'In je badpak in slagregens: niet leuk'

Na een goede voorbereiding wil Rachel Klamer zaterdag op het podium van het WK triatlon belanden.

Rachel Klamer werd vorig jaar juli tweede in de World Triathlon Series in Hamburg. Beeld Hollandse Hoogte / Soenar Chamid sportfotografie

Het barre herfstweer in Nederland doet de triatleten van de aanstaande WK klagen. Waren ze maar in de subtropen zoals bij de vorige editie in Mexico. Rachel Klamer, de enige wereldtopper van Nederland, tracht die zeurende gedachte te verdringen. 'Ik probeer er liever niet aan te denken', zegt ze. 'Maar heel eerlijk: dit is niet mijn favoriete weer. Zaterdag in je badpak op de fiets zitten, er zijn leukere dingen.'

Slagregens geselen de Maas, als Klamer vanuit de Maassociëteit, een eliteclub, naar buiten kijkt. Het rivierwater is donker, kroos deint mee. Ze maakt een einde aan het gesprek. Ze moet nog het zwemwater in de Rijnhaven van Rotterdam verkennen. 'Ik wil daar niet zo graag in mijn eentje zwemmen. Liever in een groep. Daarom heb ik wat haast. Want die groep gaat zo van start.'

Klamer (26), de nummer zes van de wereld getuige haar klassering in de World Triathlon Series, is een goede zwemster. Ze begon haar sportcarrière bij De Dinkel, de vermaarde zwemclub uit Denekamp die olympische topzwemmers als Johan Kenkhuis en Kirsten Vlieghuis voortbracht. 'Maar ik vond alleen zwemmen wat saai. En lopen ging ook goed. Mijn ouders deden het ook. Dus op zaterdagochtend deed ik een loopwedstrijd, een kids run, en 's middags een zwemwedstrijd.'

Zo kwam zij als 17-jarige in beeld bij de NTB, de Nederlandse Triathlon Bond. Een jaar later werd ze in Holten al vicekampioen van Europa bij de junioren. De studie gezondheidswetenschappen in Maastricht werd gestreept. In 2012 was Klamer al olympisch deelnemer in Londen, een jaar later Europees kampioen in Turkije. Sinds zeven jaar leidt ze een full-profbestaan. Ze draagt een pet van sponsor Red Bull, zoals schaatser Nuis en de coureurs Herlings en Verstappen.

Woonplaats Beuningen, op de grens met Duitsland, doet zij nog maar zelden aan. 'Ik train met een internationale groep. Allemaal specialisten op de olympische afstand. Uit de VS, uit Spanje, uit Zuid-Afrika, het land van mijn vriend (Richard Murray, red.). De trainer is een Canadees, Joel Filliol, die in Schotland woont.'

In Rotterdam, waar 87 landen hun triatleten afvaardigen, betwist Klamer een onverwachte thuiswedstrijd. 'Normaliter kom ik alleen in Nederland voor de triatlon van Holten. Die is voor ons bijzonder. Dit jaar wonnen Richard en ik daar onze wedstrijd. De WK in Rotterdam zijn bijzonder, omdat er een bus uit Beuningen komt, met allemaal vrienden en familie. Ik hoop ze na de wedstrijd te zien. Niet eerder.'

Rotterdam is zo bijzonder voor Klamer dat zij er een speciale voorbereiding voor heeft gedaan. 'Vier weken naar de Pyreneeën, op hoogte, in Font Romeu. Ik heb een aantal wedstrijden overgeslagen. Dat moest ook. Want ik had in tien weken tijd negen triatlons gedaan. Dan merk je dat je fitheid achteruitgaat. Het is taperen, het is reizen, het is presteren, maar er is geen tijd om te trainen. Ik voel me nu weer erg fit. Maar de wedstrijd van zaterdag zal tonen wat dat echt betekent. Ik kom hier voor een podiumplaats. Zeggen dat ik slechts in de toptien wil eindigen, is me te gemakkelijk.'

Klamer, een kleine, frêle dame, deelde haar naolympische seizoen anders in dan het jaar van de Spelen van Rio, toen alles opzij moest voor de ultieme verrichting op de boulevard van de Copacabana. 'Ik heb dit jaar gewoon de wedstrijden gedaan die ik graag wilde doen. Inclusief een halve Ironman in Slowakije. Het was daar verschrikkelijk heet. Het fietsen was echt zwaar. 45 kilometer heen en 45 kilometer terug. Ben ik niet gewend. Wij draaien kortere technische rondjes. Ik leerde ook dat het niks zegt als je ver achter ligt, bij de start van het lopen. In een halve marathon kun je dan nog heel veel goed maken. Ik was de snelste loper en schoof op van de tiende naar de vierde plaats.'

3.500 triatleten in Rotterdam

In Rotterdam wordt gedurende drie dagen de Grand Final van de World Triathlon Series (WTS) gehouden. Het wordt ook wel betiteld als de WK. De winnaar van de serie is de wereldkampioen op de olympische afstand: 1.500 meter zwemmen, 40kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. De klassementen worden geleid door Flora Duffy uit Bermuda en Mario Mola uit Spanje. Rachel Klamer is de beste Nederlandse, op de zesde plaats in de tussenstand. Het toernooi in Rotterdam is breder dan de elitewedstrijd van zaterdagmiddag. In totaal doen 3.500 triatleten mee, uit 87 landen. De start van elke wedstrijd is in de Rijnhaven. Er wordt gefietst tussen de Erasmusbrug en de Euromast, met bijna tweehonderd bochten. Het loopparcours finisht op de Veerhaven, recht tegenover Hotel New York.

Ze moest in die halve triatlon, grofweg de helft omvangrijker dan de olympische proef, ook van instelling veranderen. 'Op de olympische afstand race je tegen elkaar. Als iemand demarreert, moet je erachteraan. In het rood. Dat doet meer pijn. In de halve triatlon race je vooral tegen jezelf. Jij wilt jezelf bewijzen. Het was in Slowakije zonder powermeter en hartslagmeter. Met opzet. Dan is het moeilijk indelen. Fietsen was poweren, stampen. Zonder te weten hoe diep ik moest gaan. Het bleek al met al geen foute keuze. Ik kwam zoveel sterker uit die zware competitie. Ik overweeg dat in de toekomst in mijn programma te laten. Een hele triatlon? Misschien na mijn carrière.'

Klamer verwierf zekere bekendheid met haar half mislukte wisselzone (van fiets- naar loopschoen) bij de Spelen van Rio van vorig jaar. Ze kwam op de Avenida Atlantico als tweede in de zone en ging na gehannes met de schoen als achttiende verder. Het contact met de kopgroep verloor ze; sommigen dachten dat ze daarmee ook een olympische medaille verspeelde.

Rachel Klamer

1990 Geboren te Harare, Zimbabwe
2008 Nederlands juniorenkampioen triatlon en duatlon
2009 Zilver op Europees Kampioenschap junioren Holten, brons op WK jeugd
2012 Eerste olympische deelname, 36ste in Londen
2013 Europees kampioen triatlon olympische afstand in Turkije (Alanya)
2015 Tweede op Europese Spelen in Bakoe
2016 Tiende op Olympische Spelen van Rio
2017 Vierde op World Series in Abu Dhabi

Ze verwierp donderdag nog eens die gedachte. 'Veel mensen hebben gereageerd. Je hebt daarmee je hele wedstrijd verpest, schreven ze. Heus, ik had nooit het podium gehaald. Misschien heeft het me plekken gekost. Maar qua tijd viel de schade mee. Het zit me niet dwars. Die dingen kunnen gebeuren. Ik ben er relaxed onder gebleven, niet in paniek geraakt. Niet bij het lopen als een dolle mezelf naar voren gaan werken. Dat was de grootste fout die ik had kunnen maken. Die heb ik niet gemaakt.'

Maar wat zat er nu in die schoen? Een pepernoot zoals werd gegrapt? Of zat je zool dubbel?

'Er zat iets in de schoen. Ik heb het in de kist gegooid. En er nooit meer naar gekeken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden