Inter verheft ontregelen tot kunst

Inter Milaan3..

Barcelona1

amsterdam De koningen van het ontregelen hebben in een klassiek Europees duel de prinsen van het hogeschoolvoetbal op zeldzame wijze van de troon gestoten. Internazionale uit Milaan won in een kolkend stadion Guiseppe Meazza verdiend van bekerhouder Barcelona (3-1) en nadert de finale van de Champions League, op 22 mei in Madrid.

Motivatiekunstenaar Mourinho, het tactische genie dat Inter aan Europees succes moet helpen, versloeg de hogepriester van de aanval, Guardiola. Diego Milito, een van de vele spitsen uit Argentinië, glorieerde, waar wonderkind Messi voor de gelegenheid bijna onzichtbaar was.

Barcelona, de draaimolen van genot, kwam krakend tot stilstand. Tot de orde geroepen door de kerels van Inter, die oordeelden dat Europa voor even genoeg is vernederd. Inter speelde met lef, ontregelde en frustreerde Barcelona tot op het bot. Beslist is de strijd vermoedelijk nog niet, met het duel van volgende week in Camp Nou te gaan. Daarvoor heeft Barcelona te veel klasse getoond de laatste jaren. Barcelona hervond zich ook weer enigszins in het slotoffensief, maar de belangrijke 3-2 bleef uit.

In navolging van Espanyol afgelopen zaterdag (0-0) omsingelde Inter vooral Messi en Xavi, nu Iniesta geblesseerd is de twee overgebleven leden van het gouden trio dat het spel van Barcelona gestalte geeft. Terwijl Barcelona normaliter swingt en de bal soepel rond laat gaan, totdat de tegenstander horendol is, was Internazionale bijna overal op het veld sterker in lange fases van de pakkende strijd. Het won de duels, sloot de Catalaanse toegangswegen naar succes af, met dank aan voetballers die geslepen zijn, ervaren, sterk, altijd balancerend op de rand van het betamelijke. Provocerend desnoods.

Messi kon de bal wel veel aannemen, maar dan waren er meteen drie blauw-zwarten in de buurt om hem aan te pakken, vaak trouwens landgenoten: Zanetti, de eminente aanvoerder van 36, Samuel of Cambiasso. In het spel van Barcelona zat ook minder beweging dan in de beste wedstrijden die de ploeg de laatste maanden speelde. Misschien kwam dat deels door de aanwezigheid in het eerste uur van Ibrahimovic, die in de beste duels van Barcelona vaak had ontbroken. Vorig seizoen trouwens al had Chelsea, toen nog met Hiddink, aangetoond dat Barcelona goed te bespelen is. Destijds bereikten de Spanjaarden de finale door een late treffer van Iniesta.

Inter speelde voor zijn doen gedurfd, op papier met vier aanvallend ingestelde spelers: Eto’o, Milito, Pandev en Sneijder, de niet zo opvallende Nederlander die zich nochtans onderscheidde met zijn spelhervattingen, de gelijkmaker en de assist op 3-1. Dat doelpunt van Sneijder, de 1-1, was typerend voor het matige verdedigen van Barcelona. Eto’o zette laag voor, de bal kwam min of meer toevallig bij Milito, die de volledig vrije Sneijder vond. Inter had ook voor de pauze al goede kansen via Milito (twee keer) en Lucio.

Barcelona was tot de rust bijna gelijkwaardig, maar kwam weinig gevaarlijk voor het doel. Een van de weinige uitzonderingen leidde tot de openingstreffer, al na 19 minuten, toen Maxwell op links mocht oprukken, Zlatan de aandacht in het centrum afleidde en Pedro de bal inschoof.

Na rust sloeg Inter onbarmhartig toe, eerst met een treffer die een gevolg was van een wonderschone aanval. Aan het eindpunt stond Maicon, de rechtervleugelverdediger die telkens over Keita heen denderde. Na balverlies in de defensie werd het zelfs 3-1. Eto’o, vorig jaar nog spits van Barcelona, zette voor, Sneijder kopte in en Milito mocht het van dichtbij afmaken, hoewel hij vermoedelijk buitenspel stond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.