Postuum Felice Gimondi (1942 - 2019)

Italiaanse wielergod had ‘nog meer prijzen kunnen winnen’, maar toen kwam Eddy Merckx

De Italiaanse wielergrootheid Felice Gimondi, een van de succesvolste renners allertijden, is vrijdag overleden op 76 jarige leeftijd. Gimondi is een van de slechts zeven renners die alle grote rondes wist te winnen. Hij had naar eigen zeggen nog veel succesvoller kunnen zijn, ware het niet dat er halverwege zijn carrière een nog grotere renner opstond: Eddy Merckx.

Gimondi tijdens de Tour de France van 1969. Beeld AFP
Felice Gimondi in 1987 op de fiets. Beeld BSR Agency

Gimondi, geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog in een onbeduidend dorpje in Lombardije, begon met fietsen in een tijd dat Italiaanse wielrenners nog als halve goden werden gezien. De slagerijen en bakkers van alle dorpen en steden die de Ronde van Italië aandeed, liepen standaard leeg als de koers passeerde, want iedereen wilde Il campionissimo Felice Gimondi in het echt zien. Overal waar de Bianchi-fiets van Gimondi voorbij raasde, stond het volk rijendik.

Helemaal onterecht was dat niet, want al tijdens zijn eerste profjaar, toen Gimondi pas 22 jaar oud was, eindigde hij als derde in de Giro d’Italia en won hij de Tour de France. Het zou de eerste van een imposante rij zeges worden. Na die Tour van 1965 won hij nog driemaal de Giro (in 1967, 1969 en 1976) en een keer de Vuelta (in 1968). Daardoor was hij na Jacques Anquetil de tweede renner ooit die alle drie de grote rondes wist te winnen – een prestatie die sindsdien slechts vijf andere renners evenaarden: Eddy Merckx, Bernard Hinault, Alberto Contador, Vincenzo Nibali en Chris Froome.

Tweemaal positief op doping

Helemaal van onbesproken gedrag was Gimondi overigens niet. Net als veel concurrenten uit zijn tijd werd hij meermaals positief getest op doping. Zo werd hij tijdens de Tour van 1975 gesnapt, waarna hij een tijdstraf van tien minuten kreeg en een boete van 1000 Zwitserse Frank. Zijn fans namen het hem maar nauwelijks kwalijk. Veel belangrijker vonden zij zijn palmares, dat jaar na jaar imposanter werd. Zo werd hij tevens wereldkampioen in 1973, won hij zeven touretappes en zegevierde hij in klassiekers als Parijs-Roubaix (in 1966), de Ronde van Lombardije (in 1966 en 1973) en Milaan-Sanremo (in 1974). Het leverde hem de bijnaam ‘de Aristocraat’ op, omdat hij alles bezat.

Toch had hij naar eigen zeggen veel meer prijzen kunnen bezitten. Gimondi zal namelijk vooral worden herinnerd als de grootheid die in hetzelfde peloton reed als een nog grotere grootheid: Eddy Merckx. In haar boek over het Italiaanse wielrennen, Pellegrina, haalt schrijfster Lidewey van Noord een interview van Gimondi aan dat hij gaf ter ere van zijn zeventigste verjaardag. Daarin noemt hij de kennismaking met Merckx het moeilijkste moment van zijn carrière. ‘Van 1965 tot 1967 was ik de Kannibaal, maar toen was daar opeens de tijdrit in de Ronde van Catalonië: ik verloor 33 seconden en mijn wereld stortte in. Het duurde twee jaar voor ik de reden wist. Toen begreep ik waarom hij had gewonnen: hij was sterker. Hij was heel veel sterker.’

Tweede achter Merckx

Gimondi bleef lang moeite houden met die tegenstand. Toen zijn eigen Giro d’Italia in 1973 in België startte om de Vlaamse kampioen te paaien, zei hij tegen journalisten over Merckx: ‘hij moet naar de Giro komen en niet andersom’. Het bleek een tevergeefs verwijt: Merckx won dat jaar zijn vierde Giro, Gimondi werd tweede.

Na zijn carrière wist de Italiaan eindelijk over zijn kinnesinne heen te stappen en groeiden de twee naar elkaar toe. ‘Felice en ik waren hechte vrienden’, zei Merckx vrijdag in de Vlaamse pers in een reactie op het overlijden van Gimondi. ‘We hadden elkaar nog regelmatig aan de lijn, maar ik had geen weet van eventuele gezondheidsproblemen. Voor mij komt dit dan ook als een volslagen verrassing.’

Gimondi stierf vrijdag aan hartaanval tijdens een strandvakantie op Sicilië. Toen hij tijdens het middaguur aan het pootjebaden was op strand van Giardini Naxos, een prachtig gelegen badplaats in de schaduw van de Etna, zakte hij plots in elkaar. Strandwachten probeerden hem nog te reanimeren, maar het bleek tevergeefs. Gimondi zou in september 77 zijn geworden.

Zaterdag werd Merckx geciteerd door de belangrijkste wielerkrant van Italië, La Gazzetta dello Sport. ‘Stavolta perdo io’, zei Merckx daar over de dood van zijn vriend. ‘Dit keer ben ik degene die verliest.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden