Olympische spelenzwemmen

In het zwembad geen gelukkiger mens dan Ranomi Kromowidjojo

Ranomi Kromowidjojo verliet de Spelen zonder medailles. Maar van teleurstelling leek geen sprake. Of dit haar laatste optreden op olympisch niveau is, is onzeker. Wat wel duidelijk werd: in het zwembad is er geen gelukkiger mens dan de 30-jarige topzwemster.

Ranomi Kromowidjojo neemt adem in de finale van de 50 meter vrij. Ze werd vierde. Beeld Klaas Jan van der Weij
Ranomi Kromowidjojo neemt adem in de finale van de 50 meter vrij. Ze werd vierde.Beeld Klaas Jan van der Weij

Volmaakt gelukkig verliet Ranomi Kromowidjojo zondag het olympische zwembad van Tokio. Bij het weggaan riep ze nog ‘vaarwel’. Het leek of ze daarmee haar haast oneindige zwemloopbaan bezegelde, maar had zij nou net niet even eerder meegedeeld dat er over vier weken in Napels alweer in het kortebaanbad (25 meter) gezwommen ging worden?

Van de vrouw die deze maand 31 wordt, is de zwemwereld nog niet af. Ze hoeft maar een tijdje het water te mijden of het begint te kriebelen. Het zwemwater lonkt altijd. Ze is een liefhebber, en de International Swimming League (ISL) betaalt ook aardig prijzengeld voor een vrouw die nog altijd deel uitmaakt van de wereldtop. Waarom zou ze dan niet doorgaan?

Geen kritische beschouwing

Het was de vierde plaats in de olympische finale van de 50 meter vrije slag die Ranomi Kromowidjojo in opperbeste stemming had gebracht. Ze wilde niet meegaan in een kritische beschouwing van haar matige tijd: 24,30 seconden. In april zwom ze 24,11 bij de olympische kwalificatie in Eindhoven, de EQM. Een dikke maand later werd zij in Boedapest Europees kampioen in de sensationele tijd van 23,97, de tweede tijd uit haar carrière.

Zij en haar coach Marcel Wouda dachten naar een nieuw hoogtepunt te groeien, maar waar Kromowidjojo zeer luchtig deed over het resultaat in Tokio, was de coach op zijn minst verward over de uitkomst van al die maanden voorbereiding.

Met 24 blank was zilver uit het water gedoken, achter de ongenaakbare vrouw van het olympische zwemtoernooi, de Australische Emma McKeon (23,81). Hoe de terugval in vorm van zijn zwemster te verklaren was, luidde de vraag. Wouda kon geen antwoord produceren. ‘Het gaat haar minder gemakkelijk af dan in Boedapest. We begonnen hier enthousiast. In de estafette was ze een seconde beter dan in Hongarije, maar daarna vlakte het af. Als je haar race bekijkt, dan was het over de hele linie een beetje minder. De start een beetje minder, het zwemmen een beetje minder. Maar waardoor dat komt? Ik kan er niet de vinger op leggen.’

Kromowidjojo, met haar talent om teleurstellingen snel af te sluiten, was niet van plan lang te filosoferen over de marge van negenhonderdste van een seconde die haar van het brons van de onttroonde Deense olympisch kampioen Pernille Blume scheidde. ‘Het is goed zo. Het is goed zo’, was haar mantra.

Genieten

Zij ging niet sippen. De tijd van verzengende ambitie en daaraan gekoppelde teleurstelling is geweest. In Rio verliet ze na haar zesde plaats in de 50 vrij in tranen het stadion. Het soort interview dat ze toen gaf, met veel emotie, zal ze niet snel weer geven. Dat kun je vergeten, had ze tegen NOS-verslaggever Martin Vriesema gezegd.

Toen in Rio stond ze zwaar onder druk, gaf ze toe. ‘In 2012 zette ik mezelf onder druk’, was het begin van de vergelijking. In dat jaar in Londen veroverde ze tweemaal goud, op 100 en 50 vrij en was ze de koningin van het zwembad. Vier jaar later moest ze het doen voor de ploeg, voor de bond, voor de trainers, voor het hele Nederlandse zwembestel dat door het ontbreken van medailles – drie nullen in de medaillespiegel – onder grote druk stond.

Dat nooit meer, was de instelling voor de jaren die volgden. Kromowidjojo wil het vooral naar haar zin hebben. Voor de finale van de 50 had zij zich, met haar collega-zwemsters, verbaasd over de acht mannen die daar hun spierballen (vol tattoos) lieten rollen om als bokito’s het bad te betreden. Wie zou er boven op de apenrots plaats nemen?

Nee, dan de vrouwen. Haast gezellig beschouwden ze voor in de callroom, de wachtkamer van het zwemmen. Kromowidjojo heeft het dan over vriendinnen met voornamen als Emma (McKeon), Sarah (Sjöström) en Cate (Campbell). Met de laatste, de Australische, heeft zij een gedeelde geschiedenis. Bijna gearmd verlieten zij het bad.

Dat haar tijd nog niet voorbij hoeft te zijn, werd nog voor het ‘vaarwel’ onderstreept. Als je vierde van de wereld wordt in de finale van de snelste zwemsters, dan ben je nog wereldtop. Dit was geen ‘kattenpies, ouwewijvenzwemmen’, sloot de olympiër haar voorlopige verblijf op de Olympus af. Of er sprake kan zijn van een terugkeer, in Parijs 2024? Ze was eerlijk: ‘Ik weet het niet.’

Zeven medailles

Emma McKeon werd de grote vrouw van het olympische zwemtoernooi. De Australische veroverde de dubbel op de sprintafstanden van de vrije slag: de 50 en de 100 vrij. Dat deden Inge de Bruijn en Ranomi Kromowidjojo al in het verleden. McKeon veroverde ook goud met twee estafettes en haal daarnaast nog eens drie bronzen medailles. Haar oogst van zeven olympische medailles werd deze eeuw nog niet eerder in de boeken geschreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden