Paardensport Jumping Maastricht

In yogabroek en met dansende verentooi neemt Danielle Waldman de hindernissen

De Israëlische amazone Danielle Waldman schudt de conservatieve paardensport op met haar gewaagde outfit. Ze krijgt er een hoop commentaar op. 

Dani Waldman uit Israël vliegt met Caspar 213 en een wapperende verentooi over de hindernissen. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Als het paard van Danielle Waldman springt, vliegen er 3.000 groene veren achter zijn kont aan. Ze komen van het hoofd van de vrouw die hem over de hindernissen stuurt. Sinds twee jaar gaat de 34-jarige Amerikaanse, die voor Israël springt en in Nederland woont, door het leven met een indianentooi. Niet iedereen is daar blij mee op Jumping Indoor Maastricht.

De conservatieve paardensport houdt niet van dit soort uiterlijke expressies, vertelt de amazone een paar uur voordat ze zondag van start gaat bij de Grote Prijs, waarbij ze op de tiende plek eindigt met haar paard Caspar 213. De winst ging naar Frank Schuttert uit Ommen. ‘Dit is een heel conservatieve wereld. Ik krijg veel opmerkingen over de veren en lang niet altijd positief.’ 

Bruine ruin

Het grappigste wat ze erover hoorde was dat ze met haar kleurrijke haardracht haar paard niet zou respecteren. Waldman barst in lachen uit. Ze denkt niet dat de bruine ruin het erg vindt. ‘Het maakt hem geen fluit uit hoe ik eruit zie. Tenminste, dat denk ik niet’, zegt ze met een knipoog.

Het idee van de veren is afkomstig van haar echtgenoot Alan Waldman, een Amerikaan die voor de sport naar Nederland kwam. Waldman heeft in Putten een bedrijf waar hij paarden fokt en opleidt. Zes jaar geleden kwam Danielle Goldstein naar de manege om bij hem te trainen. Ze zou zes weken blijven. Dat werden zes maanden en uiteindelijk een heel leven. Dit jaar trouwde het stel. 

‘Ik had al roze en blauw haar gehad en zocht naar een nieuw kapsel. Ik zag op internet een foto van een meisje met een veer in het haar. Toen vroeg Alan waarom ik niet mijn hele haar zo deed.’ Ze draagt sindsdien niks anders meer. Het maken van een nieuwe set kost haar vijftig uur. De veren bestelt ze op internet of vindt ze op straat. Als ze een tooi klaar heeft, rijdt ze van Putten naar Zoetermeer waar ene Wilma de extentions er in haar privésalon in zet. Na vijf uur stilzitten is het klaar. Ze draagt ze altijd. De veren gaan ook mee onder de douche.

Blijdschap

Het kapsel staat symbool voor haar persoonlijkheid. ‘Ik draag het omdat het een expressie is van de blijdschap die ik in mij heb. Ik word er heel vrolijk van. Ik wil laten zien dat je jezelf moet zijn.’

Waldman denkt dat het goed is voor de sport dat iemand er een keer anders uit ziet. De paardenwereld is veel te keurig en toe aan vernieuwing, vindt de Amerikaanse die in New York opgroeide en voor Israël rijdt vanwege haar Joodse wortels.

‘Kijk naar tennis, zelfs daar dragen ze nu andere kleding. Maar wij zien er nog altijd hetzelfde uit. Het publiek moet een connectie met je kunnen maken. Nu zien we eruit als dezelfde pionnetjes die op een paard gaan zitten en een ritje maken.’

Serena Williams is één van haar grote voorbeelden. Waldman vond het fantastisch om te zien hoe de tennisster bij haar comeback de baan op kwam in een zwart catsuit. Williams droeg dat pak om de doorstroming van haar bloed te bevorderen nadat ze complicaties had gehad na de bevalling van haar kind. ‘Serena kiest haar eigen weg en luistert niet naar wat andere mensen zeggen. Ik vind haar kledingkeuze geweldig, en het heeft nog een functie ook.’

Bewegingsvrijheid

Zelf draagt de amazone liever geen traditionele ruiterkleding. De normale rijbroek vindt ze niet lekker zitten. ‘Wij leunen voorover in onze sport. Denk je dat het lekker is als er dan een riem met harde materialen in je buik prikt? Ik doe gewoon yogabroeken aan. Ik wil bewegingsvrijheid.’

Er zijn wel regels. De broek moet wit beige of geel zijn. Ze mag tegenwoordig wel experimenteren met de wedstrijdjas. ‘Het jasje mag nu elke kleur hebben. Het wordt langzaam een heel klein beetje moderner.’

Waldman heeft af en toe contact met officials om te vragen of een nieuwe outfit door de beugel kan. Ze wil niemand beledigen, maar wel haar eigen weg kiezen. Lachend: ‘Over mijn tatoeages kunnen ze niks zeggen. Die ziet niemand.’

Ze heeft door haar uiterlijk al een naam in de sport. Sportief gezien gaat het steeds beter. Ze won dit jaar de Grand Prix van Shanghai met haar lievelingspaard Lizziemary en wil ooit op het olympisch podium komen.

Ze hoopt dat tips van Jeroen Dubbeldam, die dit jaar betrokken is bij de begeleiding van de Israëlische springruiters, daarbij helpen. Zelf werd de Nederlandse succesruiter met zijn nieuwe paard Oak Grove’s Carlyle 19de in Maastricht.

Gruwelijk handig

Dubbeldam roemt de bravoure van de Israëlische. ‘Ze is gruwelijk handig in de ring. Ze doet veel op bluf. Maar ze moet wel meer controle krijgen over haar paard.’

Ze snapt wat hij bedoelt. Ze geniet soms zo van het springen dat de landing mislukt. ‘Als je samen zweeft in de lucht, wordt alles stil. Dat rauwe, atletische gevoel waarin je één bent met je paard is geweldig. Dan laat ik alles gaan en organiseer ik de landing niet meer.’

In de barrage, de laatste omloop waarin de foutloze combinaties om de prijzen strijden, gooit Caspar er een paar balken vanaf. Er is wel bewondering voor de groene veren die er achteraan dansen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden