Deel 2: Roem en verdiensten – ‘De eerste maanden waren een hel

Haar loopbaan als international is bijzonder te noemen. ‘Ik had in nationale jeugdteams gespeeld, maar ik zegde op een gegeven moment af omdat ik met een trainster niet overweg kon. Eventjes afzeggen werd vier of vijf jaar. Het Nederlands elftal werd ongrijpbaar voor me. Ik had ook niet het gevoel dat ik in het nationale elftal moest voetballen. Het ging goed, met voetbal in de Champions League bij mijn club Duisburg. Het WK was alsof ik naar tennis keek: hartstikke leuk om te zien, maar niet iets wat ik ging doen.’

Voor België voetballen

Haar verhaal kreeg een aparte wending toen ze met Duisburg in België voetbalde tegen Anderlecht. De Belgische bondscoach Ives Serneels was toeschouwer. ‘De dag erop stond hij voor de deur in onze woonplaats Poppel, in België. Ik wist echt niet wie hij was. Hij zei: ‘Hoi, ik ben de trainer van België’. Hij kwam binnen met een co-trainer en een advocaat. ‘We willen dat jij voor België komt voetballen.’ Toen dacht ik: goh wat leuk. Dan kan ik EK’s en WK’s meemaken. Prima, zei ik tegen hem. Mijn vader en moeder vonden het ook leuk. Doe maar.’

Ze ging mee op trainingskampen en moest een Belgisch paspoort aanvragen. Al met al duurde het proces een jaar. Totdat de FIFA een verbod uitsprak. Ze had met de Nederlandse ploeg tot 17 jaar meegedaan aan een EK. ‘In mijn ogen waren dat geen A-wedstrijden. Maar er bestond een regel dat je op het moment van spelen van die jeugdwedstrijd al een tweede paspoort moest hebben.’ En ze bezat in die tijd geen Belgisch paspoort.

Jackie Groenen stoomt op tijdens haar enige eindtoernooi, het EK in 2017 in eigen land. Beeld Getty Images

Jammer dan. Het was een heel gedoe geweest. ‘Ik heb daarna wel meteen met de bondscoach van het Nederlands elftal gebeld, Roger Reijners in die tijd. Ik legde uit dat hij misschien niet precies wist wie ik was, maar dat ik graag in het Nederlands elftal wilde spelen. Hij beloofde me op de lijst te zetten, maar ik hoorde niets. En dat terwijl hij weleens bij mijn wedstrijden aanwezig was, want Lieke Martens kwam twee jaar na mij bij Duisburg. Ik heb hem ook nooit gesproken.’

Europese titel

Pas bij Reijners’ opvolger Arjan van der Laan kwam ze bij de selectie, maar hij stelde haar vrijwel nooit op. Gelukkig voor haar werd Van der Laan een half jaar voor het EK ontslagen en opgevolgd door Sarina Wiegman, die met Nederland de Europese titel won in 2017. Wat was er mis met Van der Laan? ‘Persoonlijk vond ik hem een heel aardige man, maar het klikte niet tussen hem en een heleboel meiden. Ik denk niet dat we met hem zoveel succes hadden behaald op het EK.

‘Niemand had verwacht dat het EK zo groot zou worden. Dat kan met een WK ook zo zijn. Het WK is super, maar ik denk niet dat ik een minder gelukkig mens zou zijn als ik niet naar het WK zou kunnen. Het leven is alleen nog beter nu. Een WK is geweldig, al heb ik dan in het verleden vooral toernooien van de mannen gezien. Vaak buiten, bij een groot beeldscherm in de zomer. In Poppel. Of in Nederland. Dat hing ervan af, of België of Nederland het beter deed.

‘Ik had nooit echt een WK-favoriet. Ik keek alleen heel erg op tegen Johan Cruijff. Zijn beelden blijven me altijd bij, net als die van Dennis Bergkamp. Maar ik droomde niet van een grote loopbaan als prof, een carrière als voetballers op een WK hebben. Het is misschien raar: jongens groeien al jarenlang op met het idee of de droom dat ze prof worden. Daarmee was ik totaal niet bezig. Ik wilde de beste van de wereld worden. Voor mij was voetbal alles. Ik ben de meest ambitieuze persoon die ik ken, maar ik heb nooit het idee gehad dat ik profvoetballer ging worden. Daarmee was ik gewoon totaal niet bezig. Nul.’

Ze is idolaat van Cruijff. Ze heeft zijn dvd’s en banden oneindig vaak bekeken. Al sinds haar vijftiende speelt ze met nummer 14, ook in Oranje. ‘Spelers als Cruijff, Messi en Frenkie de Jong hebben datgene wat ik mooi vind aan voetbal. Je ziet dat ze bijna geen beweging maken. Met een heel lichte lichaamsbeweging komen ze hun tegenstander voorbij. Het lijkt alsof het helemaal geen moeite kost. Je ziet Messi nooit een driedubbele schaar maken om een speler voorbij te komen. Hij loopt erlangs. Dat had Cruijff ook. Ik vind het heel erg dat ik Cruijff nooit heb ontmoet voor hij stierf. Ik had het echt leuk gevonden als hij me een keer had zien voetballen. Als je het hebt over persoonlijke doelen; dat was een doel geweest.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden