In New York loopt Michel Butter de marathon van zijn leven

Met een zesde plek, nota bene op zijn 32ste verjaardag, overtrof hij zichzelf

Michel Butter liep zondag de beste marathon uit zijn carrière. Zesde werd hij in New York, 's werelds grootste marathon. Het was zo'n dag waarop alle opofferingen in één klap de moeite waard werden.

Foto AFP

Maandagmorgen, de benen nog stijf van de spierpijn, besloot Michel Butter zijn hardloopschoenen aan te trekken en terug te gaan naar het Central Park, de plek waar hij een dag eerder als zesde was geeindigd bij de marathon van New York. Uitkijkend over het meer, om vijf uur 's morgens, besefte hij: 'Dit was de beste marathon uit mijn carrière.'

Zich laten zien op het wereldtoneel, eindigen bij de eerste acht; met die ambitie was Butter zondag van start gegaan in New York. Met een zesde plek, nota bene op zijn 32ste verjaardag, overtrof hij zichzelf.

Op kop

Misschien nog wel mooier dan de eindklassering was het moment dat hij na 25 kilometer voorop kwam te liggen in de wedstrijd, precies op het moment dat de kopgroep First Avenue opdraaide, met al zijn duizenden toeschouwers langs de kant.

'Fantastisch.' 'Gaaf.' 'Geweldig.' Ook een dag na zijn indrukwekkende prestatie komt Butter nog altijd superlatieven tekort om dat moment te beschrijven. 'Het was min of meer toeval. De Afrikanen hadden net een tempoversnelling gedaan en wilden even bijkomen, terwijl ik juist een stevig tempo liep. En opeens lig je dan op kop in de grootste marathon van de wereld. Ja, wat denk je dan? Dit is wat ik altijd al wilde.' Een zucht. 'Het moet nog steeds een beetje landen, geloof ik.'

Butter is een toegewijde sporter. Zijn leven bestaat uit één ding: beter worden, groeien als atleet. Grote delen van zijn marathonbestaan bracht hij door in Afrika, ver weg van zijn vriendin en dochtertje, om op hoogte te kunnen trainen en om zich te kunnen optrekken aan de besten in zijn vak. Als dat betekende dat hij op oudejaarsavond kip moest eten, die hij dan ook nog eerst zelf had moeten slachten, dan moest dat maar. Alles voor het resultaat.

Zondag was zo'n dag waarop al die opofferingen in één klap de moeite waard werden. Butter: 'Ik voelde het bij de start al. Ik had vertrouwen, ik had goeie zin, ik was in control. Mij gaat niks gebeuren vandaag, dat gevoel overheerste sterk. Ik heb ook bijna alleen maar goeie tactische keuzen gemaakt.'

Vergeten zijn de diepe dalen. Een heupblessure die hem in de bloei van zijn carrière bijna twee jaar kostte. Een zevende plek in de marathon van Boston die voor het NOCNSF niet genoeg was voor deelname aan de Spelen van Londen. De acht seconden die hij in 2015 tekortkwam voor plaatsing voor de Olympische Spelen van Rio, een jaar later.

Virtuele lijn

Zijn coach Guido Hartensveld, met wie Butter al vijftien jaar samenwerkt: 'Michel wil zó graag. Als het dan niet lukt, ervaart hij dat als onrecht. Aan de andere kant: als het altijd alleen maar mooi weer is, geniet je er ook niet van. Soms moet het regenen in je leven.'

Wel zegt hij: 'Die limieten maken de sport kapot. Je loopt alleen maar achter een virtuele lijn aan. Wat je gisteren zag, is de essentie van de marathon: pure strijd. Dat geldt voor alle sport eigenlijk. Bij Parijs-Roubaix informeert toch ook niemand naar de eindtijd van de winnaar?'

De volgende halte in de carrière van Butter: het EK in Berlijn, volgend jaar. Net als New York wordt dat een zogeheten strijdmarathon, waarbij niet de tijd, maar louter de klassering telt. Het lijkt Butter op het lijf geschreven.'Ik vind dat ik een veelzijdige atleet moet zijn, die ook een goede tijdmarathon moet kunnen lopen. Maar in een strijdmarathon voel ik me inderdaad het meest in mijn element.'

Eén kleine tegenvaller in New York: Butter was er vanuit gegaan dat hij als nummer zes ook zou worden gehuldigd in Central Park en een certificaat zou ontvangen.

Dat bleek niet zo te zijn.

Wel ontving hij een bord met daarin zijn naam en prestatie gegraveerd. 'Die gaat een mooi plekje krijgen, naast de andere prijzen. Kan ik dat later aan mijn dochtertje laten zien.' Lachend: 'Maar misschien zegt ze dan wel: pap, wat is dat voor rotzooi?'

Meer over