INTERVIEW

'Inge kijkt vast mee vanaf een wolk'

Ook voor haar begint vandaag het EK in Londen. Hockey-international Carlien Dirkse van den Heuvel beleefde een bewogen halfjaar, vooral op persoonlijk vlak.

Carlien Dirkse van den Heuvel ontwijkt een stick in de poulewedstrijd tegen Japan in de Hockey World League in België in juni. Beeld ANP

Tijdens de Hockey World League in juni klapte Carlien Dirkse van den Heuvel volledig in elkaar. De middenvelder van SCHC ontdekte dat ze zichzelf te weinig tijd had gegund om te rouwen na de zelfdoding van keepster Inge Vermeulen, in januari. 'Ik heb een black-out gehad en werd wakker in mijn eigen braaksel. Ik wist niks meer. Ik schrok enorm toen ik zag hoe ik erbij lag. Ik besefte dat mijn lichaam alle seinen op rood had gezet. Het is zo'n zwaar jaar geweest.'

Een blik van verstandhouding met SCHC-verdedigster Caia van Maasakker is voor Dirkse van den Heuvel voldoende om te beseffen dat Vermeulen nog boven hen zweeft. 'Ik zag tijdens de World League in Brasschaat een kraai zitten. Inge hield altijd alles in de gaten, ik zei dat ze wel op een kraai leek. Scherp observerend, maar met donkere gedachten. Dezelfde avond hoorde ik een enorm kabaal buiten. Ik stuurde Caia meteen een sms: kijk naar buiten, overal kraaien. Het was zo bizar. Het leek alsof Inge met haar nieuwe vriendenclubje langs kwam.'

Oud-international Vermeulen was meer dan een keepster, het Braziliaanse adoptiekind werd het boegbeeld van SCHC. Dirkse van den Heuvel: 'Inge had een nauwere band met ons dan met haar ouders. Haar stiefvader was overleden en ze zag haar moeder en zus weinig. Haar familie was de Stichtse Cricket en Hockey Club, bleek ook uit haar afscheidsbrief. Nettie van Maasakker was coach en vertrouwenspersoon in een, zij betekende zo veel voor Inge.'

Dirkse van den Heuvel had niet meer verwacht dat Vermeulen enkele dagen na haar 30ste verjaardag een einde aan haar leven zou maken. 'Ik heb acht jaar met Inge gespeeld en de eerste twee jaar ging het niet goed met haar. Belde ze op en zei: ik denk dat ik nu zelfmoord ga plegen. Ik heb die scènes meegemaakt met haar. Toch had ze zich ontwikkeld. Inge had mensenkennis, ze kon de verhoudingen in een groep haarfijn duiden. We werkten twee weken met coach Gilles Bonnet toen Inge al zei: het klikt niet, dit wordt niks.'

Carlien Dirkse van den Heuvel. Beeld anp

Indirect sloeg de stress in het team terug op Vermeulen, aldus de 28-jarige Dirkse van den Heuvel. 'Ze trok het zich enorm aan. De avond voor haar dood sprak ik Inge over de nederlaag van het zaalteam. Ze baalde dat het niet liep. De volgende ochtend nam ze de telefoon niet op. Dat gebeurde wel vaker, ik maakte me niet direct zorgen. Een dag later kregen we te horen dat Inge dood was aangetroffen in haar huis. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten werd weggeslagen.'

Een dag na de begrafenis van Vermeulen reisden de internationals van SCHC naar Valencia voor een trainingsstage met het Nederlandse team. Het bleek een onmogelijke spagaat voor Dirkse van den Heuvel, tevens aanvoerder van SCHC. 'Bondscoach Sjoerd Marijne wilde ons vanwege de teambuilding graag bij de selectie houden. Maar ik was daar niet op mijn plek. SCHC had me meer nodig, het voelde alsof ik mijn zusjes moest helpen.

'Als we nog iets wilden maken van het seizoen, moest de knop om. De Europa Cup winnen op ons veld was een fantastisch eerbetoon aan Inge. Ik kon alleen maar huilen na de finale. Iedereen keek naar boven, waar Inge voor ons gevoel op een wolk met een peukje en een kop koffie zat te kijken.

'De ploeg was mentaal gesloopt in de finale van de play-offs tegen Den Bosch. Ik denk dat de rouw er een beetje bij is ingeschoten. Je kunt tegen elkaar zeggen: we doen het voor Inge, in de hoop dat het je kracht heeft. Het werkte ook even, maar die missie houd je niet een heel seizoen vol.'

Bondscoach Sjoerd Marijne van Nederland. Beeld anp

De nieuwe SCHC-coach Etienne Spee weet dat hij behoedzaam moet manoeuvreren. Dirkse van den Heuvel: 'Ook hij weet dat Inge niet weg is. Nog steeds zijn speelsters haar dood aan het verwerken. Die emoties komen er nu pas uit.'

De vakantie na de Hockey World League, waar het Nederlandse team zich plaatste voor de Spelen van Rio in 2016, kwam als geroepen, aldus Dirkse van den Heuvel. Ze benoemt meteen het verschil tussen haar huidige vriendin en haar vorige partner, teamgenoot Maartje Paumen. 'Mijn vriendin vindt hockey leuk, maar ze zal me niet vragen naar de wedstrijden. Hockey is geen gespreksonderwerp, het is totaal anders dan met Maartje. Nu kan ik het hockey gemakkelijker loslaten.'

In dubbel opzicht zijn Dirkse van den Heuvel en Paumen met gemengde gevoelens teruggekeerd naar het Queen Elizabeth Olympisch Park in Londen om met het Nederlandse team op het EK de enige nog ontbrekende titel te veroveren. Hoewel het stadion is verplaatst, komen de herinneringen aan de olympische finale in 2012 automatisch terug.

Paumen bekende later dat ze tijdens de Spelen onder hoogspanning had gestaan, omdat haar relatie met Dirkse van den Heuvel was stukgelopen. 'Voor Maartje was het als captain zwaarder dan voor mij', zegt Dirkse van den Heuvel. 'Ze is enorm perfectionistisch en voelde zich verantwoordelijk voor het team.

'Maartje moest onze problemen wegdrukken en haar strafcorner liep niet. Wij hadden al geleerd om het te scheiden. Drie dagen op Papendal waren we teamgenoten, daarna hadden we een relatie. Het heeft ons opgebroken, het was te veel hockey. Ongemerkt werden Maartje en ik louter vriendinnen, de liefde vloeide weg.'

De breuk heeft het Nederlandse team niet geschaad, zegt Dirkse van den Heuvel. 'Natuurlijk waren oudere speelsters als Naomi van As en Ellen Hoog bezorgd over ons. Maartje en ik hebben het nooit over de mogelijke consequenties gehad. Het zou anders zijn geweest als we met haatgevoelens uit elkaar waren gegaan omdat een van ons was vreemdgegaan. Dat is niet gebeurd. We erkenden dat de relatie voorbij was, maar we zijn vriendinnen gebleven. Het was ook voor het team relaxed, want natuurlijk kun je er gezeik over krijgen.'

Carlien Dirkse van den Heuvel. Beeld anp

Dirkse van den Heuvel hoefde Paumen ook niets uit te leggen toen ze de stage met het Nederlandse team in Valencia afbrak. Paumen weet dat haar ex-vriendin de verstilde momenten van verbondenheid met Inge Vermeulen koestert. 'Laatst in de auto begon ik spontaan te huilen omdat ik Inge zo miste.'

Dirkse van den Heuvel zwijgt en tuurt op Papendal in de verte. 'Gek, hè? Onbewust zoek ik Inge dan even op. Ik kan geen kracht putten uit het verlies. Maar in haar afscheidsbrief schreef Inge: ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. Wie zijn wij dan om te zeggen: blijf hier? De dood was voor haar blijkbaar de enige uitweg.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden